Οι τελευταίες μέρες γενικότερα είναι πολύ κουραστικές. Ο χρόνος είναι περιορισμένος και δεν μπορώ να ασχοληθώ με την αγαπημένη μου ασχολία που είναι το blogging. Δεν ξέρω ίσως να έχω μεγαλώσει, ίσως οι αντοχές μου σε συγκεκριμένα πράγματα να είναι περιορισμένη.

Γενικότερα είμαι σε μια φάση, που δεν αντέχω τους συμβιβασμούς. Παρατηρώ τον εαυτό μου πλέον να διεκδικεί το δίκιο του και να μην κάνει τις υποχωρήσεις του παρελθόντος . Αγωνίζομαι, παλεύω σκληρά για το καλύτερο, διεκδικώ και δεν παραπονιέμαι για τίποτε γιατί θα είμαι αχάριστος.

Απλά ο χρόνος τρέχει και δεν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω τις στιγμές. Η φόρα της ζωής, το μόνιμο κοίταγμα του ρολογιού για να τα προλάβω όλα με αγχώνει, αφού θέλω να κάνω τόσα πράγματα που νομίζω ότι δεν με φτάνει μια ζωή.

Είναι φορές που σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μου, αν ήμουν μακριά σε ένα χωρίο και ζούσα σε ένα αγρόκτημα, απολαμβάνοντας την ήσυχη ζωή και τους ήχους της φύσης. Αυτό το σκέφτομαι ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες που σεργιανίζω με την Ακασουλίνα στο Κορωπί και ατενίζω το τοπίο.

Από την άλλη ξέρω πως αν δεν έκανα αυτό που κάνω τώρα θα είμαι και πάλι δυστυχισμένος, αφού κάνω κάτι που αγαπώ και ονειρεύομαι από μικρό παιδί. Είναι η ζωή μου ένα πάζλ και παλεύω να βάζω τα σωστά κομμάτια και να βγει ένα όμορφο αποτέλεσμα.

Αγωνίζομαι μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, παλεύω για το καλύτερο, άσχετα αν μερικές φορές πέφτω. Μέσα στην ζωή είναι και αυτό. Να κλείνεσαι στον εαυτό σου και να ανακτάς δυνάμεις και αυτό κάνω και εγώ. Για αυτό και απέχω και από το internet γιατί ο χρόνος είναι πολύ λίγος.
Και οι μέρες περνάνε γρήγορα και ο χρόνος. Χτες καθώς ήμουνα σπίτι σκέφτηκα ότι μερικές φορές οι άνθρωποι μας έχουν ανάγκη ίσως λίγο παραπάνω την προσοχή μας. Μια γλυκιά κουβέντα, ένα παρατεταμένο χάδι, ένα σ’ αγαπώ.

Και στην φόρα του χρόνου μερικές φορές μπορεί άθελα σου να το έχεις προσπεράσει, να μην έχεις προλάβει να το καταλάβεις και να το θυμηθείς ακούγοντας το αγαπημένο σου τραγούδι. Και όπως σας είπα εγώ πλέον δεν θέλω να δείχνω προθέσεις, θέλω να μιλάω κατάματα να καταθέτω την αλήθεια μου. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να είσαι πάντα στο φως έστω και αν οι καταστάσεις, η ζωή σε βάζουν σε τούνελ και κακές μάγισσες σε φοβίζουν και σε κάνουν να θες να λυγίσεις και να τα παρατήσεις.

Μας απομένουν λίγες μέρες πριν το φινάλε άλλης μιας χρονιάς και νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να κάνουμε απολογισμό και να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητες μας αι τις ανάγκες μας. Ο συναισθηματικός προϋπολογισμός επιβάλλεται καθώς θα είναι ο μπούσουλας ή πυξίδα για το αύριο.

Ναι το ομολογώ, το πνεύμα των γιορτών με έχει επηρεάσει και περιμένω την στιγμή που θα στολίσω το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μου και θα απολαμβάνω τις καθημερινές μικρές στιγμές ευτυχίας.
Θα τα λέμε….
ΥΓ. Ακόμα λατρεύω το τραγουδάκι…

Θέλω…..

Προσμονή...τι υπέροχη λέξη. Τι όμορφη γλυκιά αναμονή που σου προξενεί. Ναι, αυτή την στιγμή λίγο μετά τις δέκα βράδυ Πέμπτης που χαλαρώνω ακούω σε repeat το τραγούδι που βλέπετε και εξυμνώ την διαχρονικότητα των στίχων του.

Και φυσικά χαλαρώνω, βιώνω την συναισθηματική φόρτιση που μου προκαλεί και προσπαθώ να ανταπεξέλθω στο νόημα του, να το μεταφέρω στην δική μου πραγματικότητα. Να μπορέσω να το εξηγήσω όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

Πράγμα εύκολο στην θεωρία, αλλά δύσκολο στην πράξη. Και εγώ είμαι πολύ της θεωρίας και της πάρλας και ίσως δεν τα καταφέρνω καλά μερικές φορές και μένω μετεξεταστέος. Δεν τα παρατάω όμως. Στο τέλος θα νικήσεις η αλήθεια μου, η αγάπη μου για τα πράγματα και ο αλλόκοτος μερικές φορές τρόπος που τα εκφράζω.

Που λέτε η προσμονή είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Να, αυτή την στιγμή λαχταρώ το Σαββατοκύριακο και τις βόλτες στην πόλη. Που αρχίζει και μυρίζει Χριστούγεννα. Μου αρέσουν οι συζητήσεις για τις διακοπές, τα σχέδια για αυτές τις μέρες και φυσικά οι βόλτες στην στολισμένη πόλη.

Μου αρέσει να περπατάω στην Πλάκα, να κάνει κρύο αλλά να μην με νοιάζει και να πίνω ζεστή σοκολάτα. Μου αρέσουν οι ήχοι που ακούγονται στην πόλη και οι χαμογελαστές φάτσες. Και όλα αυτά μέχρι την ημέρα εκείνη, που καθώς συνειδητοποιείς ότι όλα είναι μια ιδέα μελαγχολείς και νοσταλγείς τις επόμενες γιορτές.

Είμαι έτοιμος να παραδοθώ σε αυτό το εορταστικό παραλήρημα, να ζήσω την κάθε στιγμή και φυσικά να απολαύσω την προσμονή των Χριστουγέννων. Αλλά θέλω να κάνω φέτος διαφορετικά πράγματα. Μικρά αλλά διαφορετικά από το παραδοσιακό τσιμπούσι που επικρατεί τις μέρες αυτές.

Θέλω να κάνω την επανάσταση, να κάνω το διαφορετικό, το ανατρεπτικό και να ζήσω τα δεύτερα Χριστούγεννα στο Κορωπί. Και ναι πιστέψτε με ακόμα μερικές φορές, όταν φτάνω σπίτι αναρωτιέμαι πως εγώ έκανα το βήμα αυτό να φύγω από το Παγκράτι. Γυρνάω πίσω τις αναρτήσεις μου και θυμάμαι καρέ καρέ την απόφαση μου να κάνω την ανατροπή. Φυσικά και δεν το έχω μετανιώσει γιατί μου αρέσει να ρισκάρω. Μόνο έτσι η ζωή μας αποκτά ενδιαφέρον. Ακόμα προσπαθώ και τις κακοτοπιές να τις αντιμετωπίζω με χιούμορ και να βλέπω όσο μπορώ την αστεία τους πλευρά.

Ναι μου αρέσει να το κάνω όσο και αν ακούγεται βιτσιόζικο και ηλίθιο. Εξάλλου πόσο θα ζήσουμε σε αυτή την ζωή; Δεν θέλω κάποτε να γυρίσω πίσω και να δω απλά μια ευθεία. Θέλω ο δρόμος μου να είναι γεμάτος ανατροπές και εκπλήξεις.

Δεν θέλω ρε παιδί μου να είμαι flat…Θέλω να βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο, αντί για μισοάδειο. Θέλω να έρθει το Σαββατοκύριακο και να είμαι αραχτός με τις πιτζάμες μου όλη μέρα. Να παίρνω αγκαλιά το έτερον που μου παραπονιέται ότι αγκαλιάζω περισσότερο την Ακασένια να χαλαρώνω στην αγαπημένη μου κυρία Καίτη, που κάθε φορά που μπαίνω σπίτι της μπορώ να εισπράξω την αγάπη της και την θετική της ενέργεια.

Υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό από την αγάπη σε αυτό τον κόσμο; Και όπως λέει και το τραγουδάκι.. «Τι γλυκό να σ’ αγαπούν..»

Ε…και μην χανόμαστε έτσι;;;

Χειμώνας….

 

 

 

Ο χειμώνας έφτασε. Μας χτύπησε την πόρτα και εμείς του ανοίξαμε να μπει. Μαζί του έφερε όλες αυτές τις απλές χειμωνιάτικες συνήθειες. Το σπίτι μου πήρε χρώμα χειμωνιάτικο. Μαζί με το έτερον ήμισυ, του βάζουμε κάθε Σαββατοκύριακο αυτές τις πινελιές ώστε να αγγίξει την τελειότητα.

Είναι υπέροχο να μπορούν να σε καθοδηγούν, να εμπιστεύεσαι την γνώμη κάποιου που σε αγαπάει. Απόλαυση το βράδυ να σου κρατάνε συντροφιά τα κεράκια ρεσό, να αντανακλάνε στους τείχους και να κάνουν σχέδια λες και βιώνεις ταινία κινουμένων σχεδίων.

Το απολαμβάνω όλο αυτό το σκηνικό. Εξάλλου δεν θα είναι το ίδιο χωρίς εσένα, γιατί πολύ απλά είσαι εσύ. Έχει επάνω το DNA σου και αν κάποια στιγμή χρειαστεί να αλλάξει αυτό, θα πρέπει να διαλυθεί και να χτιστεί από τη αρχή. Γιατί πολύ απλά έχει ποτίσει από την δική σου παρουσία και χαμόγελο.

Και εγώ το απολαμβάνω αυτό και χαλαρώνω. Είναι όμορφες εικόνες που γεμίζουν την ζωή μου. Και είναι όμορφο να έχεις ζωή γεμάτη όνειρα και φιλοδοξίες. Είναι πολύ όμορφο να βάζεις στόχους και να τους ικανοποιείς, να απολαμβάνεις τον καρπό του αγώνα σου.

Και εγώ είμαι σε αυτή την φάση. Νιώθω ότι στην καρδιά μου έχω χτίσει ένα εξοχικό σε ένα λιβάδι όπως το Farmville και το απολαμβάνω. Μαζί με τους δικούς μας ανθρώπους. Με την απόλαυση της φροντίδας και της αγάπης τους.

Είναι πολύ όμορφα εδώ στο χειμωνιάτικο Κορωπί. Είναι γεμάτο μυρωδιές από καμινάδες και αναμμένα τζάκια που ψήνουν κάστανα και μέσα από τα σπίτια να μπορείς να διακρίνεις μελωδίες και γέλια.

Είναι ωραίος ο χειμώνας και έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε σε τόσο λίγο χρόνο. Όμως στα αλήθεια τι μας κρατάει ζωντανούς μέσα στην εβδομάδα; Το επόμενο Σαββατοκύριακο και η ατέλειωτη χουζούρα στο δικό μας σπίτι. Αυτό που μερικές φορές άθελα του σε κάνει να νομίζεις διάφορα χαμένα πράγματα. Ανόητες μικρές σκέψεις που σβήνουν με την πρώτη αγκαλιά. Και αυτό γιατί όπως λέει η Πρωτοψάλτη που δεν συμπαθείς, «είσαι εσύ το χαμόγελο μου» και δεν το αλλάζω με τίποτε.

Γιατί απλά είσαι εσύ….

Το παρελθόν…ΜΟΥ

 

 

 

Είναι μερικές φορές που νοσταλγούμε πράγματα και καταστάσεις. Θέλουμε να γυρίσει το ρολόι πίσω και να μπορέσουμε να ζήσουμε λίγο από την μαγεία του χτες. Να θυμηθούμε όμορφες στιγμές του παρελθόντος.

Έτσι και εγώ χτες με αφορμή τα γενέθλια του Λακούβα (χαϊδευτικό) του κολλητού μου Κωστή, έζησα καταστάσεις που είχα καιρό να ζήσω, θυμήθηκα παλιές καλές στιγμές του παρελθόντος, τότε που ζούσα στο Παγκράτι και τα λέγαμε πιο συχνά.

Που λέτε λοιπόν ο Κωστής είχε γενέθλια και την προηγούμενη εβδομάδα μου τηλεφωνεί και με καλή στο event, μαζί με παλιούς καλούς φίλους, να θυμηθούμε τα παλιά. Ήταν μια καλή ευκαιρία για ένα reunion. Θα έβλεπα άτομα που είχα καιρό να δω, που περνάγαμε καλά στα parties, η την Πρωτοχρονιά καθώς παίζαμε τον Δολοφόνο.

Με τον Κωστή γνωριστήκαμε την Αγγλία τέλη του 97 και από τότε κάναμε πολύ παρέα. Ερχόταν σε μένα, πήγαινα εγώ Λονδίνο, με βοήθησε πολύ με την προστατευτικότατα του, στο μεταπτυχιακό έχω ζήσει όμορφα πράγματα.

Αργότερα αγόρασε σπίτι στο Παγκράτι και ήμασταν κοντά. Πολλά βράδια μαζευόμασταν σπίτι του, μαγειρεύαμε , βλέπαμε «Παραπέντε» φυσικά συζητούσαμε ατέλειωτα. Με την σχέση του, τους φίλους μας κάναμε παρέα και περνάγαμε όμορφα. Μερικές φορές χανόμασταν, άλλες τα λέγαμε περισσότερο.

Όμως ποτέ δεν είχε κοπεί ο ομφάλιος λώρος. Χτες τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η παρέα ήταν εκεί, αλλά κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Νέες σχέσεις, νέες γνωριμίες, υπήρξε μια γλυκιά αρμονία του παρελθόντος με το παρών.

Αυτό όμως που κατάλαβα, είναι ότι μου είχε λείψει όλη αυτή η παρέα. Αυτή η θετική αύρα του σπιτιού, που έχει φιλοξενήσει όμορφες στιγμές. Και ένιωσα χαρούμενος γιατί κατάλαβα ότι μερικά πράγματα αντέχουν στον χρόνο γιατί έχουν γερές βάσεις.

Κάτσαμε αργά, απολαύσαμε την παρέα, και ένιωσα να γεμίζει ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου. Το έχω ξαναγράψει το μεγαλύτερο κεφάλαιο στην ζωή μας είναι οι φίλοι μας. Αυτοί που μας αγαπάνε για αυτό που είμαστε.

Αποφάσισα να τα λέμε πιο συχνά λοιπόν με τον Λακκούβα, να κανονίσουμε μαζί εκδρομούλες, cinema, θέατρο, καλό φαγάκι. Νομίζω ότι το χειμώνα αυτό θα είμαι πιο κοντά με ανθρώπους που αγαπάω και με ενώνουν τόσα πολλά.

Είχα εξάλλου πολύ καιρό να επισκεφτώ την παλιά μου γειτονιά το Παγκράτι. Εκεί έχω ζήσει μεγάλους έρωτες, απογοητεύσεις, έχω νυχτοπερπατήσει, έχω αγαπήσει αυτό το μέρος. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου. Όπως πολλοί από τους χτεσινούς πρωταγωνιστές, ο Θανούλης, το Χαλούμι, ο Ανεστάκος και άλλοι πολλοί που θα ξεχάσω.

Πραγματικά πέρασα όμορφα και έφυγα με μια γλυκιά συγκίνηση.

Να έχετε μια καλή εβδομάδα…

Όμορφη μέρα…

 

 

Σήμερα η μέρα ήταν καλοκαιρινή. Αποφασίσαμε με την παρέα να πάμε βόλτα στην παραλία και να καταλήξουμε στο Λαύριο. Υπέροχη διαδρομή που σε ανανεώνει τόσο πολύ! Σου προκαλεί όμορφα συναισθήματα.

Η Θάλασσα είναι ένα κόσμημα και ο ήλιος φώτιζε ακόμα περισσότερο το τοπίο. Η μουσική πλαισίωνε ως soundtrack όλο αυτό το σκηνικό. Βόλτα στο Λαύριο, καλό φαγητό, καφεδάκι και πολύ συζήτηση.

Επιστροφή και πάλι με στάση για αγαπημένο Εκμέκ Κανταΐφι στην κα Κατερίνα με πολύ γέλιο και χάζι. Όμορφη Κυριακή. Ετοιμάζομαι να αράξω στον καναπέ και να δω DVD. Τελικά αυτό το Σαββατοκύριακο κύλησε πολύ όμορφα….

Καλή εβδομάδα!!!

Χειμωνιάτικη βραδυά…

 

 

 

Αργά το απόγευμα και μπαίνω βιαστικά στον προαστιακό. Βρέχει και παρατηρώ τις σταγόνες να δημιουργούν σχήματα από το τζάμι, ενώ απολαμβάνω την διαδρομή προς το Κορωπί.

Αγαπάω αυτή την διαδρομή. Μου θυμίζει όταν έπαιρνα το τρένο από Sunderland για Newcastle. Έχει κάτι το διαφορετικό, νομίζεις ότι δεν είναι Ελλάδα αλλά ταξιδεύεις σε μια Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Στο μυαλό μου εναλλάσσονται εικόνες και περίεργα συναισθήματα μου δημιουργούνται, καθώς είμαι σε κατάσταση αποσυμπίεσης μετά από μια δύσκολη μέρα. Σκέφτομαι ότι αύριο είναι Παρασκευή και περιμένω καρτερικά να έρθει. Από την άλλη γνωρίζω ότι και το Σαββατοκύριακο αυτό θα φύγει γρήγορα.

Τουλάχιστον θα είναι ένα βροχερό Σαββατοκύριακο με ζεστή σοκολάτα και cocooning. Οι σκέψεις αυτές με οδηγούν στο αυτοκίνητο. Απολαμβάνω την διαδρομή αργά, μέχρι το σπίτι. Τα σύννεφα έχουν πέσει τόσο χαμηλά που απλώνω το χέρι μου και νομίζω ότι θα τα πιάσω.

Μάταια….Το μυαλό μου ταξιδεύει και πάλι στην Αγγλία. Τι να κάνει άραγε η Oxford Street και το Piccadilly Circus; Χαμογελάω νοσταλγικά και υπόσχομαι να επισκεφτώ σύντομα την δεύτερη πατρίδα μου.

Φτάνω σπίτι και στο σπίτι με περιμένει η Ακασουλίνα. Ορμάει πάνω μου και ζητάει αγκαλιά..Τι απλόχερα που σου την δίνει το ζωντανό την αγάπη του. Πόσο σε θέλει δίπλα του, πόσο απολαμβάνει να κουρνιάζει εκεί που είσαι….

Χαμηλώνω τα φώτα, βάζω πιτζάμες, ακούω μουσική. Το δωμάτιο έχει γεμίσει εικόνες νοσταλγίας από ένα αγαπημένο παρελθόν. Μεγάλη μαγκιά οι αναμνήσεις. Τις ανακαλείς όποτε θέλεις, τις σκηνοθετείς όπως θες εσύ και επιλέγεις τα κομμάτια που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα….

Σήμερα είναι μια τυπική χειμωνιάτικη βραδυά……

Φθινόπωρο…

 

 

 

Απόψε η βραδιά είναι μελαγχολική. Γύρισα σπίτι μετά από δύσκολη μέρα με πολύ ξόδεμα συναισθημάτων. Είμαστε ακόμα στην αρχή της εβδομάδας και ρίχνω κλεφτές ματιές στο Σαββατοκύριακο.

Είναι που αλλάζει ο καιρός και ο δυνατός αέρας δημιουργεί σκηνικό ταινίας Χόλυγουντ. Είμαι στο γραφείο μου με συντροφιά την Ακασένια. Το έτερον δεν τα κατάφερε να έρθει απόψε και η απουσία είναι αισθητή. Ίσως γιατί σήμερα ήθελα να είμαστε μαζί.

Στην ζωή όμως δεν υπάρχουν πάντα τα θέλω, αλλά τα πρέπει και οι υποχρεώσεις. Δεν πειράζει θα βρω παρηγοριά στην αγκαλιά της Ακασένιας, που εδώ και ώρα παλεύει να ανέβει στην αγκαλιά μου.

Θα πάρω την κουβερτούλα μου και θα χαζολογήσω στην τηλεόραση, βλέποντας τον Λαζόπουλο, μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα που κανείς δεν ξέρει τι θα μας φέρει. Αγωνιούμε και περιμένουμε. Δουλεύουμε σκληρά για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Περιμένουμε να θερίσουμε τους καρπούς μας. Με καρτερικότητα και υπομονή. Με δύναμη και πίστη, αντλώντας δύναμη από τους ανθρώπους που μας αγαπάνε. Χαμογελάμε και παλεύουμε. Θα τα καταφέρουμε γιατί το αξίζουμε. Γιατί πολύ απλά πιστεύω σε σένα. Υπάρχει μια σπίθα στα μάτια σου που με κάνει να νιώθω απόλυτα σίγουρος για το καλύτερο.

Καληνύχτα!!