Σκέψεις…

Να μια και εδώ πάλι περασμένες δέκα στον υπολογιστή μου να ακούω μουσική και να χαλαρώνω. Αυτό είναι κάτι που με ξεκουράζει και που αφήνω το μυαλό μου να τρέξει υποβοηθούμενο και από την όμορφη και χαλαρή μουσική.

Όπως όταν ήμουν μικρός και έστελνα αφιερώσεις στο ραδιόφωνο, ή όταν στα ανέμελα παιδικά πάρτι χορεύαμε ανέμελα με χαμηλωμένο το φως δίνοντας τα πρώτα μας αθώα φιλιά.

Τι σκέφτεσαι θα μου πεις ρε φιλαράκι. Απλά μου αρέσει αυτή η βουτιά στην νιότη, το να αναπολώ τα έντονα συναισθήματα της εφηβείας τις εκρήξεις που γινόντουσαν σε όλα τα επίπεδα.

Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν, είναι απλά ο δικός μας κήπος και τον ανοίγουμε για να μυρίζουμε τις ομορφιές από το χτες και να ατενίζουμε με ελπίδα το αύριο.

Τα Χριστούγεννα πέρασαν και είχα τον χρόνο να βρεθώ με αγαπημένες παρέες να γελάσω να χαλαρώσω να απολαμβάνω το αργοπορημένο ξύπνημα, να χουζουρεύω με το έτερον στον καναπέ και να με νανουρίζει ο ήχος του τζακιού καθώς η φλόγα καίει το ξύλο.

Και φέτος την Πρωτοχρονιά θα είμαι στον αγαπημένο μου Λακούβα που η φιλία μας συμπληρώνει περίπου δώδεκα χρόνια από την Αγγλία όταν γνωριστήκαμε μέχρι σήμερα. Και έχουμε ζήσει τόσα πράγματα. Μόνο τις δικές μου εξομολογήσεις στα δήθεν μου αδιέξοδα να σας αναφέρω θα ξημερώσουμε.

Και φέτος έχω την επιμέλεια της μουσικής βραδιάς ενώ κλασσικά θα παίξουμε και «Νύχτα πέφτει στο Παλέρμο». Είναι αυτά τα μικρά πράγματα που λατρεύω στις γιορτές και ας διαρκούν λίγο. Είπαμε είναι η προσμονή που τους δίνει αξία.

Νομίζω ότι ο Μορφές μου κουνάει το χέρι και με καλεί στην αγκαλιά του. Ακριβώς την στιγμή που η Evita Madonna ερμηνεύει το αγαπημένο You must Love me…..

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Γιορτές….

 

Είμαστε πολύ κοντά στα Χριστούγεννα λοιπόν. Να ‘ναι καλά τα φωταγωγημένα μπαλκόνια στο Κορωπί που δίνουν ένα γιορτινό τόνο στην βόλτα μου με το Ακασουλίνι.

Είναι αυτή η μικρή ανάπαυλα από την καθημερινότητα οι γιορτές αυτές. Και φυσικά όλο αυτό το τελετουργικό από το στόλισμα του δέντρου, που σχεδόν ποτέ δεν το στολίζω εγώ-απλά παρακολουθώ-, από το κανόνισμα των φιλικών υποχρεώσεων.

Οι ρυθμοί της καθημερινότητας χαλαρώνουν και απολαμβάνουμε τα πρόσωπα που πραγματικά αποτελούν τον δικό μας απόλυτο κύκλο αγάπης. Εκεί που δεν χωράει η υποκρισία και η υποκριτική «καλημέρα» που τόσο τρώμε στην μάπα όλο αυτό το διάστημα.

Φυσικά είναι και η ώρα για τον απολογισμό της χρονιάς που μας αποχαιρετά, μια εσωτερική διεργασία που με βοηθάει να προχωράω μπροστά τα θέλω μου. Αυτό απολαμβάνω να το κάνω ξαπλωμένος στον καναπέ, απολαμβάνοντας τα λαμπιόνια απλό το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και τον διάκοσμο στο μπαλκόνι που το έτερον ήμισυ που έχω σε εκτίμηση θεωρεί κιτς.

Η εποχή αυτή είναι κατάλληλη και για το άνοιγμα του σεντουκιού των αναμνήσεων σε όλα τα επίπεδα αλλά κυρίως στην μουσική. Κάθε τραγούδι και μια ιστορία, κάθε μελωδία και ένα ραδιοφωνικό ταξίδι στο Ράδιο Ορφέας.

Που σαν μικρό παιδί όταν με έπνιγαν οι αναζητήσεις μου, ανέβαινα την χαρακτηριστική ξύλινη σκάλα και έπαιζα τις αγαπημένες μου μελωδίες σε όλο το νησί. Επικοινωνούσαμε με τις κλασσικές αφιερώσεις και φτιάχναμε τη μαγιά των ονείρων μας.

Tι όμορφα χρόνια… Να περνάτε καλά και να ξέρετε ότι οι αναμνήσεις ίσως είναι η μεγαλύτερη περιουσία μας.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο!!!

 

 

Αγαπημένο μου ιστολόγιο, το ομολογώ έχω προδώσει, σε έχω εγκαταλείψει. Σε έχω παρατήσει και κάθε φορά που μου έρχονται τα στατιστικά του counter νιώθω τύψεις που σε έχω αφήσει.

Όμως σήμερα, αυτή την στιγμή που σου γράφω που είναι λίγο πριν τις δέκα το βράδυ βρίσκω το ψυχικό σθένος να σου εξομολογηθώ τα εσώψυχα μου. Ίσως η επιθυμία μου να έγινε ανάγκη, ίσως το κλίμα των Χριστουγέννων να με έχει κάνει να θέλω να μοιραστώ μαζί σου το μικρόκοσμο μου.

Δεν έχουν αλλάξει πολλά από την τελευταία φορά που έκλεψα λίγο χρόνο στο γραφείο για να γράψω τις σκέψεις μου. Η ζωή προχωράει και φτάσαμε στα Χριστούγεννα του 2010!! Πέρασαν τόσα χρόνια αγαπημένο μου ιστολόγιο και ακόμα είμαι εδώ και γράφω σε σένα.

Μην ανησυχείς είναι όλα καλά με μένα. Τα όνειρα μου τα πραγματοποιώ αργά και σταθερά. Εξάλλου δεν θέλω να βάζω μεγάλους στόχους. Μικρές προσμονές γεμάτες χαμόγελο και αγάπη.

Αγάπη…αυτό το πράγμα που το απολαμβάνω και έχει φέρει την ισορροπία στην ζωή μου. Και που πραγματικά αξίζει όσο όλα τα πλούτη του κόσμου. Προσπαθώ ακόμα να μαθαίνω, να ψάχνω να τελειοποιώ. Πάει καιρός που έχω να νιώσω ότι μου λείπει κάτι.

Και αυτό με κάνει να χαμογελώ ακόμα και στα δύσκολα. Και στην δουλειά ακόμα όλα καλά. Προς το παρών αλλά ελπίζουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Πάντα θέλω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Είμαι αισιόδοξο άτομο.

Α.. Έχασα και την γιαγιά μου πριν δέκα μέρες. Μου το ανακοίνωσε ο μπαμπάς την ώρα που επέστρεφα από το γιατρό που τελικά αυτός ο πονόλαιμος είναι θυρεοειδίτιδα!! Έφυγε πλήρης ημερών αλλά όρθια. Την πρόδωσε η καρδιά της καθώς έπινε το τσάι της . Είμαι σίγουρος ότι είναι πολύ καλύτερα εκεί ψηλά στον ουρανό που θα με κοιτάζει αυτή την στιγμή.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο, πέρασαν από το μυαλό μου σκέψεις να σε εγκαταλείψω, να σε αφήσω να γυρνάς μόνο σου στον blogoσφαιρα. Μόνο εσύ και οι αναμνήσεις μου, αλλά την τελευταία στιγμή κατάλαβα ότι εσύ είναι η Βίβλος της ζωής μου, είσαι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι μου. Είσαι ένα σημαντικό κεφάλαιο των αναμνήσεων μου.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο, ετοιμάζομαι να γιορτάσω τα τρίτα μου Χριστούγεννα στο εξωτικό Κορωπί. Και θέλω πολύ να απολαύσω χειμωνιάτικες αγκαλιές, να κάνει κρύο, να πίνω ζεστή σοκολάτα, να ανάψω το τζάκι και να απολαύσω τον εθισμό της αγάπης.

Τέλος θέλω να σου πω ότι τα περιθώρια ανοχής μου με τους ανθρώπους έχουν στενέψει. Δεν κάνω πλέον συμβιβασμούς. Έτσι σκίζω σελίδες του βιβλίου της ζωής μου που με χαλάνε και ατενίζω το αύριο. Απλά απολαμβάνω το ότι μεγαλώνω και έχω αποκρυσταλλωμένη άποψη για τα πράγματα.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο μου έλειψες και υπόσχομαι να επιστρέψω και πάλι εδώ σύντομα. Άσε με όμως τώρα να γυρίσω τις σελίδες σου πίσω και να ταξιδέψω για λίγο στο χτες!!

Καληνύχτα!!!

Στιγμές...γραφείου!

Κλέβω μερικά λεπτά πριν ετοιμαστώ για την ραδιοφωνική μου εκπομπή με την Χριστίνα και κοιτάζω τον ήλιο που μπαίνει στο κτήριο και σε κάνει να νιώθεις πως θες να πας εκδρομή. Σε ξεγελάει και σε κάνει να νομίζεις ότι θα έρθει αυτή η πρώτη ευκαιρία που θα βρεις τον χρόνο να κάνεις τόσα πράγματα που ονειρεύεσαι.

Σκέφτομαι ότι το τελευταίο διάστημα η καθημερινότητα μου είναι καρμπόν. Δεν έχω εικόνες, οπότε δεν μπορώ να παράξω συναισθήματα που να θέλω να μοιραστώ. Και φυσικά ευχαριστώ τον Θεό που έχω δουλειά και μπορώ να ζω αξιοπρεπώς.

Τελικά από επιλογές άλλων φτάσαμε να θεωρούμε το αυτονόητο όπως είναι η δουλειά τύχη που το έχουμε. Και όλοι λένε ότι τα χειρότερα έρχονται. Πόσο πια άλλα να μπορέσουμε να ζήσουμε. Πόσο μεγάλο μπορεί να είναι ένα Σαββατοκύριακο για να μπορέσει να χωρέσει όλες τις επιθυμίες μας;

Προχωράμε προς τον χειμώνα και προσπαθώ να αντιστέκομαι στο γκρίζο που επικρατεί παντού. Απλά πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή όσο μικρή και αν είναι. Από τον πρωινό καφέ στο γραφείο, μέχρι την πετυχημένη φάρσα στην εκπομπή, που μας κάνει να γελάμε μέχρι δακρύων και μετά να νοσταλγούμε την στιγμή που γελάσαμε τόσο την τελευταία φορά.
Ελπίζω να περνάτε καλά και να αντέχετε, μην ξεχνάτε ότι τα καλύτερα θα έρθουν κάποια στιγμή. Που θα πάει, θα γυρίσει ο τροχός…

Είναι χειμώνας…

 

Και να φτάνουμε στο χειμώνα ολοταχώς. Οι μέρες γίνονται μικρότερες, η ατμόσφαιρα μυρίζει από τις καμινάδες των πρώτων τζακιών στο Κορωπί πριν μερικές μέρες που έπεσε η θερμοκρασία. Μαζευόμαστε περισσότερο στα σπίτια φίλων.

Προσπαθούμε να περνάμε όσο καλά τον λίγο ελεύθερο που έχουμε, θέλοντας να ξεχάσουμε το γεγονός ότι μέσα στην εβδομάδα είμαστε καλοκουρδισμένα ρομποτάκια.

Ακόμα και η χειμωνιάτικη ρουτίνα έχει κάνει την εμφάνιση της. Η αγκαλιά κάτω από το πάπλωμα έχει άλλη χάρη, ενώ η αγαπημένη τηλεοπτική σειρά μας ιντριγκάρει ακόμα περισσότερο.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα να σε καταβάλει. Να σου πυρπολούν το μυαλό οι πολλές υποχρεώσεις και να χάνεις το νόημα της ζωής σου. Να χάνεις τα αυτονόητα πράγματα.

Και αυτά είναι τα πιο απλά. Και θέλουν αγώνα για να τα διεκδικείς ολοένα και περισσότερο και να τους δίνεις αυτά που πραγματικά αξίζουν. Εξάλλου η ίδια η ζωή σε οδηγεί στην αλήθεια. Και αυτή θα φανεί όσο και αν προσπαθήσεις να την κρύψεις. Νομίζεις προς το παρών ότι την ξεγελάς αλλά εκείνη απλά παίζει μαζί σου και θα σου φανερωθεί εκεί που δεν το περιμένεις.

Απλά θέλει αγώνα για να κρατάς μια ισορροπία. Να μπορείς να καταφέρεις αυτά που έχεις βάλει στόχους. Θέλει προσπάθεια και κουράγιο.

Ο χρόνος τρέχει γρήγορα και δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις ακόμα και τη αλλαγή των εποχών. Μέσα σε αυτό το γκρίζο κουτί που μας έχουν βάλει προσπαθούμε να βρούμε χρώμα για τον ουρανό μας.

Και αυτό το χρώμα δεν έρχεται ούτε στα ακριβά εστιατόρια, ούτε στην ματαιοδοξία που κρύβουμε μέσα μας. Είναι στα απλά πράγματα και μόνο μέσα από τα συναισθήματα μπορούμε να βρούμε την δική μας Ιθάκη.

Το ξέρω χαθήκαμε αλλά δουλεύω αρκετά και ο χρόνος και αυτό με στεναχωρεί πάρα πολύ. Να περνάτε καλά και να ξέρετε ότι κάθε φορά που καταθέτω τις σκέψεις μου σε αυτό το blog πάντα ανακουφίζομαι και νιώθω πολύ όμορφα…

Καλό Φθινόπωρο....

Ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου με βρήκε στο κέντρο της πόλης για προγραμματισμένο ιατρικό ραντεβού. Ξύπνησα λοιπόν νωρίς και πήρα το παπί μου για να απολαύσω αυτή την μοναδική εμπειρία μιας και με το κέντρο έχω αποκοπεί τελευταία, είμαι και με την βούλα Κωροπιοτόπαιδο..
Και μπορεί όλοι να μιλάνε για τις γκρίζες μέρες που βιώνουμε, ωστόσο ακόμα προσπαθούμε να χαμογελάμε, ενώ η ευχή «Καλό μήνα» που ακούγονταν τακτικά, ηχούσε ευχάριστα στα αυτιά μου.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ απολαμβάνω να εισπράττω την ευγένεια μιας «καλημέρας» που συνοδεύεται με ένα πλατύ χαμόγελο, ακόμα και από την κοπέλα που «πήζει» και φτιάχνει τον έναν καφέ μετά τον άλλον.
Επίσης είναι καλό να λες «καλημέρα», ακόμα και αν το βλέμμα σου συναντάται με μια άγνωστη ύπαρξη, που περνάει από δίπλα σου και μάλλον δεν θα συναντήσεις ποτά ξανά στην ζωή σου.
Νομίζω ότι είναι αυτά τα μικρά πραγματάκια, που στο γκρίζο της καθημερινότητας μας επιτρέπουν μια χαραμάδα χρώματος, μια ανάσα στο αποπνικτικό περιβάλλον που ζούμε.
Είναι αυτές οι μικροχαρές που κρύβει η ζωή μας. Από την πρώτη γουλιά φρέσκου καφέ με ένα λαχταριστό κρουασάν, από το αγαπημένο σου τραγούδι που συναντάς στο ραδιόφωνο, από την γλυκιά καλημέρα του έτερον ήμισυ που πρέπει να έχουμε σε εκτίμηση, από όλες αυτές τις μικρές προσμονές.
Γιατί τι είναι τελικά η ζωή; Μια γλυκιά μικρή προσμονή, που φυσικά και θα σε παιδέψει και θα παίξει με το νευρικό σου σύστημα και θα σε πετύχει και στην περίεργη την φάση. Όμως δεν τα παρατάμε..δεν πρέπει γιατί είναι νομοτελειακό.
Το Φθινόπωρο ημερολογιακά έχει ξεκινήσει. Στο μυαλό μου ακόμα όμως είναι τα κοραλλένια νερά της Λευκάδας και οι αναμνήσεις των καλοκαιρινών μας διακοπών…
Καλά να περνάτε!!

Ατύχημα!!!

Και εκεί που οδηγούσα στον Προαστιακό του Κορωπίου με το παπάκι μου, να σου ο παππούλης πετιέται μπροστά μου και εγώ εδώ είμαι με τρεις μέρες αναρρωτική άδεια σπίτι και με πόνους σε όλο μου το κορμί.

Θα μου πεις θα μπορούσα να πάθω ακόμα χειρότερα, προφανώς είχα Άγιο. Θα μου πεις και πάλι μέσα στην ζωή είναι και αυτά. Όσο μπορούσα προσπάθησα με χιούμορ να αντιμετωπίσω την κατάσταση. Όλα αυτά μέχρι το βράδυ που κατάλαβα τι εστί βερίκοκο.

Δεν μπορούσα να βολευτώ πουθενά, το έτερον συνέχεια να με τρίβει με αλοιφές και να με ρωτάει τι μπορεί να κάνει για να μην πονάω. Και φυσικά ζητούσα τα πάντα. Από νερό, γκοφρέτα, φιστίκια Αιγίνης, μην σας πω και βερίκοκα «Μπεμπέκου» αλλά είπα να μην το τραβήξω.

Έτσι είμαι αραχτός σπίτι, να ακούω μουσική, να νυστάζω συνέχεια λόγο φαρμάκων και να περιμένω την Πέμπτη για να πάω στην δουλειά. Φυσικά σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, συνειδητοποιείς για άλλη μια φορά πόσο ανιδιοτελώς σε αγαπάνε τα κοντινά σου πρόσωπα.

Και εκεί διαπιστώνεις μερικές φορές πως τους είσαι απαραίτητος. Έτσι και εγώ σήμερα το πρωί ξύπνησα νωρίς για να βολευτώ και είδα δίπλα μου ένα βλέμμα γεμάτο αλήθεια και αυτοθυσία.

Φίλοι μου σε όλα τα επίπεδα σπανίζουν οι άνθρωποι, που θα κάνουν ότι είναι δυνατόν για σένα, όχι για να πάρουν κάτι, απλά γιατί σε αγαπάνε. Και αυτό σε κάνει να θες να παλεύεις συνεχώς να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

Είναι εκείνη η στιγμή που κλείνεις τα μάτια σου και αναρωτιέσαι τι θα ήταν η ζωή σου δίχως αυτούς τους ανθρώπους; Δεν μπορώ να σκεφτώ την απάντηση.

Να έχετε μια όμορφη μέρα..