Π Α Ν Α Γ Ι Ω Τ Η Σ

Σκέψεις…

2010-12-28T22:41:00.001+02:00

Να μια και εδώ πάλι περασμένες δέκα στον υπολογιστή μου να ακούω μουσική και να χαλαρώνω. Αυτό είναι κάτι που με ξεκουράζει και που αφήνω το μυαλό μου να τρέξει υποβοηθούμενο και από την όμορφη και χαλαρή μουσική.

Όπως όταν ήμουν μικρός και έστελνα αφιερώσεις στο ραδιόφωνο, ή όταν στα ανέμελα παιδικά πάρτι χορεύαμε ανέμελα με χαμηλωμένο το φως δίνοντας τα πρώτα μας αθώα φιλιά.

Τι σκέφτεσαι θα μου πεις ρε φιλαράκι. Απλά μου αρέσει αυτή η βουτιά στην νιότη, το να αναπολώ τα έντονα συναισθήματα της εφηβείας τις εκρήξεις που γινόντουσαν σε όλα τα επίπεδα.

Αυτά όμως ανήκουν στο παρελθόν, είναι απλά ο δικός μας κήπος και τον ανοίγουμε για να μυρίζουμε τις ομορφιές από το χτες και να ατενίζουμε με ελπίδα το αύριο.

Τα Χριστούγεννα πέρασαν και είχα τον χρόνο να βρεθώ με αγαπημένες παρέες να γελάσω να χαλαρώσω να απολαμβάνω το αργοπορημένο ξύπνημα, να χουζουρεύω με το έτερον στον καναπέ και να με νανουρίζει ο ήχος του τζακιού καθώς η φλόγα καίει το ξύλο.

Και φέτος την Πρωτοχρονιά θα είμαι στον αγαπημένο μου Λακούβα που η φιλία μας συμπληρώνει περίπου δώδεκα χρόνια από την Αγγλία όταν γνωριστήκαμε μέχρι σήμερα. Και έχουμε ζήσει τόσα πράγματα. Μόνο τις δικές μου εξομολογήσεις στα δήθεν μου αδιέξοδα να σας αναφέρω θα ξημερώσουμε.

Και φέτος έχω την επιμέλεια της μουσικής βραδιάς ενώ κλασσικά θα παίξουμε και «Νύχτα πέφτει στο Παλέρμο». Είναι αυτά τα μικρά πράγματα που λατρεύω στις γιορτές και ας διαρκούν λίγο. Είπαμε είναι η προσμονή που τους δίνει αξία.

Νομίζω ότι ο Μορφές μου κουνάει το χέρι και με καλεί στην αγκαλιά του. Ακριβώς την στιγμή που η Evita Madonna ερμηνεύει το αγαπημένο You must Love me…..

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Γιορτές….

2010-12-22T22:02:00.001+02:00

Είμαστε πολύ κοντά στα Χριστούγεννα λοιπόν. Να ‘ναι καλά τα φωταγωγημένα μπαλκόνια στο Κορωπί που δίνουν ένα γιορτινό τόνο στην βόλτα μου με το Ακασουλίνι.

Είναι αυτή η μικρή ανάπαυλα από την καθημερινότητα οι γιορτές αυτές. Και φυσικά όλο αυτό το τελετουργικό από το στόλισμα του δέντρου, που σχεδόν ποτέ δεν το στολίζω εγώ-απλά παρακολουθώ-, από το κανόνισμα των φιλικών υποχρεώσεων.

Οι ρυθμοί της καθημερινότητας χαλαρώνουν και απολαμβάνουμε τα πρόσωπα που πραγματικά αποτελούν τον δικό μας απόλυτο κύκλο αγάπης. Εκεί που δεν χωράει η υποκρισία και η υποκριτική «καλημέρα» που τόσο τρώμε στην μάπα όλο αυτό το διάστημα.

Φυσικά είναι και η ώρα για τον απολογισμό της χρονιάς που μας αποχαιρετά, μια εσωτερική διεργασία που με βοηθάει να προχωράω μπροστά τα θέλω μου. Αυτό απολαμβάνω να το κάνω ξαπλωμένος στον καναπέ, απολαμβάνοντας τα λαμπιόνια απλό το Χριστουγεννιάτικο δέντρο και τον διάκοσμο στο μπαλκόνι που το έτερον ήμισυ που έχω σε εκτίμηση θεωρεί κιτς.

Η εποχή αυτή είναι κατάλληλη και για το άνοιγμα του σεντουκιού των αναμνήσεων σε όλα τα επίπεδα αλλά κυρίως στην μουσική. Κάθε τραγούδι και μια ιστορία, κάθε μελωδία και ένα ραδιοφωνικό ταξίδι στο Ράδιο Ορφέας.

Που σαν μικρό παιδί όταν με έπνιγαν οι αναζητήσεις μου, ανέβαινα την χαρακτηριστική ξύλινη σκάλα και έπαιζα τις αγαπημένες μου μελωδίες σε όλο το νησί. Επικοινωνούσαμε με τις κλασσικές αφιερώσεις και φτιάχναμε τη μαγιά των ονείρων μας.

Tι όμορφα χρόνια… Να περνάτε καλά και να ξέρετε ότι οι αναμνήσεις ίσως είναι η μεγαλύτερη περιουσία μας.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο!!!

2010-12-20T22:14:00.001+02:00

Αγαπημένο μου ιστολόγιο, το ομολογώ έχω προδώσει, σε έχω εγκαταλείψει. Σε έχω παρατήσει και κάθε φορά που μου έρχονται τα στατιστικά του counter νιώθω τύψεις που σε έχω αφήσει.

Όμως σήμερα, αυτή την στιγμή που σου γράφω που είναι λίγο πριν τις δέκα το βράδυ βρίσκω το ψυχικό σθένος να σου εξομολογηθώ τα εσώψυχα μου. Ίσως η επιθυμία μου να έγινε ανάγκη, ίσως το κλίμα των Χριστουγέννων να με έχει κάνει να θέλω να μοιραστώ μαζί σου το μικρόκοσμο μου.

Δεν έχουν αλλάξει πολλά από την τελευταία φορά που έκλεψα λίγο χρόνο στο γραφείο για να γράψω τις σκέψεις μου. Η ζωή προχωράει και φτάσαμε στα Χριστούγεννα του 2010!! Πέρασαν τόσα χρόνια αγαπημένο μου ιστολόγιο και ακόμα είμαι εδώ και γράφω σε σένα.

Μην ανησυχείς είναι όλα καλά με μένα. Τα όνειρα μου τα πραγματοποιώ αργά και σταθερά. Εξάλλου δεν θέλω να βάζω μεγάλους στόχους. Μικρές προσμονές γεμάτες χαμόγελο και αγάπη.

Αγάπη…αυτό το πράγμα που το απολαμβάνω και έχει φέρει την ισορροπία στην ζωή μου. Και που πραγματικά αξίζει όσο όλα τα πλούτη του κόσμου. Προσπαθώ ακόμα να μαθαίνω, να ψάχνω να τελειοποιώ. Πάει καιρός που έχω να νιώσω ότι μου λείπει κάτι.

Και αυτό με κάνει να χαμογελώ ακόμα και στα δύσκολα. Και στην δουλειά ακόμα όλα καλά. Προς το παρών αλλά ελπίζουμε. Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Πάντα θέλω να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο. Είμαι αισιόδοξο άτομο.

Α.. Έχασα και την γιαγιά μου πριν δέκα μέρες. Μου το ανακοίνωσε ο μπαμπάς την ώρα που επέστρεφα από το γιατρό που τελικά αυτός ο πονόλαιμος είναι θυρεοειδίτιδα!! Έφυγε πλήρης ημερών αλλά όρθια. Την πρόδωσε η καρδιά της καθώς έπινε το τσάι της . Είμαι σίγουρος ότι είναι πολύ καλύτερα εκεί ψηλά στον ουρανό που θα με κοιτάζει αυτή την στιγμή.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο, πέρασαν από το μυαλό μου σκέψεις να σε εγκαταλείψω, να σε αφήσω να γυρνάς μόνο σου στον blogoσφαιρα. Μόνο εσύ και οι αναμνήσεις μου, αλλά την τελευταία στιγμή κατάλαβα ότι εσύ είναι η Βίβλος της ζωής μου, είσαι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι μου. Είσαι ένα σημαντικό κεφάλαιο των αναμνήσεων μου.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο, ετοιμάζομαι να γιορτάσω τα τρίτα μου Χριστούγεννα στο εξωτικό Κορωπί. Και θέλω πολύ να απολαύσω χειμωνιάτικες αγκαλιές, να κάνει κρύο, να πίνω ζεστή σοκολάτα, να ανάψω το τζάκι και να απολαύσω τον εθισμό της αγάπης.

Τέλος θέλω να σου πω ότι τα περιθώρια ανοχής μου με τους ανθρώπους έχουν στενέψει. Δεν κάνω πλέον συμβιβασμούς. Έτσι σκίζω σελίδες του βιβλίου της ζωής μου που με χαλάνε και ατενίζω το αύριο. Απλά απολαμβάνω το ότι μεγαλώνω και έχω αποκρυσταλλωμένη άποψη για τα πράγματα.

Αγαπημένο μου ιστολόγιο μου έλειψες και υπόσχομαι να επιστρέψω και πάλι εδώ σύντομα. Άσε με όμως τώρα να γυρίσω τις σελίδες σου πίσω και να ταξιδέψω για λίγο στο χτες!!

Καληνύχτα!!!

Στιγμές...γραφείου!

2010-10-20T16:41:00.002+03:00

Κλέβω μερικά λεπτά πριν ετοιμαστώ για την ραδιοφωνική μου εκπομπή με την Χριστίνα και κοιτάζω τον ήλιο που μπαίνει στο κτήριο και σε κάνει να νιώθεις πως θες να πας εκδρομή. Σε ξεγελάει και σε κάνει να νομίζεις ότι θα έρθει αυτή η πρώτη ευκαιρία που θα βρεις τον χρόνο να κάνεις τόσα πράγματα που ονειρεύεσαι.

Σκέφτομαι ότι το τελευταίο διάστημα η καθημερινότητα μου είναι καρμπόν. Δεν έχω εικόνες, οπότε δεν μπορώ να παράξω συναισθήματα που να θέλω να μοιραστώ. Και φυσικά ευχαριστώ τον Θεό που έχω δουλειά και μπορώ να ζω αξιοπρεπώς.

Τελικά από επιλογές άλλων φτάσαμε να θεωρούμε το αυτονόητο όπως είναι η δουλειά τύχη που το έχουμε. Και όλοι λένε ότι τα χειρότερα έρχονται. Πόσο πια άλλα να μπορέσουμε να ζήσουμε. Πόσο μεγάλο μπορεί να είναι ένα Σαββατοκύριακο για να μπορέσει να χωρέσει όλες τις επιθυμίες μας;

Προχωράμε προς τον χειμώνα και προσπαθώ να αντιστέκομαι στο γκρίζο που επικρατεί παντού. Απλά πρέπει να ζούμε την κάθε στιγμή όσο μικρή και αν είναι. Από τον πρωινό καφέ στο γραφείο, μέχρι την πετυχημένη φάρσα στην εκπομπή, που μας κάνει να γελάμε μέχρι δακρύων και μετά να νοσταλγούμε την στιγμή που γελάσαμε τόσο την τελευταία φορά.
Ελπίζω να περνάτε καλά και να αντέχετε, μην ξεχνάτε ότι τα καλύτερα θα έρθουν κάποια στιγμή. Που θα πάει, θα γυρίσει ο τροχός…

Είναι χειμώνας…

2010-10-14T21:56:00.001+03:00

Και να φτάνουμε στο χειμώνα ολοταχώς. Οι μέρες γίνονται μικρότερες, η ατμόσφαιρα μυρίζει από τις καμινάδες των πρώτων τζακιών στο Κορωπί πριν μερικές μέρες που έπεσε η θερμοκρασία. Μαζευόμαστε περισσότερο στα σπίτια φίλων.

Προσπαθούμε να περνάμε όσο καλά τον λίγο ελεύθερο που έχουμε, θέλοντας να ξεχάσουμε το γεγονός ότι μέσα στην εβδομάδα είμαστε καλοκουρδισμένα ρομποτάκια.

Ακόμα και η χειμωνιάτικη ρουτίνα έχει κάνει την εμφάνιση της. Η αγκαλιά κάτω από το πάπλωμα έχει άλλη χάρη, ενώ η αγαπημένη τηλεοπτική σειρά μας ιντριγκάρει ακόμα περισσότερο.

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα να σε καταβάλει. Να σου πυρπολούν το μυαλό οι πολλές υποχρεώσεις και να χάνεις το νόημα της ζωής σου. Να χάνεις τα αυτονόητα πράγματα.

Και αυτά είναι τα πιο απλά. Και θέλουν αγώνα για να τα διεκδικείς ολοένα και περισσότερο και να τους δίνεις αυτά που πραγματικά αξίζουν. Εξάλλου η ίδια η ζωή σε οδηγεί στην αλήθεια. Και αυτή θα φανεί όσο και αν προσπαθήσεις να την κρύψεις. Νομίζεις προς το παρών ότι την ξεγελάς αλλά εκείνη απλά παίζει μαζί σου και θα σου φανερωθεί εκεί που δεν το περιμένεις.

Απλά θέλει αγώνα για να κρατάς μια ισορροπία. Να μπορείς να καταφέρεις αυτά που έχεις βάλει στόχους. Θέλει προσπάθεια και κουράγιο.

Ο χρόνος τρέχει γρήγορα και δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις ακόμα και τη αλλαγή των εποχών. Μέσα σε αυτό το γκρίζο κουτί που μας έχουν βάλει προσπαθούμε να βρούμε χρώμα για τον ουρανό μας.

Και αυτό το χρώμα δεν έρχεται ούτε στα ακριβά εστιατόρια, ούτε στην ματαιοδοξία που κρύβουμε μέσα μας. Είναι στα απλά πράγματα και μόνο μέσα από τα συναισθήματα μπορούμε να βρούμε την δική μας Ιθάκη.

Το ξέρω χαθήκαμε αλλά δουλεύω αρκετά και ο χρόνος και αυτό με στεναχωρεί πάρα πολύ. Να περνάτε καλά και να ξέρετε ότι κάθε φορά που καταθέτω τις σκέψεις μου σε αυτό το blog πάντα ανακουφίζομαι και νιώθω πολύ όμορφα…

Καλό Φθινόπωρο....

2010-09-01T13:24:00.001+03:00

Ο πρώτος μήνας του Φθινοπώρου με βρήκε στο κέντρο της πόλης για προγραμματισμένο ιατρικό ραντεβού. Ξύπνησα λοιπόν νωρίς και πήρα το παπί μου για να απολαύσω αυτή την μοναδική εμπειρία μιας και με το κέντρο έχω αποκοπεί τελευταία, είμαι και με την βούλα Κωροπιοτόπαιδο..
Και μπορεί όλοι να μιλάνε για τις γκρίζες μέρες που βιώνουμε, ωστόσο ακόμα προσπαθούμε να χαμογελάμε, ενώ η ευχή «Καλό μήνα» που ακούγονταν τακτικά, ηχούσε ευχάριστα στα αυτιά μου.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ απολαμβάνω να εισπράττω την ευγένεια μιας «καλημέρας» που συνοδεύεται με ένα πλατύ χαμόγελο, ακόμα και από την κοπέλα που «πήζει» και φτιάχνει τον έναν καφέ μετά τον άλλον.
Επίσης είναι καλό να λες «καλημέρα», ακόμα και αν το βλέμμα σου συναντάται με μια άγνωστη ύπαρξη, που περνάει από δίπλα σου και μάλλον δεν θα συναντήσεις ποτά ξανά στην ζωή σου.
Νομίζω ότι είναι αυτά τα μικρά πραγματάκια, που στο γκρίζο της καθημερινότητας μας επιτρέπουν μια χαραμάδα χρώματος, μια ανάσα στο αποπνικτικό περιβάλλον που ζούμε.
Είναι αυτές οι μικροχαρές που κρύβει η ζωή μας. Από την πρώτη γουλιά φρέσκου καφέ με ένα λαχταριστό κρουασάν, από το αγαπημένο σου τραγούδι που συναντάς στο ραδιόφωνο, από την γλυκιά καλημέρα του έτερον ήμισυ που πρέπει να έχουμε σε εκτίμηση, από όλες αυτές τις μικρές προσμονές.
Γιατί τι είναι τελικά η ζωή; Μια γλυκιά μικρή προσμονή, που φυσικά και θα σε παιδέψει και θα παίξει με το νευρικό σου σύστημα και θα σε πετύχει και στην περίεργη την φάση. Όμως δεν τα παρατάμε..δεν πρέπει γιατί είναι νομοτελειακό.
Το Φθινόπωρο ημερολογιακά έχει ξεκινήσει. Στο μυαλό μου ακόμα όμως είναι τα κοραλλένια νερά της Λευκάδας και οι αναμνήσεις των καλοκαιρινών μας διακοπών…
Καλά να περνάτε!!

Ατύχημα!!!

2010-08-24T12:22:00.001+03:00

Και εκεί που οδηγούσα στον Προαστιακό του Κορωπίου με το παπάκι μου, να σου ο παππούλης πετιέται μπροστά μου και εγώ εδώ είμαι με τρεις μέρες αναρρωτική άδεια σπίτι και με πόνους σε όλο μου το κορμί.

Θα μου πεις θα μπορούσα να πάθω ακόμα χειρότερα, προφανώς είχα Άγιο. Θα μου πεις και πάλι μέσα στην ζωή είναι και αυτά. Όσο μπορούσα προσπάθησα με χιούμορ να αντιμετωπίσω την κατάσταση. Όλα αυτά μέχρι το βράδυ που κατάλαβα τι εστί βερίκοκο.

Δεν μπορούσα να βολευτώ πουθενά, το έτερον συνέχεια να με τρίβει με αλοιφές και να με ρωτάει τι μπορεί να κάνει για να μην πονάω. Και φυσικά ζητούσα τα πάντα. Από νερό, γκοφρέτα, φιστίκια Αιγίνης, μην σας πω και βερίκοκα «Μπεμπέκου» αλλά είπα να μην το τραβήξω.

Έτσι είμαι αραχτός σπίτι, να ακούω μουσική, να νυστάζω συνέχεια λόγο φαρμάκων και να περιμένω την Πέμπτη για να πάω στην δουλειά. Φυσικά σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, συνειδητοποιείς για άλλη μια φορά πόσο ανιδιοτελώς σε αγαπάνε τα κοντινά σου πρόσωπα.

Και εκεί διαπιστώνεις μερικές φορές πως τους είσαι απαραίτητος. Έτσι και εγώ σήμερα το πρωί ξύπνησα νωρίς για να βολευτώ και είδα δίπλα μου ένα βλέμμα γεμάτο αλήθεια και αυτοθυσία.

Φίλοι μου σε όλα τα επίπεδα σπανίζουν οι άνθρωποι, που θα κάνουν ότι είναι δυνατόν για σένα, όχι για να πάρουν κάτι, απλά γιατί σε αγαπάνε. Και αυτό σε κάνει να θες να παλεύεις συνεχώς να γίνεσαι καλύτερος άνθρωπος.

Είναι εκείνη η στιγμή που κλείνεις τα μάτια σου και αναρωτιέσαι τι θα ήταν η ζωή σου δίχως αυτούς τους ανθρώπους; Δεν μπορώ να σκεφτώ την απάντηση.

Να έχετε μια όμορφη μέρα..

Επιστρέψαμε…

2010-08-23T09:37:00.001+03:00

Τα κεφάλια μέσα λοιπόν..μετά από ένα απολαυστικό καλοκαίρι. Μετά από ανέμελες διακοπές, ξένοιαστες βραδιές με παρέα στα σοκάκια της πόλης. Με πρόσωπα που είχα να δω ίσως και πάνω από έξι χρόνια. Και όμως ένιωσα σαν να μην πέρασε μια μέρα.

Απίστευτα γέλια μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Χαμόγελα, διαδρομές στον χρόνο και άνοιγμα στο μπαούλο των αναμνήσεων. Αυτό είναι το καλοκαίρι. Τα κεφάλια μέσα όμως. Τέρμα οι όμορφες βραδιές στο μπαλκόνι, με τα κεράκια απαραίτητους συντρόφους για να παίρνουν τις ευχές που κάναμε όταν βλέπαμε τα αστέρια να πέφτουν!!

Τέρμα οι όμορφες βραδιές με την κιθάρα του Γιώργου να συντροφεύει τα τραγούδια μας. Να βλέπουμε απέναντι την θάλασσα του Ιονίου και να γαληνεύει η καρδιά και το μυαλό. Οι μπαταρίες πρέπει να έχουν φορτίσει και όλα αυτά αποτελούν μια γλυκιά ανάμνηση και ελπίδα ότι τα καλύτερα θα έρθουν το επόμενο καλοκαίρι.

Να πω την αλήθεια για πρώτη φορά αγάπησα τόσο την μητέρα Λευκάδα αυτό το καλοκαίρι. Είχα το εξοχικό στην διάθεση μου, το έτερον, καλή παρέα, και απόλαυσα τον ήλιο και την θάλασσα.

Βόλταρα στην Πρέβεζα, έκανα εκπομπές στον Energy, διοχέτευσα όλη μου την αγάπη και ενέργεια σε αυτό που αγαπώ. Υπέροχες στιγμές με ζωντανές συνδέσεις και γέλια μέχρι να κλείσει.

Αυτά τα μικρά και ανούσια που με κάνουν τώρα να νοσταλγώ και να περιμένω τα καλύτερα. Αυτό ήταν σε γενικές γραμμές το «Καλοκαίρι μου.» Απλό, ταπεινό, γεμάτο στιγμές χαραγμένες στην καρδιά μου.

Και φυσικά οι Εγκρεμνοί που βλέπετε στην φωτογραφία ο δικός μου επίγειος παράδεισος. Τα κεφάλια μέσα όμως. Αυτό το ΣΚ βόλταρα στην ακόμα άδεια Αθήνα, πήγα για παγωτό στο Πόρτο Ράφτη και είδα το πρώτο dvd της σεζόν!!!

Δεν θα σας ευχηθώ καλό Φθινόπωρο, καθώς πολλοί από εσάς είστε ακόμα σε κατάσταση καλοκαιρινών διακοπών, αλλά μεταξύ μας είμαι έτοιμος να ζήσω και πάλι την αλλαγή της εποχής και να περιμένω καρτερικά το Φθινόπωρο. Θέλω να βρω τις παρέες και να μιλάμε για τα άλμπουμ του καλοκαιριού.

Επιστρέψαμε το μαγαζάκι άνοιξε και περιμένει συλλογή συναισθημάτων….

Βόλτα στην πόλη….

2010-07-28T00:15:00.001+03:00

Σε μια πόλη που χαραμίζει την μισή της μέρα στην ουρά του πρατηρίου, που δίνει όσο όσο για μερικές σταγόνες βενζίνης, που αγχώνεται για το πώς θα φύγει για τις καλοκαιρινές της διακοπές-βάζω και τον εαυτό μου μέσα-, θυμήθηκα πως ήδη φάγαμε τον Ιούλιο και ετοιμαζόμαστε να μπούμε στον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού.

Μια καλή ευκαιρία λοιπόν για μένα να συναντηθώ με το Μαράκι, που άφησε την δημοσιογραφία και κάνει νέα καριέρα σε μεγάλη εταιρεία φαρμάκων-να έχω τα prozak σε φιλική τιμή, η ιδέα του να βολτάρω στην πόλη δελεαστική.

Φορτώνω το κινητό μουσική και παίρνω το μετρό για να κατέβω στο κέντρο, να πάρω μια τζούρα από νέφος, κίνηση, ρυθμό, γιατί μένοντας στο Κορωπί κοντεύω να ξεχάσω πως είναι η Αθήνα τον Αύγουστο… χωρίς βενζίνη.

Στήθηκα λοιπόν μία ώρα έξω από το Σύνταγμα να περιμένω το αργοπορημένο Μαράκι, παρατήρησα ότι το Μετρό γέμισε ελεγκτές, καθώς και ότι το κέντρο ήταν γεμάτο αστυνομικούς που κατέβαζαν αλλοδαπούς από τα τρόλεϊ, για να κάνουν έλεγχο στα χαρτιά, καθώς και πολλά άτομα περιμένοντας τα blind dates τους.

Το Σύνταγμα είναι τόπος trademark για ραντεβού, αφού άμα αργεί το date πλακώνεσαι στα cheese από τα Mac Donalds για να περάσει η ώρα ευχάριστα. Μπορεί η Μαρία να άργησε τα μεζεκλίκια όμως μας αποζημίωσαν με το παραπάνω. Η παρέα η καλή ρε παιδί μου σου ανεβάζει την διάθεση, ενώ τα γέλια και ο γλυκός όχλος από τις παρέες σου θύμιζε ότι το καλοκαίρι έχει το δικό του χρώμα στην Πρωτεύουσα.

Νομίζω ότι μένουν τα ψαγμένα άτομα, με ιδεολογία,με μια χύμα κατάσταση που γουστάρουν να βιώνουν τις μικρές οάσεις σε αυτή την πόλη που το βράδυ μεταμορφώνεται σε κάτι εντελώς διαφορετικό από το μπάχαλο της ημέρας.

Ίσως φταίει το ότι έχουμε γεμίσει το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου. Απολαυστική η οδήγηση με το μηχανάκι στο δροσερό Κορωπί επιστρέφοντας το βράδυ από το μετρό. Το φεγγάρι από πάνω σχεδόν γεμάτο από την έκλειψη των περασμένων ημερών, φροντίζει να φτάσω σπίτι με ασφάλεια για να χαθώ στα χάδια του Ακασουλινιού που μου ζητάει σνακ και βόλτα.

Στο Κορωπί η αλήθεια τιμάμε το μπαλκόνι μας και την δροσιά που υπάρχει. Το γέλιο της Κας Καίτης ξεχωρίζει από τον 4^ο όροφο που είναι καλεσμένη, λίγο πιο κάτω ένα ζευγαράκι δίνει της καληνύχτας τα φιλιά και το γαύγισμα της Ακάσας τους χαλάει το σκηνικό, ενώ σε ένα άλλο μπαλκόνι δυο φίλοι παντρεμένοι μιλάνε για τον κώλο της Καγιά διακόπτοντας βίαια την κουβέντα μόλις βγήκαν οι γυναίκες στο μπαλκόνι και άλλα πολλά σουρεαλιστικά σκηνικά.

Είναι γεγονός.Ζω τις τελευταίες μέρες πριν τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Στο ραδιόφωνο κλείνει ένας πρωινός κύκλος και άλλος ένας ετοιμάζεται να ξεκινήσει. Θέλω να περάσω καλά στις διακοπές μου, να είμαι με τα φιλαράκια που με περιμένουν, να είμαι χύμα, να κυκλοφορώ με βερμούδα και την κλασσική παντόφλα του ψαρά, να είμαι απλά ο Πάνος.

Θέλω βράδια στο μπαλκόνι με μουσικές…θέλω να μιλήσω με το φεγγάρι..θέλω να ακούω ψιθυριστά γλυκόλογα στο αυτί…Θέλω να κάνω μπάνιο, να φάω παγωτό..να κοιμάμαι όσο και όποτε θέλω..θέλω να βγω από το πρόγραμμα. Θέλω και ηλεκτρονική αποτοξίνωση οπότε δεν με ενδιαφέρει το Internet on the go…..

Αγαπημένοι μου φίλοι. Όμορφο το Facebook,το Twitter, το blog…Όμως συγκρίνονται με το real χαμόγελο, το άρωμα της αγκαλιάς, το ζεστό φιλί;;;; Όχι…Επιστροφή στην αθωότητα λοιπόν. Με γεμισμένες μπαταρίες..για ένα απρόβλεπτο χειμώνα…

Θα χτυπήσω μέσα στο καλοκαίρι..από το μπαλκόνι μου στο Περιγιάλι…

Καλές διακοπές..

ΥΓ. Μαράκι πόσο ανανεώθηκα σήμερα με την παρέα σου….

Τέλος σεζόν…..

2010-07-08T22:11:00.001+03:00

Το ξέρω θα ακουστώ γραφικός αλλά πότε φτάσαμε σχεδόν στα μέσα του Ιούλη; Πότε τέλειωσε και η φετινή σεζόν; Γιατί για εμάς τους ανθρώπους που δουλεύουν στα media, ουσιαστικά η χρονιά ολοκληρώνεται μετά το τέλος της σεζόν.

Εκεί κάνουμε τον απολογισμό, φιλιόμαστε, αγκαλιαζόμαστε και περιμένουμε τις καλοκαιρινές μας διακοπές για να φορτίσουμε μπαταρίες. Νομίζω το έχουμε ανάγκη, γιατί η χρονιά φέτος ήταν δύσκολη σε πολλά επίπεδα, ενώ πρέπει να προετοιμαστούμε για έναν δύσκολο χειμώνα σε όλα τα επίπεδα.

Έτσι αύριο είναι η τελευταία εκπομπή της σεζόν και θα την απολαύσω από την αρχή ως το τέλος. Γιατί είναι το φινάλε μιας χρονιάς που είχε, γέλιο, χαρά, ευτράπελα, αλλά και αγωνίες, φωνές, παρεξηγήσεις και ξεσπάσματα. Ότι ακριβώς συμβαίνει σε κάθε ζωντανό οργανισμό. Έτσι και εμείς μετά το τέλος της εκπομπής, θα χαλαρώσουμε, θα αγκαλιαστούμε και θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας για το μέσο του άλλου μήνα.

Να τώρα που σας γράφω και σκέφτομαι όλα αυτά που σας περιγράφω, με την μουσική μου φτιάχνω το δικό μου video clip του χειμώνα που είχε λίγο από όλα.

Δουλειά πολύ, καλή παρέα, ατέλειωτες χειμωνιάτικες βραδιές στο σπίτι, χουζούρι, καλό φαγητό με φίλους, απίστευτη μαγειρική από την αγαπημένη μου κα Καίτη, απλότητα.

Και όμως καιρός είναι για λίγο να αποχαιρετιστούμε τις χειμωνιάτικες συνήθειες μας και να απολαύσουμε τις καλοκαιρινές μας μέρες. Να, σαν να είμαι τώρα στο μπαλκόνι του εξοχικού στην Λευκάδα, με χαμηλό φως, μουσικούλα, αντικουνουπικό, να απολαμβάνω την ηρεμία της θάλασσας και να απολαμβάνω τα γριγρι των ψαράδων που έχουν βγει αργά το βράδυ.

Σίγουρα είναι απολαυστικό ένα ποτάκι στον Άγιο Νικήτα, αφού θα έχει προηγηθεί ένα καταπληκτικό φαγητό στην ταβέρνα, που θα το θέλουμε καθώς θα μας έχει κάψει ο ήλιος από το ατέλειωτο μπάνιο στα σμαραγδένια νερά που θα έχει προηγηθεί.

Και άλλα πολλά σκηνικά που θα μπορούσαν να μου πάρουν πολλές ώρες για να τα περιγράψω. Η προσμονή είναι γλυκιά, περιμένω να έρθει η στιγμή της χαλάρωσης και της ξεκούρασης.

Και τα καλύτερα έρχονται γιατί έτσι πρέπει. Γιατί δεν πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να έχει άλλη επιλογή. Αν κάτι μου έμαθε αυτή η σεζόν είναι να λέω περισσότερα ευχαριστώ και να πάψω να θεωρώ τίποτε δεδομένο.

Γιατί η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτη, που από την μια στιγμή στην άλλη μπορεί να ανατραπούν τα πάντα. Και πρέπει να περιμένουμε τα πάντα. Έτσι λοιπόν ετοιμάζομαι να αποχωριστώ φίλους, γνωστούς και να κάνω καλοκαιρινές διακοπές, για πάντα που λέει και ο Καρβέλας…

Ps Σας αφιερώνω ένα αγαπημένο τραγούδι και clip βέβαια το περιεχόμενο του είναι ερωτικό..απλά περνάει ένα δυνατό μήνυμα…Δεν μπορείς ποτέ να κρυφτείς από την αλήθεια. Όσο και να είσαι καλός, σε καταδιώκει…και τα καταφέρνει να σε ανακαλύπτει..ΠΑΝΤΑ!!

Ηλιοβασίλεμα!!!

2010-06-29T22:33:00.001+03:00

Σήμερα δεν έκανα απολύτως τίποτε. Ημέρα απεργίας και εγώ δεν έκανα απολύτως τίποτε για το μεγαλύτερο μέρος της μέρας. Χτες γύρισα νωρίς το βραδάκι σπίτι και κοιμήθηκα νωρίς για να χορτάσω ύπνο. Ύπνος χωρίς όρια. Τι υπέροχη αίσθηση.

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 5 και κάτι, αλλά με ανακούφιση το απενεργοποίησα και συνέχισα να κοιμάμαι για όσο θέλω. Όταν ξύπνησα έκανα μερικές δουλειές και όλο κοιμόμουνα, σηκωνόμουνα, μαγείρευα, κοιμόμουνα, άκουγα μουσική, ξάπλωνα στον καναπέ, έπινα καφέ και γενικότερα σκόρπαγα τον χρόνο μου στο πουθενά.

Μου έχει λείψει όσο τίποτε άλλο αυτό το «δεν κάνω τίποτε». Κοινώς σάπισα και γούσταρα κάργα. Το βραδάκι πήρα το παπάκι μου και κατηφόρισα προς Αγία Μαρίνα να προλάβω το ηλιοβασίλεμα και να ρίξω και μια ματιά σε νέες παραλίες και μέρη που θα μου κρατάνε συντροφιά μέχρι να πάρω την καλοκαιρινή μου άδεια.

Άδειες οι παραλίες, κάποια ερωτευμένα ζευγαράκια πλατσουρίζουν με τα πόδια τους στην θάλασσα και ο ουρανός να ζωγραφίζει την δική του ζωγραφιά που σου αποτυπώνεται στο μυαλό και σε κάνει να θέλεις να ρουφήξεις όλη την στιγμή.

Κάθομαι για λίγα λεπτά και απολαμβάνω αυτή την μυσταγωγία της φύσης ενώ με χαρά τα ανακοίνωνα στο έτερον που μόλις γύρναγε από την δουλειά.

Είναι όμορφο να ανακαλύπτεις μικρές οάσεις, μέρη που θα σφραγίζουν τις καλοκαιρινές σου μέρες. Είναι αυτή η αίσθηση του πόσα θέλεις να κάνεις σε αυτή την μάταιη ζωή και τελικά πόσα θα προλάβεις.

Είναι όλα αυτά τα θέλω της ψυχής που ίσως μείνουν ανικανοποίητα. Που λογικά δεν θα προλάβουμε να δούμε ποτέ ίσως όλα αυτά τα μοναδικά ηλιοβασιλέματα που γεμίζουν την καρδιά μας συναισθήματα και αγάπη.

Μικρές απολαύσεις...

2010-06-27T18:46:00.002+03:00

Είναι αυτή η απόλαυση της καλοκαιρινής ραστώνης. Μόλις έχω ξυπνήσει από τον απολαυστικό δίωρο Κυριακάτικο ύπνο. Τι πολυτέλεια για όσους μπορούν και κοιμούνται έστω για μια ώρα τις καθημερινές και πόσο μου έχει λείψει αυτό.

Την Κυριακή επιλέγω να είμαι πιο χαλαρός από Το Σάββατο. Άντε το πολύ πολύ φαγάκι σε μια όμορφη ταβερνούλα στην Κερατέα και φυσικά μπανάκι όσο μας το επιτρέπει ο καιρός.

Χτες το βράδυ μετά από πολύ καιρό βρέθηκα με τον αδερφό «Λακούβα». Είναι το παρατσούκλι του Κωστή που γνωριζόμαστε από το 1997 και φυσικά η τελευταία φορά που τα είπαμε ήταν πριν έξι μήνες. Ναι..καλά διαβάζετε. Ζούμε στην ίδια πόλη και τα λέμε τόσο αραιά.

Κατεβήκαμε στο Γκάζι και αράξαμε για μεζεδάκια και κουβεντούλα με την παρέα μας. Απλά και όμορφα πράγματα. Πόσο καιρό είχα να βγω έξω και να είμαι ανάμεσα σε κόσμο, κάποια στιγμή αναρωτήθηκα, καθώς επεξεργαζόμουν πρόσωπα και αντιδράσεις.

Είναι κάτι που μου αρέσει. Γενικότερα να παρατηρώ βλέμματα και εκφράσεις ανθρώπων. Λίγο αργότερα βολτάραμε και πέσαμε επάνω σε κοινούς γνωστούς και στον κολλητό μου Σταύρο, που τελευταία φορά που τον είχα δει ήταν όταν έπαιζε μουσική στο Allou Fun Park!!!

Τα Χριστούγεννα……Μα πότε να προλάβω να τον δω και να πούμε τα δικά μας; Και εκεί που μιλάμε αραχτά να σου και ο Σπύρος με την παρέα του έτοιμοι για το βραδινό τους ποτάκι. Στο καπάκι ο Γιώργος με την παρέα του. Ξαφνικά 4 παρέες σε ένα πεζοδρόμιο ήταν μια αναπάντεχη έκπληξη που δεν την περίμενα.

Στην επιστροφή για Κορωπί σκεφτόμουνα σε πόσο άλλη φάση είμαστε πλέον όλοι και πόσο διαφορετικά μπορεί να τα φέρει η ζωή σε όλους. Και όμως τα συναισθήματα, άσχετα αν οι συνθήκες τις ζωής είναι διαφορετικές δεν αλλάζουν. Πάντα υπάρχει ένα απόθεμα καλής διάθεσης, μια ελπίδα ότι ο χρόνος θα είναι αρκετός την επόμενη φορά που θα ξανασυναντηθούμε όλοι μαζί.

Τελικά είναι όμορφο να συναντάς αγαπημένους φίλους και να κάνετε παρέα. Δεν υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα από την φιλία και το πιστεύω και θα το πιστεύω όσο ζω και αναπνέω.

Απολαμβάνω λοιπόν τις τελευταίες ώρες τις Κυριακής και μετράω αντίστροφα για τις καλοκαιρινές διακοπές. Μέσα από αυτά τα μικρά πράγματα η καρδιά μου παίρνει ανάσες οξυγόνου. Τελικά στα μικρά, αυτά τα δεδομένα, αυτά τα ασήμαντα μπορείς να βρεις μικρές φωλιές χαράς. Όπως σε ένα απολαυστικό παγωτό με καραμέλα και καρύδια….

Νύχτωσε νύχτα….

2010-06-27T18:21:00.001+03:00

Και ο καιρός περνάει, οι μέρες κυλάνε γρήγορα και όλοι προσπαθούμε να προσαρμοστούμε μέσα στις δύσκολες στιγμές της νέας πραγματικότητας. Όλα διακυβεύονται, όλα αναιρούνται, όλα επαναπροσδιορίζονται.

Εγώ αντιστέκομαι. Προσπαθώ να είμαι αισιόδοξος και να παρασέρνω και αυτούς που αγαπάω. Εξάλλου δεν είναι η πρώτη φορά που δοκιμαζόμαστε στα δύσκολα. Κάποιος τρόπος θα υπάρχει και θα βρούμε την άκρη στο τούνελ. Φτάνει να είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι και αυτή τη φορά να τα πάρουμε σοβαρά τα πράγματα.

Στα δελτία ειδήσεων πλήττω. Όλοι κρίνουν τους πάντες, όλοι υποκριτικά μένουν με το στόμα ανοιχτό. Λες και δεν ξέραμε ποιοι τα τρώνε τόσα χρόνια. Από την άλλη τι βγαίνει με το να κατηγορούμε ό ένας τον άλλον; Ok, τα βγάλαμε τα συμπεράσματα μας. Και μετά τι; Σε αυτές δύσκολες στιγμές δυστυχώς ο καθένας είναι μόνος του. Απόδειξη; Ο συνδικαλισμός πάει περίπατο.

Εξάλλου και οι συνδικαλιστοπατέρες είναι καλύτεροι; Απέχω σας λέω και βαριέμαι. Από την άλλη προσπαθώ να απολαμβάνω αυτές τις μικρές στιγμές, ανάπαυλας. Τον απογευματινό ύπνο του Σαββάτου, το χουζούρι με το αμόρε και την Ακασένια να ζητιανεύει χάδια, τον καφέ στο μπαλκόνι της Κας Καίτης και την αγάπη των φίλων μου.

Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές νομίζω ότι φοβάμαι την μοναξιά. Έχω ανάγκη όσο τίποτε άλλο την ώθηση που σου δίνει το να πιστεύουν σε σένα. Αυτή η διαρκής φόρτιση της ενέργειας της καρδιάς. Νομίζω ότι αυτές τις στιγμές που βιώνουμε τις δυσκολίες είναι θεμιτό να στρεφόμαστε σε αυτούς που μας αγαπάνε.

Νομίζω ότι οι λέξεις είναι περισσότερο αυθεντικές. Η αγκαλιά είναι πιο γλυκιά, το καλοκαίρι είναι περισσότερο απολαυστικό μέσα στην απλότητα του. Και ειλικρινά απολαμβάνω την κάθε στιγμή σαν την τελευταία.

Ακόμα και όταν έρχεται η Τσαγγαροδευτέρα, μέσα μου κάνω την προσευχή μου, που κάνω αυτό που αγαπάω στην ζωή μου. Είναι υπέροχο γιατί δεν νιώθω τον συμβιβασμό σε όλα τα επίπεδα και πολύ περισσότερο σε ζητήματα καρδιάς. Που ίσως να μην το αξίζω τι να πω..

Νομίζω ότι μέσα από αυτές τις δυσκολίες πρέπει να δούμε και την θετική πλευρά. Ξέρω ότι είναι δύσκολες οι καταστάσεις και όλοι νιώθουμε την αβεβαιότητα στα οικονομικά και επαγγελματικά μας. Όμως δεν πρέπει να τα παρατάμε. Δεν πρέπει να βυθιζόμαστε στις μαύρες σκέψεις. Εκεί πρέπει να είμαστε μαζί με αυτούς που αγαπάμε.

Και εδώ στα δύσκολα παίζουν ρόλο και οι πραγματικοί φίλοι. Που δεν είναι μόνο για τον χαβαλέ και τα ευχάριστα, που θα σου απλώσουν το χέρι και θα σου δώσουν μια αγκαλιά. Για λοιπόν κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε..Ποιος θα θέλατε να σας έχει αγκαλιά σφιχτά μέχρι να ενωθούν οι ανάσες σας;

Διάβαζα τις προάλλες ότι και στην Ελλάδα έχει έρθει το κίνημα της ελεύθερης αγκαλιάς. Κάποιοι άνθρωποι που κουβαλάνε μια ταμπέλα και ζητάνε ελεύθερα να τους αγκαλιάσετε. Να το κάνετε λοιπόν, θα απελευθερωθεί απίστευτη ενέργεια.

Και ξέρω τι σας λέω, γιατί στα δικά μου αδιέξοδα, αυτή η αγκαλιά που πολλές φορές ήταν δανεικιά, με ανακούφιζε και μέσα μου άναβε και πάλι το φως της ελπίδας.

Και αυτή την ελπίδα την έχουμε τόσο ανάγκη….

Τι νέα;;;

2010-05-17T18:28:00.001+03:00

Εντάξει το ομολογώ χάθηκα.. Δεν είμαι ο συνεπέστατος Πάνος που έγραφα σχεδόν σε καθημερινή βάση. Λιγοστός ο χρόνος και μου τον τρώει η καθημερινότητα, η δουλειά, μια σχέση πάντα εκεί, να με αντέχει και να με στηρίζει και ένα σκυλάκι που λατρεύω και απολαμβάνω τα χάδια μαζί του.

Να, τώρα που σας γράφω δεν με αφήνει σε ησυχία και μου ζητάει αγκαλιές και χάδια. Το έχω κουρέψει και το δερματάκι του είναι τόσο απαλό που θέλεις συνέχεια να το τρίβεις και να το φιλάς. Εκείνο κουνάει την ουρά του φταρνίζεται και με γλύφει ανταποκρινόμενη στο κάλεσμα του χαδιού.

Οι μέρες κυλούν γρήγορα και ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε το καλοκαίρι. Δεν έχω συγκλονιστικά νέα να σας πω. Είμαι στο καβούκι μου το Κορωπί, απολαμβάνω τους δικούς μου ανθρώπους, έβαλα τέντες και απολαμβάνω περισσότερο τα Σαββατιάτικα απογεύματα με καφεδάκι και αγνό παγωτό, με τα κεράκια στο μπαλκόνι, με καμιά ταινιούλα και μερικές φορές φαγητό με φιλαράκια και την αγαπημένη μου κυρία Καίτη.

Α ναι..Αγόρασα καινούρια κρεβατοκάμαρα και επιτέλους δεν τρίζει το κρεβάτι κάθε φορά που στρίβω θυμίζοντας μου μονότονα να το σφίξω ή καλύτερα να το πετάξω, επίσης έκανα μες την βοήθεια του αμόρε αλλαγές και στο γραφείο μου και τώρα που σας γράφω απολαμβάνω την μοναδική θέα των χωραφιών απέναντι. Δεν ξόδεψα ούτε ένα ευρώ. Απλά σε μερικά πράγματα κάποιοι άνθρωποι το χουν καλύτερα από εμένα.

Οπότε δεν έχω κανένα συνταρακτικό νέο να σας πω. Το διάστημα αυτό της απουσίας μου έγιναν τόσα συνταρακτικά πράγματα που δεν είχα την διάθεση να τα σχολιάσω. Όταν το θυμάμαι προσεύχομαι όλα να είναι περαστικά σύντομα και όλοι να έχουν αυτό που πραγματικά τους αξίζει.

Μην με ρωτάτε λοιπόν «τι νέα;» Απόλυτα στάσιμη ηρεμία που την απολαμβάνω γιατί έχω βρει μια ηρεμία μοναδική. Που την απολαμβάνω κάθε της στιγμή, ακόμα και αν δεν πρέπει να κάνω τίποτε. Ακόμα και αν είμαι στην μόνιμη χουζούρα με το έτερον και κοιμόμαστε μέχρι αργά. Ακόμα και αν κάνουμε βόλτες στο Κορωπί με το Ακασουλίνι, ακόμα και όταν δεν κάνουμε τίποτε.

Οπότε είμαι διακριτικός και ετοιμάζομαι δυναμικά να υποδεχτώ το καλοκαίρι. Να μείνω στην Λευκάδα στο ανακαινισμένο εξοχικό και να κάνω μπάνια στην θάλασσα, να γεμίζω τις μπαταρίες μου μετά από ένα δύσκολο χειμώνα, γεμάτο ενδιαφέρον.

Το καλοκαίρι είναι αισιόδοξη εποχή, η Αθήνα είναι γεμάτη στέκια και ήρεμα μέρη για να απολαύσεις μια ήρεμη παρέα, με κουβεντούλα, γέλιο και καλή διάθεση. Α..και μουσικούλα και θερινό κινηματογράφο…και..και..και…καλά να ‘μαστε!!!

Υπόσχομαι θα τα λέμε συχνότερα…

Σκλάβος…

2010-04-12T21:34:00.001+03:00

Μέσα από αυτό το blog εδώ και κάμποσα χρόνια έχουμε αναρωτηθεί για τον έρωτα. Πολλές φορές τον απομυθοποιήσαμε, άλλες φορές υπήρξε έντονη αμφισβήτηση του, ενώ δεν ήταν λίγες και οι φορές που τον υμνήσαμε για τις κορυφαίες συγκινήσεις που μας δίνει.

Εξάλλου αυτός ήταν και ο λόγος ύπαρξης αυτού του ιστολογίου. Μια κατάθεση της δικής μου ματιάς για τα ζητήματα καρδιάς και όχι μόνο. Κάτω από το δικό μου πρίσμα, της αφέλειας θες, της υπερβολής, τελικά αυτή η ηλεκτρονική ψυχανάλυση που κάνω μέσα από αυτό έχει φέρει την ισορροπία σε πολλά πράγματα στην ζωή μου.

Τελικά όσο και να προσπαθήσεις να τον αναλύσεις τον έρωτα, όσο και αν προσπαθήσεις να δεις τι είναι ιδανικό, τι είναι αυτό το μοναδικό που ψάχνεις στο άλλο μισό δεν τα καταφέρνεις να βγάλεις ένα συμπέρασμα και συζητάς, ψάχνεις να βρεις την απόσταση του έρωτα μέχρι την ολική καταστροφή της υπέρτατης καψούρας.

Επίσης εγώ σπάνια είμαι καλός στα τυπολατρικά κάθε είδους σχέσης και αυτό το τίμημα το πληρώνω. Αλλά έτσι είμαι από την πρώτη μέρα, άσε που αμφισβητώ έντονα τον ορισμό της επετείου και γενικότερα της αφύπνισης, ότι μοιράζεσαι την ζωή σου με το δικό σου άτομο.

Νομίζω τελικά πως αυτό είναι τυχερό. Είναι να σου κάτσει όπως λένε. Φτάνει να θες να το δεις. Έτσι λοιπόν καθώς γυρνούσα στο Κορωπί, την ώρα που η μουσική φτιάχνει video clip στο μυαλό μου, το έτερον μου θυμίζει ότι πέρασαν κιόλας 15 μήνες από την δική μας γιορτή.

Και δεν κατάλαβα τίποτε. Κύλησαν οι μέρες τόσο ομαλά, τόσο γλυκά που πραγματικά δεν το κατάλαβα πως αλλάζουν οι εποχές. Και για μένα είναι περίεργο να μην ζω κάτω από καθεστώς έντασης και εκρήξεων. Ίσως κάποτε να πίστευα ότι αυτό θα είναι το ερωτικό μου πεπρωμένο. Και για αυτό τον λόγο στην τελευταία μου σχέση απέκλεισα να σκέφτομαι τα σχέδια του μέλλοντος και άφησα να δω που θα πάει το πράγμα.

Το άφησα να τσουλήσει κάνοντας ένα συμβόλαιο τιμής από την αρχή. Ποιος είμαι, τι ψάχνω, πόσο τίμια θέλω να είναι αυτή η σχέση. Και υποσχέθηκα να τα δώσω όλα. Κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι μπορεί να μην ξέρω να αγαπάω, να το διαχειριστώ όλο αυτό το πράγμα που λέγεται αγάπη, καθώς οι αποτυχίες του παρελθόντος με στοίχειωναν και με έκαναν να φοβάμαι. Κατά ένα μοναδικό τρόπο όμως έβρισκα το μονοπάτι και ανακάλυπτα το φως. Κακά τα ψέματα. Είναι πολύ δύσκολο ένας άνθρωπος να καταλάβει την δική μου ψυχοσύνθεση. Είμαι περίεργος, δύστροπος, μπορώ να γίνω μίζερος, αλλά είμαι πάντα χαμογελαστός και αισιόδοξος και δεν κρατάω κακία.

Επίσης δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες στους ανθρώπους και τα δήθεν πιστοποιητικά αγνότητας. Δεν είμαι κουλτουριάρης και μπορώ να ακούσω κάλλιστα Καρβέλα αλλά και ότι πιο κουλό στην έντεχνη μουσική σκηνή.

Είμαι ο Πάνος και δεν μου αρέσει να κρίνω τους άλλους. Προσπαθώ να σέβομαι και να εισπράττω μέχρι το τέλος κάθε θετικό συναίσθημα. Δεν θεωρώ ότι πρέπει να με αγαπάς, αλλά θέλω να προσπαθώ να το κερδίζω. Ίσως δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά μου αρέσει να το παλεύω. Μου αρέσει να κοιτάζω στα μάτια τους άλλους μα διαβάζω την αλήθεια τους. Αν το αξίζεις μπορώ να γίνω χαλί να με πατήσεις.

Αυτό που προσπαθώ ακόμα περισσότερο, είναι να αγαπώ τα λάθη των άλλων και μοιραία να μην σε αντιμετωπίσω σαν αυτό που έχω στο μυαλό μου. Δεν το καταφέρνω πάντα , αλλά είπαμε δεν είμαι ο Θεός. Είμαι άνθρωπος και θα κάνω λάθος.

Έτσι απλά πέρασαν δεκαπέντε μήνες. Και νιώθω ότι αγαπάς κάθε τι δικό μου. Τις εμμονές μου, τα πάθη μου την λατρεία μου για το ραδιόφωνο, την φλυαρία μου για αυτό το μέσο. Εισπράττω την στήριξη αυτή, μου δίνει το καύσιμο για να γίνομαι καλύτερος. Να παλεύω τις φωνές που με ξυπνάνε μερικές φορές την νύχτα.

Και αν μερικές φορές το παίζω δήθεν άνετος και βαρύ πεπόνι, απλά κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Έτσι για να λέω ότι μπορώ να με ελέγχω και να τρέφω αυταπάτες. Αφού τραγικά ομολογώ ότι ένα απόγευμα πριν δεκαπέντε μήνες παραδόθηκα αμαχητί και παραμένω σκλάβος….

Και φταις εσύ για αυτό. Και ας μην σου αρέσει η Celine Dion….

Καλό Πάσχα..

2010-03-31T23:37:00.001+03:00

Πρέπει να ετοιμάσω τις βαλίτσες μου γιατί αύριο πετάω, όμως απολαμβάνω την στιγμή αυτή εδώ, ακούγοντας μουσική και ψάχνοντας τα πάντα για την πόλη του φωτός.

Άλλες εικόνες, άλλες παραστάσεις, κάτι που όλοι έχουμε ανάγκη. Άλλο ένα όνειρο που πραγματοποιώ. Έπειτα έχω βάλει στόχο την Μαδρίτη, για να δούμε θα τα καταφέρουμε;

Λένε ότι αυτές τις μέρες είμαστε όλοι με τις οικογένειες μας γιατί το Πάσχα είναι παραδοσιακά οικογενειακή γιορτή, εγώ όμως φέτος επέλεξα να είμαι άγνωστος μεταξύ αγνώστων.

Ας εκμεταλλευτούμε αυτές τις μέρες και ας γεμίζουμε την ψυχή μας αγάπη. Ας προετοιμάσουμε το επόμενο μας όνειρο-στόχο. Ας περάσουμε καλά και ας ευχηθούμε τα καλύτερα. Ας οπλιστούμε με δύναμη και κουράγιο για να αντιμετωπίσουμε τα δύσκολα…

Να περάσετε ένα μοναδικό Πάσχα γεμάτο χαμόγελο και υγεία. Όλα τα άλλα αντιμετωπίζονται. Ρίχνουμε αυλαία για λίγο στην καθημερινότητα και απολαμβάνουμε τις λίγες μέρες που έχουμε.

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ

Μάθημα…

2010-03-30T21:06:00.001+03:00

Καλεσμένος στην εκπομπή ήταν ο Κώστας Γρίμπιλας. Ο δημοσιογράφος που έκανε μεταμόσχευση καρδιάς του αδικοχαμένου Ντουζόν, που στο πρώτο του Ευρωπαϊκό ταξίδι στην Ελλάδα, έμελε να έχει το τραγικό τέλος στην Μύκονο, από τους μπράβους.

Περιέγραφε τον Γολγοθά του, το πόσα πέρασε στην λίστα αναμονής για να βρεθεί το κατάλληλο μόσχευμα. Πόσο δεδομένο είχε στην ζωή του το ότι σε αυτόν δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο. Και όταν η καρδιά με τον δικό της τρόπο προειδοποιούσε εκείνος απορροφημένος στην καθημερινότητα και την «σκλαβιά» της δουλειάς δεν έδινε σημασία.

Σήμερα μίλησε για να μας περάσει ένα μήνυμα ζωής. Για να μας αποδείξει ότι απλά είμαστε ένα τίποτε. Ότι πρέπει να ζούμε το τώρα κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο. Ότι είναι μάταιο να αγωνιάς για πράγματα που θα μείνουν εδώ και εσύ απλά θα είσαι χώμα.

Ήμουν στο δεύτερο στούντιο και παρατηρούσα πόσο σπινθήριζε το βλέμμα του όταν μιλούσε για την ζωή. Πόσο ένα τραγικό γεγονός του άλλαξε την Κοσμοθεωρία. Πόσο τελικά όλοι μας περιμένουμε να βρεθούμε στο χείλος του γκρεμού για να εκτιμήσουμε το πολυτιμότερο δώρο που είναι η ζωή.

Αυτό που με συγκλόνισε ωστόσο ήταν ο τρόπος που οριοθετούσε τα χρόνια ζωής του. Από την επόμενη μέρα μέχρι και 20 χρόνια. Αλλά θα το παλέψει ανέφερε και θα κερδίσει το στοίχημα με την ζωή.

Συγκλονιστική αφήγηση που με τάραξε και με προβλημάτισε, για όσα θέλω να κάνω και δεν έχω χρόνο. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να προσπαθώ να ζω την κάθε στιγμή όσο πιο έντονα μπορώ και να μην αφήνω την πίκρα και τον θυμό να δηλητηριάζει την ψυχή μου. Όσο μπορώ να συγχωρώ και να προσπαθώ να καταλαβαίνω.

Γιατί όλοι είμαστε άνθρωποι. Απλά πρέπει αυτά τα λόγια να είναι πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Γιατί δεν υπάρχει πολυτιμότερο αγαθό από την υγεία μας. Από το να κοιμάσαι το βράδυ και να λες την προσευχή σου (όσοι λέμε) και να ξυπνάς το πρωί και να ελπίζεις στην καινούρια μέρα.

Και να αγαπάμε…μόνο έτσι θα νιώσουμε την κάθαρση μέσα μας.

Καληνύχτα….

Φώς…

2010-03-29T19:45:00.001+03:00

Το να γυρίζω σπίτι και ο ήλιος να φωτίζει το σπίτι είναι κάτι σπάνιο, που μόνο κάθε τέτοια εποχή απολαμβάνω να βιώνω στο Κορωπί. Ανοίγω την πόρτα και ο ήλιος είναι διάπλατος μέσα δίνοντας μια άλλη αίσθηση.

Εξάλλου αυτός είναι και ο λόγος που το επέλεξα αυτό το σπίτι εδώ. Δεν υπάρχει καλύτερη αίσθηση από το να κολυμπάς στο φώς!! Πόσο με ταξιδεύει όταν βάζω την αγαπημένη μου μουσική και απολαμβάνω την διαδρομή του ήλιου μέχρι να δύσει, ενώ πολλές φορές παίρνει αυτό το κόκκινο χρώμα και φωτίζει τον ουρανό.

Είναι εκείνες οι στιγμές που μέσα σου λες, «Αυτό το καλοκαίρι θα δω τα ηλιοβασιλέματα της ζωής μου.» Άσχετα αν δεν τα καταφέρνω ποτέ γιατί δεν έχω χρόνο. Απλά υπάρχει αυτό το θα, που την συγκεκριμένη στιγμή σε γεμίζει θετική ενέργεια και χαμόγελο.

Και αυτό νιώθω και τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές και που ο ήλιος πάει να κρυφτεί πίσω από τα βουνά. Και ανοίγω διάπλατα το παράθυρο να μπει όσο φως απομένει πριν την δύση του. Και βγαίνω στο μπαλκόνι να ρουφήξω όλες της μυρωδιές της Άνοιξης να παρακολουθήσω αυτή την ιεροτελεστία της στιγμής.

Η νέα Μεγάλη εβδομάδα ξεκίνησε με το μυαλό μου στο Παρίσι. Πόσο έχω ανάγκη να περπατήσω στην πόλη του Φωτός, να διώξω όλα τα κατακάθια του χειμώνα και να ετοιμαστώ για ένα συναρπαστικό καλοκαίρι. Και το έχω ανάγκη, και νομίζω το αξίζω.

Όπως όλοι νομίζω αξίζουμε το καλύτερο και πρέπει να το διεκδικούμε σε μια λογική φάση. Και έτσι πρέπει να κάνουμε. Απλά πρέπει κάποια στιγμή καθώς η ζωή πάει προς τα μπρος να ρίχνουμε μια ματιά στο χτες και να διαπιστώνουμε τι έχουμε καταφέρει.

Και να λέμε και ευχαριστώ. Τα λέμε σύντομα…

Μια βόλτα στο χτες…

2010-03-28T20:10:00.001+03:00

Μπορεί να το έχω γράψει πολλάκις μέσα από τις αναρτήσεις μου, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να κρίνω εκ του αποτελέσματος. Για παράδειγμα όταν ήμουν μικρός και έπεφτα από το ποδήλατο, η μαμά μου φώναζε για το λόγο που το πήρα. Λες και ήξερα ότι θα έπεφτα πριν πάρω την απόφαση να πάω βόλτα με αυτό.

Με αφορμή αυτό τον περίεργο τρόπο της μαμάς , πάντα προσπαθούσα να αντιμετωπίζω την ζωή μου με ένα ανορθόδοξο τρόπο. Κόντρα στο ρεύμα και τα τετριμμένα. Καταστάσεις κόντρα σε όλα όσα κάποιοι έχουν επιβάλει για να ικανοποιούν την ματαιοδοξία τους. Προσπαθούσα κάθε μέρα μου να είναι σαν ένα βίντεο κλιπ, γεμάτο συναισθήματα, εικόνες, μαγεία, μουσική.

Εκείνη την στιγμή ήρθε στην ζωή μου το ραδιόφωνο για να επισφραγίσει με τον ποιο κατηγορηματικό τρόπο την αίσθηση μου αυτή. Μεγάλωνα, γινόμουνα έφηβος και γνώριζα πως τους ανεκπλήρωτους έρωτες μπορούσα να τους εκφράσω μέσα από αυτό το μέσο. Ατέλειωτα βράδια έπαιρνα το κλειδί του Ράδιο Ορφέας και έπαιζα ερωτικές μπαλάντες μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και προσπαθούσα να εξηγήσω την λογική του έρωτα και τον τρόπο που πρέπει να τον εκφράζουμε.

Και φυσικά η μαμά πάντα να παραπονιέται πως περισσότερο έμενα εκεί παρά στο σπίτι με την οικογένεια μου. Και αυτό έγινε και όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο και περίμενα τις διακοπές για να κάνω επτά μέρες την εβδομάδα εκπομπές στο Ράδιο Λευκάδα. Οι φίλοι μου τότε με κορόιδευαν πως έχανα τον ήλιο και την θάλασσα και ήμουν κλεισμένος σε ένα ραδιοθάλαμο κάνοντας εκπομπή.

Εγώ όμως δεν ήθελα με κανέναν τρόπο να «προδώσω» ακόμα και τον ένα και μοναδικό ακροατή που θα με τιμούσε με την παρουσία του. Και έμενα εκεί, και ταξίδευα με την καλή διάθεση και την αγάπη ανθρώπων που ποτέ μου δεν είχα γνωρίσει από κοντά, αλλά κατά ένα περίεργο τρόπο τους ένιωθα δίπλα μου.

Και δεν το μετάνιωσα ποτέ, γιατί αυτή η λατρεία όσο και να μεγαλώνω δεν έχει τελειώσει ποτέ. Αυτό το απογείωμα των αισθήσεων, αυτές οι δυνατές συγκινήσεις που μου έχει χαρίσει αυτό το μέσο τόσα χρόνια.

Όσο μπορώ θα το υπηρετώ με την συνέπεια και την αγάπη της πρώτης καλής ραδιοφωνικής εποχής. Τότε που ήμουν μικρό παιδάκι και οι ιδιοκτήτες των ραδιοφώνων με θεωρούσαν μικρό παιδάκι για να κάνω εκπομπή. Και με είχε πιάσει κατάθλιψη, αλλά και πείσμα ότι θα τα καταφέρω.

Κοιτάζοντας με την ασφάλεια του χρόνου και της ηλικίας μου τότε, αυτό ήταν ένας στόχος. Και από τότε έγινε σημαία στην ζωή μου. Έμαθα να μην συμβιβάζομαι και να αποχωρώ κύριος όταν και όποτε πρέπει. Φυσικά και βγαίνεις χαμένος από αυτή την ιστορία σε πολλές περιπτώσεις , αλλά τα οφέλη από το μάθημα που παίρνεις είναι πολλαπλάσια.

Αυτό συνεχίζω και το κάνω ακόμα και σήμερα, που η μαμά σύμφωνα με τα δικά της όνειρα και φιλοδοξίες, που σίγουρα θα έχει μοιραστεί με τις φίλες της στο τηλέφωνο θα με ήθελε ίσως διαφορετικό.

Ίσως παντρεμένο με δυο κουτσούβελα να είμαστε μαζί το Πάσχα, με συμπεθεριά, ξαδέρφια και άλλα σόγια που βλεπόμαστε μια φορά τον χρόνο απλά για να διαφημίσουμε το τι αποκτήσαμε όλο αυτό τον καιρό.

Φυσικά και δεν πάω κόντρα σε όσους πιστεύουν πως έτσι θα έπρεπε να είναι τα πράγματα. Εξάλλου δική μας είναι η ζωή και την κάνουμε ότι εμείς θέλουμε. Απλά πόσο πιο όμορφα θα ήταν τα πράγματα αν εσύ η 39χρονη που μπορεί να με διαβάζεις τώρα δεν θα έπρεπε να απολογηθείς γιατί ακόμα δεν έχεις βρει ένα καλό παιδί για να γεράσετε μαζί.

Οι μέρες κυλάνε γρήγορα, η διάθεση εναλλάσσεται και η καρδιά έχει το απαραίτητο λίπασμα για να δημιουργεί συναισθήματα. Γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να υπάρξω με ανθρώπους με αποξηραμένη καρδιά. Εξάλλου ότι χάνεις μην το κλαίς… Το επόμενο ίσως σε περιμένει στην γωνία..Φτάνει να θέλεις και να μπορείς να το κοιτάξεις.

Εκδρομή στο Λάυριο…

2010-03-21T20:02:00.001+02:00

Μια γεμάτη Ανοιξιάτικη Κυριακή πέρασε στην ιστορία. Με βόλτα στο πανέμορφο Λαύριο. Με τον ήλιο να μας χαμογελάει, να στέλνει τα καλοκαιρινά μηνύματα του, να μας προετοιμάζει για το καλοκαίρι που ακολουθεί σε λίγο καιρό.

Υπέροχη παρέα, όμορφες βόλτες καλό φαγητό. Ο μεσημεριανός ύπνος βάλσαμο, η απογευματινή βόλτα το Κορωπί με την Ακασουλίνα να μυρίζει τα πάντα και το φεγγάρι να μας ακολουθεί παντού… μαγική.

Σε λίγες μέρες θα ανοίξει και άλλο ο καιρός, θα καθαρίσουμε το τραπεζάκι στο μπαλκόνι, θα απολαμβάνουμε στιγμές καλοκαιριού. Θα μοιραζόμαστε την απλότητα της καθημερινότητας μας.

Κατά τα άλλα η ζωή μου κυλάει καθημερινά. Με την γλυκιά ρουτίνα τις καθημερινές αφού δουλεύω αρκετά, με καλή παρέα, με χαλαρότητα. Με μια ηρεμία που την απολαμβάνω. Για αυτό και ίσως απέχω το blog μου. Είμαι σε μια φάση που θέλω να απολαμβάνω και το τελευταίο μου δευτερόλεπτο, που είναι πλέον τόσο πολύτιμο.

Η ζωή κυλάει και οι χαρούμενες ειδήσεις φίλων σηματοδοτούν την επόμενη μέρα. Η Ρίτσα και ο Αντώνης μετά από πολύχρονη σχέση θα γίνουν γονείς, θα αποκτήσουν δίδυμα και μας έκαναν το τραπέζι αφήνοντας μας με το στόμα ανοιχτό με τις χαρμόσυνες ειδήσεις.

Όχι ότι μπορεί να μου κοπεί η όρεξη εύκολα, απλά όσο να ναι έπαθα ένα σοκ. Είναι πολύ όμορφο να μοιράζεσαι την χαρά με φίλους που σε αγαπάνε και τα παιδιά με αγαπάνε και το ξέρω. Ο Αντώνης ξέρει πολύ καλά την αγάπη μου για το ραδιόφωνο, αφού οι στιγμές που ζήσαμε στον Jeronimo δεν επαναλαμβάνονται.

Η εκπομπές μας από την Μύκονο, το τρέξιμο, το στήσιμο των εκπομπών τότε είναι για πάντα χαραγμένα μέσα μου. Δεν θα ξαναζήσω νομίζω ποτέ ξανά αυτές τις στιγμές.

Από την άλλη ο αγαπημένος μου καριερίστας Νίκος εγκαταλείπει το Λονδίνο και μετακομίζει Νέα Υόρκη. Νέο κεφάλαιο σε όλα στην ζωή του. Ένας κύκλος κλείνει με ένα χωρισμό, αλλά από την άλλη μια νέα ευκαιρία για ευτυχία του δίνεται και εκεί.

Χτες βγήκαμε με παρέα και τα ήπιαμε, γελάσαμε με την ψυχή μας και για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε ότι η φιλία μας αντέχει στον χρόνο. Έτσι φυσικά, χωρίς να το καταλάβουμε. Τόσα χρόνια φίλοι, να μοιραζόμαστε ο ένας τις αλλαγές του άλλου.

Και η ζωή προχωρά και όσο και να μην το θέλω τα πάντα αλλάζουν. Έτσι είναι όμως η ζωή. Κάποια πράγματα πρέπει να κάνουν τον κύκλο τους για να υπάρχει αυτή η γλυκιά επιθυμία και νοσταλγία του παρελθόντος.

Η ζωή προχωρά και φτάσαμε στο Πάσχα και δεν το κατάλαβα ακόμα. Η δουλειά είναι το δεύτερο μου σπίτι, εκεί περνάω όλη μου την μέρα και κακά τα ψέματα τους νιώθω όλους σαν μια οικογένεια.

Μπήκαμε στην Άνοιξη και πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι. Στους δύσκολους καιρούς πρέπει να ελπίζουμε για το καλύτερο. Δεν πρέπει να χάσουμε το όνειρο και την ελπίδα. Το οφείλουμε πάνω από όλα στον εαυτό μας. Το ξέρω χάθηκα. Αλλά είμαι σε μια άλλη φάση.

Περνάω καλά και αυτή την στιγμή νιώθω την ανάγκη να το μοιραστώ μαζί με εσάς που είστε περαστικοί σε αυτό το blog. Τελικά μέρα με την μέρα συνειδητοποιώ ότι η ευτυχία είναι δίπλα μας. Απλά είμαστε μερικές φορές τόσο εγωιστές για να την δούμε και να της πούμε ένα «Καλώς όρισες…»

Breakfast….on the Dancefloor….

2010-03-07T22:27:00.001+02:00

Είναι μεγάλη αγάπη το ραδιόφωνο, το ξέρετε καλά όσοι και όσες παρακολουθείτε τα ραδιοφωνικά μου βήματα. Είναι από τα ελάχιστα πράγματα στην ζωή μου που μου δίνουν δύναμη και ελπίδα και χαρά. Φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν το θεωρώ δουλειά. Το ραδιόφωνο είναι μαγεία. Είναι ταξίδι, είναι συναίσθημα. Είναι μεγάλη αγάπη.

Στο ραδιόφωνο είμαι Πρωινός τύπος. Απολαμβάνω το μουσικό αυτό ξεκίνημα της μέρας τόσο από τον Δρόμο που εκεί είμαι επαγγελματίας, όσο και από τον Free που το πρωί παίζω τα δυνατά dance anthems, σε πιο ερασιτεχνική φάση.

Με την υποστήριξη ανθρώπων που πιστεύουν σε εμένα, συνεχίζω και προχωράω με γνώμονα την αγάπη μου στην μουσική και το ραδιόφωνο. Έτσι σήμερα με χαρά σας παρουσιάζω τα νέα logos του Breakfast on the Dancefloor που επιμελήθηκε ο Δημήτρης από τους καλύτερους γραφίστες ever…

Η χαρά μου είναι τόσο μεγάλη που θέλω να την μοιραστώ μαζί σας.

Φώτα Κάμερα Πάμε…

2010-03-06T18:37:00.001+02:00

Μερικές φορές νιώθω σαν να πρωταγωνιστώ σε κινηματογραφική ταινία. Νομίζω ότι είμαι μέρος ενός σεναρίου, ανοίγω τις σελίδες του και απομνημονεύω τον λόγο από το σενάριο. Άλλες φορές μου αρέσει να αυτοσχεδιάζω, να βγαίνω λίγο από τον ρόλο μου και να γίνομαι κόντρα, όπως λένε.

Πάντα ωστόσο επιλέγω να είμαι ο Πρωταγωνιστής στην δική μου ταινία, που είναι η ζωή μου και γράφω-σβήνω τις σελίδες της και προσπαθώ να κάνω το φινάλε happy όταν κάποια στιγμή ολοκληρωθεί.

Μερικές φορές όμως όταν είμαι σε δίλημμα στην ζωή μου σκέφτομαι την εμπειρία του χτες και για άλλη μια φορά διαπιστώνω πως αυτό το ιστολόγιο, το καθημερινό μου ηλεκτρονικό ημερολόγιο, σε πολλά πράγματα μου έχει δώσει τις απαραίτητες απαντήσεις.

Το κοντέρ της ζωής και της εμπειρίας έχει καταγράψει πολλά χιλιόμετρα και στο μυαλό μου έχω πάντα ένα σχέδιο σωτηρίας για τα προσωπικά μου αδιέξοδα. Ίσως κάπου βαθιά να πίστευα από μικρό παιδί ότι οι πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μας είναι αυτές που τα φώτα σβήνουν και είμαστε αντιμέτωποι με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Είναι το κοινώς λεγόμενο κοινό ξεσκαρτάρισμα που κάνουν όλοι οι άνθρωποι στην ζωή τους. Φυσικά και με ενδιαφέρει η υστεροφημία στην ταινία της ζωής μου. Φυσικά και θέλω να αποσπάσει πολλά βραβεία, να τιμηθεί από κριτικούς της ζωής και γιατί όχι να μην πάρω και το Όσκαρ του πρώτου αντρικού ρόλου.

Αυτό που έχω μάθει καλά όσο μεγαλώνω είναι να είμαι ρεαλιστής και να ισορροπώ ανάμεσα στην λογική και το συναίσθημα. Δεν είναι πάντα εύκολο αλλά νομίζω ότι σε βγάζει στον σωστό τον δρόμο. Επίσης ξέρω πολύ καλά πως ότι επιμελώς μπορείς να χτίζεις, μπορείς τόσο αδέξια και άγαρμπα να το καταστρέψεις. Κλασσικό παράδειγμα η Τζούλια και η θλίψη της εικόνας του επίμαχου DVD.

Αυτό το Φθινοπωρινό Σαββατιάτικο απόγευμα στο Κορωπί, γυρίζοντας το σενάριο της ηλεκτρονικής μου μυθοπλασίας, κατάλαβα ότι συνεχίζω στον ίδιο δρόμο και είμαι έτοιμος για τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Επίσης διαπίστωσα πως είναι χρήσιμο μερικές φορές να ανοίγεις την πόρτα στο χτες και να βλέπεις σε επανάληψη επεισόδια της ζωής σου.

‘Ανοιξη…..

2010-03-01T21:33:00.001+02:00

Άνοιξη λοιπόν. Επίσημα σήμερα. Ο Χειμώνας ημερολογιακά ανήκει στο παρελθόν. Η μέρα έχει μεγαλώσει αισθητά και πλέον προλαβαίνω την δύση του ήλιου από το βαγόνι του Προαστιακού.

Άνοιξη και μέσα στην μουνταμάρα των ημερών, αφήνουμε μια χαραμάδα ελπίδας. Έτσι για να φοβίζει λίγο το σκοτάδι της σκέψης. Να σκάει λίγο το χειλάκι μας από τα ζόρια που έρχονται και που θα έχουν και συνέχεια.

Άνοιξη στις καρδιές μας. Στις βόλτες που θα αρχίσουν να είναι περισσότερο απολαυστικές αφού φτιάχνει ο καιρός. Στα όμορφα τοπία που θα απολαύσουμε μαζί με αυτούς που αγαπάμε.

Εμείς θα βρούμε τον τρόπο να πάμε κόντρα σε όλα όσα μας μαυρίζουν την καρδιά. Γιατί πολύ απλά σήμερα μπήκε η Άνοιξη και από την φύση της είναι αισιόδοξη εποχή.

Ας βάλουμε λίγο χρώμα στην καθημερινότητα μας. Ας βρούμε αυτά τα μικρά πραγματάκια που μπορεί να μας κάνουν να νιώσουμε όμορφα. Ας φτιάξουμε μικρές εφεδρείες ελπίδας και θα τα καταφέρουμε και στα δύσκολα.

Το πιστεύω και εγώ ο ίδιος. Να περνάμε καλά και να ετοιμαζόμαστε για μεγάλα ταξίδια. Λίγο πριν την δύση και αυτής της μέρας ταξιδεύω με την μουσική και αναμοχλεύω εικόνες, συναισθήματα, λόγια, υποσχέσεις.

Μέχρι αύριο που δεν θα σας πω καληνύχτα αλλά Καλημέρα…γιατί πολύ απλά είναι Άνοιξη…

Η “άλλη” πλευρά…

2010-02-24T13:36:00.001+02:00

Και ξαφνικά είμαστε θιγμένοι από το προκλητικό δημοσίευμα του Γερμανικού περιοδικού Focus. Κάναμε διαβήματα στην Γερμανική κυβέρνηση, φυσικά θυμηθήκαμε τις Γερμανικές αποζημιώσεις, τα Καλαβρυτα, το Δίστομο και φυσικά την καταστροφή του Ελληνικού κράτους από το Γερμανικό ολοκαύτωμα.

Ντροπή, αίσχος, κακοί Γερμανοί που δεν ξέρετε να ζείτε, που μας ζηλεύετε γιατί τόσο καιρό σας τρώμε τα λεφτά, καταχραζόμαστε όλες τις επιδοτήσεις και τα κονδύλια που δυνατε για να αναπτυχθεί η χώρα. Για να είμαστε ισχυρή και δυνατοί μέσα στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης.

Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά ο τόσο λαϊκίστικος τρόπος που διαχειριζόμαστε την εικόνα μας στο εξωτερικό μας παραπέμπει σε τριτοκοσμικές χώρες. Και φυσικά πριν φωνάξουμε, πριν μας ξυπνήσει η «έπαρση» και το «εθνικιστικό παραλήρημα τύπου Αυτιά» ας αναλογιστούμε ή τουλάχιστον ας σκεφτούμε λογικά και ψύχραιμα.

Τα πράγματα είναι απλά. Τόσα χρόνια κοροϊδεύαμε τους πάντες. Φυσικά με την ενοχή παραγόντων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που οι μηχανισμοί της είναι βουτηγμένοι στην διαφθορά. Κλέβαμε τα κονδύλια, που συγνώμη αλλά τα περισσότερα τα έδινε η Γερμανία. Και φυσικά το παίζαμε τσάμπα μάγκες.

Όταν οι Ευρωπαϊκοί λαοί, έχαναν δικαιώματα εμείς απολαμβάναμε την ζωή μας με τα δανεικά που μας τα έδιναν οι άλλοι. Χρεώναμε το κράτος με την λογική του «Δε βαριέσαι;» Ήρθε λοιπόν η κρίση και τελικά μας πιάσανε στα πράσα και μας στήσανε στον τοίχο. Και φυσικά θα μας ταπεινώσουνε γιατί τόσα χρόνια μας δάνειζαν.

Δείτε το απλά. Είναι σαν να σας έπιασε η γυναίκα σας στα πράσα με την γκόμενα που μάλιστα ταΐζατε τόσο καιρό από τις οικονομίες της. Δεν θα σας ταπεινώσει; Δεν θα σας βγάλει τα μάτια; Έτσι λοιπόν καλώς ή κακώς έκανε και το εν λόγω περιοδικό.

Φυσικά και ακολούθησε γραμμή. Και ξαφνικά πειραχτήκαμε που μας παρουσιάζουν απατεώνες… Ας γελάσω..Μα καλά δεν είμαστε ; Απλά βιώνουμε το σοκ της αποκάλυψης. Κακά τα ψέματα The game is over και δεν λυπάμαι καθόλου.

Γιατί εγώ που δουλεύω στον Ιδιωτικό τομέα παλεύω σε καθημερινή βάση να αποδείξω ότι αξίζω τα χρήματα που παίρνω. Δεν είμαι αραχτός και βολεμένος. Και φυσικά αύριο μπορούν να μου πούνε «άντε γεια». Γιατί λοιπόν να λυπηθώ τον Δημόσιο Υπάλληλο που του κόβουν το επίδομα μεταφοράς φακέλων; Γιατί να υπάρχει η μονιμότητα στο Δημόσιο και να μην σου δίνεται η δυνατότητα να κριθείς και άμα δεν κάνεις να πάρεις τον πούλο;

Να πας σπιτάκι σου και να το ξύνεις από τον καναπέ σου; Γιατί εσύ που είχες Μπάρμπα στην Κορώνη, που είσαι αγράμματος, που δεν μιλάς ξένες γλώσσες, να φας την θέση ενός άξιου εκεί έξω, που πραγματικά αξίζει;

Οπότε δεν στεναχωριέμαι για όλο αυτό το ξεγύμνωμα της Ελληνικής νοοτροπίας στο εξωτερικό. Και μην βιάζεστε να ζητάτε αποζημιώσεις. Διότι αν θυμάμαι καλά, όταν πεινάγαμε κάναμε πολιτικές συμφωνίες με τους Γερμανούς για να πηγαίνουν εκεί οι Έλληνες Μετανάστες. Οπότε μην φωνασκείτε που και τώρα αντίστοιχα αλλοδαποί έχουν έρθει στην Ελλάδα. Δεν φταίνε αυτοί που οι πολιτικοί, μετέτρεψαν την χώρα σε «μπάτε σκύλοι αλέστε.» Εξάλλου πίσω από αυτούς τους μεροκαματιάρηδες υπάρχει ένα κύκλωμα που τους απομυζά.

Οπότε ας σταματήσουμε να κυνηγάμε φαντάσματα και να κλαιγόμαστε σαν τα γυφτάκια που έκλεψαν και έφαγαν ξύλο. Το εξώφυλλο του περιοδικού ήταν κατάπτυστο. Όμως δεν περιμένω από τον Καρατζαφέρη να υπερασπιστεί την πατρίδα μου. Μόνο αν αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία μας θα καταφέρει ποτέ να ορθοποδήσει αυτή η χώρα. Επιτέλους ας ξυπνήσουμε και ας δούμε την πραγματικότητα.

Και το κυριότερο όλων. Να χαλαρώσουμε λιγάκι γιατί δεν είμαστε και το κέντρο του κόσμου. Ναι έχουμε γίνει ρόμπα παντού; Μήπως δεν το αξίζαμε;;;

AV EDITORIAL

2010-02-18T21:51:00.001+02:00

Αν μιλήσεις με ένα νέο άνθρωπο αυτή την εποχή, θα εκπλαγείς. Ιδίως αν δεν έχει δουλειά, αν είναι άνεργος πτυχιούχος, χαμηλόμισθος του ιδιωτικού τομέα, της γενιάς των 700 ευρώ. Τι λες, βρε παιδί μου, θα σου πει, σας κόβουνε 10% τα επιδόματα; Φορολογούν τον 16ο μισθό, δεν σας αφήνουν να βγαίνετε στη σύνταξη στα 45; Φοβερό, πώς θα τ’ αντέξετε, συγκινήθηκα. Οι νέοι σαρκάζουν. Δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένοι, δεν χρειάζεται καν να έχουν διαβάσει το «Βαμπίρ και κανίβαλοι» του Μίμη Ανδρουλάκη.

Έχουν μάθει την πολιτική οικονομία με το σκληρό τρόπο, στην ίδια τους τη ζωή. Ξέρουν ότι τα δικά μας προνόμια είναι οι δικές τους απώλειες. Αυτό είναι που προσπαθούν απεγνωσμένα να κρύψουν όσοι, εχθροί της κάθε μεταρρύθμισης, προσπαθούν να μην αλλάξει τίποτα. Το χρεοκοπημένο σύστημα είναι κυρίως, και πάνω απ’ όλα, άδικο.

Πρέπει να αλλάξουμε γιατί το θέλουν οι κερδοσκόποι; Γιατί μας το επιβάλλει η ευρωπαϊκή κοινότητα; Γιατί χρεοκοπήσαμε; Δηλαδή, αν δεν χρεοκοπούσαμε θα μέναμε όπως είμαστε; Είμαστε ευχαριστημένοι από τη ζωή που έχουμε; Ανακαλύπτουν συνέχεια εχθρούς, φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι, οι ξένοι, οι Ευρωπαίοι, η παγκοσμιοποίηση, οι «βιομήχανοι» στη χώρα χωρίς βιομηχανία. Με συνεχή μετάθεση ευθυνών κάνουν συνέχεια καθυστέρηση, ο χρόνος να περνάει κι ας καταστρέφονται όλα γύρω τους. Κάθε καθυστέρηση που επιτυγχάνουν, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Όσα θα μπορούσαμε να διορθώσουμε σιγά-σιγά με ήπιο τρόπο, τώρα, χρεοκοπημένοι, θα τα πληρώσουμε πιο ακριβά, οι αλλαγές θα γίνουν πιο βίαιες.

Οι κοινωνικές ανισότητες και η φτώχεια στους συνταξιούχους είναι μεγαλύτερες απ’ ό,τι στην υπόλοιπη κοινωνία. Ξοδεύουμε περισσότερα χρήματα από τους άλλους Ευρωπαίους παρόλο που αυτοί έχουν περισσότερους συνταξιούχους, κι όμως το σύστημά μας παράγει περισσότερες ανισότητες και φτώχεια. Είναι δυνατόν κάποιοι να βγαίνουν στη σύνταξη στα 65 και κάποιοι άλλοι στα 42; Κάποιοι να δουλεύουν 35 χρόνια και άλλοι 25; Κάποιοι να παίρνουν σύνταξη παραπάνω απ’ το μισθό τους και άλλοι μια σύνταξη πείνας;

Είναι δυνατόν οι μισοί Έλληνες να φορολογούνται διπλά και για τους άλλους μισούς; Γίνεται τα ευγενή ταμεία να βάζουν την κοινωνία να πληρώνει τις εισφορές τους με τους «φόρους υπέρ τρίτων»; Είναι δυνατόν οι μισοί Έλληνες να πρέπει να διαγωνισθούν μέσω ΑΣΕΠ για να προσληφθούν στο δημόσιο και οι άλλοι μισοί, η εκλογική πελατεία των κομμάτων, να μπαίνει εκτός ΑΣΕΠ με σημειώματα;

Όσοι θέλουν να αποκρύψουν ότι το σύστημα παράγει κερδισμένους και χαμένους, μεταμφιέζονται σε «προοδευτικούς», μιλάνε εξ ονόματος του λαού. Απλώς όλοι οι υπόλοιποι δεν ήταν πολύ επαναστάτες, δεν καταλάβαμε το συμφέρον μας. Όλοι μπορούσαμε να μπούμε στο δημόσιο χωρίς εξετάσεις, όλοι μπορούσαμε να πάρουμε πρόωρη σύνταξη, όλοι μπορούσαμε να βγούμε με εθελούσια έξοδο από τις ΔΕΚΟ στα 48, όλοι μπορούσαμε να παίρνουμε 15 και 16 μισθούς, αφορολόγητα επιδόματα, επιδοτήσεις διά βίου για τα προϊόντα μας, αργομισθίες σε ανύπαρκτες επιτροπές, οργανισμούς και δημόσιους φορείς, όλοι μπορούσαμε να παίρνουμε σύνταξη σε μια θητεία όπως οι βουλευτές, να αποφασίζουμε μόνοι μας τις αυξήσεις μας όπως οι δικαστές. Απλώς δεν το σκεφτήκαμε, δεν είμαστε πολύ προοδευτικοί για να το διεκδικήσουμε, όπως έκαναν αυτοί…

Το γεμάτο ανισότητες ξοφλημένο αυτό σύστημα δεν είναι άδικο μόνο απέναντι στις επερχόμενες γενιές, που τους παραδίδει ένα κατεστραμμένο κράτος, χρεοκοπημένα ταμεία, οικονομία σε ύφεση. Δεν είναι άδικο μόνο γιατί χρεοκόπησε και τώρα τα βάρη της χρεοκοπίας πρέπει να τα πληρώσει όλη η κοινωνία, ευνοημένη και μη. Είναι άδικο γιατί πάντα ήταν άδικο, οι «εξασφαλισμένοι», τα προνομιούχα στρώματα, πάντα μετάθεταν τα βάρη των δικών τους προνομίων στα ασθενέστερα στρώματα.

87% αυξήθηκαν οι λειτουργικές δαπάνες του δημοσίου στην ανεπανάληπτη 6ετία Καραμανλή. Χωρίς επενδύσεις, χωρίς έργα, χωρίς κοινωνικές δαπάνες. Τα έξοδα, η σπατάλη της γραφειοκρατίας, μόνο εκτινάχτηκαν, τα έσοδα κατέρρευσαν. Η χρεοκοπία του δημόσιου τομέα συνέθλιψε την οικονομία, τα κέρδη κάποιων τα πληρώνει ολόκληρη η κοινωνία.

Με νέους φόρους, έμμεσους φόρους, αύξηση του ΦΠΑ, αύξηση τελών της ΕΡΤ, νέα τέλη κυκλοφορίας, κι άλλα έκτακτα τέλη κυκλοφορίας, κι άλλα διόδια, έκτακτες εισφορές, πιο έκτακτες εισφορές, αυξήσεις συνεχώς στις ασφαλιστικές εισφορές, μια συνεχής αφαίμαξη που κρατάει χρόνια για να μην αλλάξει τίποτα, να διατηρηθούν όσο γίνεται περισσότερο χρόνο τα προνόμια. Πληρώνουμε το μισό μισθό σε φόρους και ασφάλεια, αλλά οι παροχές που μας παρέχονται είναι ανύπαρκτες. Δουλεύουμε όλοι για να συντηρήσουμε ένα δημόσιο τομέα που πνίγει κάθε ανάπτυξη και παρόλα αυτά χρεοκοπεί.

Το σύστημα ήταν πάντα άδικο, γι’ αυτό όσοι το υπερασπίζονται, αποφεύγουν να μιλάνε για δίκαιο και κοινωνική δικαιοσύνη. Προτιμάνε να μιλάνε για «κεκτημένα». Λες και τα κεκτημένα είναι πάντοτε προοδευτικά. Οι μεταμφιεσμένοι σε «φίλους του λαού», οι υπερασπιστές της κομματοκρατίας και των πελατειακών σχέσεων, υπερασπίζονται ένα σύστημα που χρεοκόπησε οριστικά. Χρεοκόπησε όχι μόνο οικονομικά, αλλά κυρίως ηθικά.

ΦΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΕΛΕΣ

Δύσκολες στιγμές…για όλους…

2010-02-17T21:25:00.001+02:00

Ζούμε στενάχωρες στιγμές. Το βλέπει κανείς στα παγωμένα βλέμματα των περαστικών στον δρόμο, γεμάτα καχυποψία …θλίψη…. και όχι άδικα. Όσο καλά και αν είσαι εσύ, δεν μπορείς να κλείνεις τα μάτια στο πως νιώθει ο συνάνθρωπος.

Αν και όλα σε αυτή την ζωή είναι σχετικά. Οι μέρες έτσι και αλλιώς περνάνε καρμπόν και όλοι είμαστε βυθισμένοι στις αγωνίες μας, στα θέλω μας, στις ανάγκες μας.

Και αυτό αποτυπώνεται στην καθημερινότητα μας. Ζούμε σκοτεινές εποχές και αυτό μου χαλάει την διάθεση. Είναι περίεργα τα πράγματα και η καθημερινότητα μερικές φορές μονότονη. Χάσαμε τον στόχο μας και δεν ξέρουμε που βαδίζουμε.

Αυτές είναι οι σκέψεις που μονοπωλούν το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες. Και ψάχνω όπως όλοι μας να βρω την χαρά στις πιο απλές στιγμές. Νιώθω την ανάγκη όλο και περισσότερο να λέω ένα ευχαριστώ που είμαι όρθιος και έχω την υγεία μου. Και την αγάπη.

Προσπαθώ να γεμίζω ενέργεια από τα πιο απλά πράγματα. Με γεμίζει αισιοδοξία που η μέρα μεγαλώνει. Που έρχεται το Σαββατοκύριακο και δεν θα κάνω τίποτε, που με περιμένει το σκυλάκι στην πόρτα και όταν ανοίγω πηδάει στην αγκαλιά μου.

Είναι το υποκατάστατο της αγκαλιάς όταν το έτερον δεν είναι εδώ. Ψάχνω την χαρά στην μουσική, που κλείνοντας τα μάτια μπορείς να φτιάξεις τον δικό σου ονειρικό κόσμο, έτσι όπως τον θέλεις εσύ.

Ο χρόνος τρέχει, το λέω συνέχεια και χάνουμε στιγμές εγκλωβισμένοι στην καθημερινότητα μας. Επιλογές θα μου πεις. Φυσικά, απλά μερικές φορές νιώθεις την ανάγκη να δραπετεύσεις, να πετάξεις μακριά.

Να χαμογελάτε και να μην παρασύρεστε από την γκρίζα καθημερινότητα. Το χαμόγελο εκτονώνει απίστευτη ενέργεια και μαλακώνει ακόμα και τις πιο σκληρές καρδιές.

Το τραγουδάκι αυτό που ακούτε μου το έμαθε το έτερον. Είναι από τα αγαπημένα μου και ξυπνάει μέσα μου όμορφα συναισθήματα. Με κάνει να χαμογελάω για έναν ανεξήγητο λόγο. Αν είχα δικό μου ραδιοφωνικό σταθμό θα το είχα heavy rotation. Σας το αφιερώνω με όλη μου την αγάπη και πάω να παίξω με την Ακασουλίνα μου….

Βροχή….

2010-02-08T21:22:00.001+02:00

Λίγο μετά τις εννιά ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου με το notebook αγκαλιά απλώνω τις σκέψεις μου κάτω. Ταυτόχρονα ακούω τον ήχο της βροχής που χτυπάει στο τζάμι. Έχω σηκώσει τα στόρια και βλέπω την βροχή να κάνει περίεργους σχηματισμούς καθώς μαστιγώνει το τζάμι μου.

Η μουσική διακριτικά χαμηλά, απλά οπτικοποιεί συναισθήματα. Η Ακασουλίνα έχει και αυτή τρυφερή διάθεση και μου ζητάει αγκαλιά. Τελικά κάθε ζωντανός οργανισμός ζητάει συντροφικότητα. Παρέα. Αλίμονο σε όσους είναι μόνοι.

Το ομολογώ αυτή είναι η μεγαλύτερη μου φοβία. Μήπως μια μέρα μείνω μόνος. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να αντέξω την μοναξιά. Το να μην μπορώ να μοιράζομαι αυτό που νιώθω και θέλω.

Οι ανθρώπινες αξίες δοκιμάζονται. Σπάνια αντέχουν στον χρόνο. Εδώ ακόμα και το πρότυπο της Ελένης άντεξε μόνο δέκα χρόνια. Το τραγικό σε αυτές τις υποθέσεις είναι πως όλα είναι καταγεγραμμένα. Μέσα από συνεντεύξεις σε τηλεόραση και περιοδικά. Λόγια, όρκοι, μεγάλες κουβέντες. Που τελικά δεν άντεξαν και πλέον ακούγονται τόσο γραφικά.

Το μυαλό μου είναι κολλημένο σε ένα e-mail προθέσεων που είχα στείλει κάποτε. Με ελπίδες και προσδοκίες. Που πιστεύω ότι δεν έχουν διαψευστεί στον χρόνο. Γιατί αυτή είναι και μια άλλη μου αγωνία. Μήπως τα δικά μου μηνύματα αγάπης και τρυφερότητας εκπέσουν στην κατηγορία fast food συναισθημάτων επιπέδου Μενεγάκη.

Γι’ αυτό προσπαθώ να εκτιμώ πράγματα που έχω. Που είμαι τυχερός γιατί εισπράττω αγάπη και αφοσίωση. Ηρεμία και θαλπωρή. Ενδιαφέρον, συμπόρευση, χαμόγελο. Και ξέρετε τι μπορεί να σας κάνει ένα χαμόγελο;

Για κλείστε τα μάτια και σκεφτείτε την πιο αισιόδοξη σας σκέψη.

ΥΓ. Το Σάββατο επιστρέφω στο Πρωινό του Free fm. www.freefm.gr . Από τις εννιά το πρωί μέχρι το μεσημέρι θα ξυπνάμε μαζί και θα ακούμε μουσική που θα μας κάνει να χαμογελάμε. Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί και αυτό είναι κάτι που αγαπώ και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας.

Χειμωνιάτικο Πρωινό…

2010-02-06T12:41:00.001+02:00

Υπέροχο Σαββατιάτικο ξύπνημα. Με το χειμωνιάτικο σκηνικό να μην σε κάνει να θέλεις να ξεμυτίσεις από το σπίτι σου. Με καφεδάκι ζεστό, απαλή μουσικούλα, απολαμβάνω αυτό το «χειμωνιάτικο σκηνικό» που έχει στηθεί στο Κορωπί. Ειδικά όταν ανοίγω το παράθυρο και μυρίζουν οι καμινάδες από τα τζάκια, πραγματικά αγαλλιάζω..

Και φυσικά το γεγονός ότι δεν δουλεύω με κάνει να θέλω να ζήσω κάθε λεπτό κάθε δευτερόλεπτο αυτής της δικής μου σκηνής. Είναι από εκείνες τις στιγμές που εκτιμάς και το κάθε δευτερόλεπτο από την έντονη ζωή της πόλης.

Να σκεφτείτε χτες με πήρε τηλέφωνο αγαπημένος φίλος από Αγγλία, που όλο κανονίζαμε να βρεθούμε και όλο πάντα κάτι συνέβαινε και χανόμασταν να μου πει ότι μετακόμισε Κάντζα και έτσι θα τα λέμε πιο συχνά. Και χάρηκα γιατί πραγματικά με αυτό τον τρόπο αυξάνονται οι τρόποι επικοινωνίας με άτομα που αγαπάς και που σου λείπουν.

Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτά. Είναι και άλλοι φίλοι που εγκατέλειψαν την Αθήνα για μια καλύτερη ποιότητα ζωής και που άνοιξαν άλλους κύκλους μακριά. Τις σκέψεις μου διακόπτει το τηλέφωνο με την Μαμά που πάντα φροντίζει να μου υπενθυμίζει οικογενειακές υποχρεώσεις και το τι πρέπει να κάνω και τι μη.

Αυτό φυσικά είναι και το αδύνατο σημείο μου. Γιατί δεν τα πηγαίνω καλά με τις «υποχρεώσεις» και τα «πρέπει». Από μικρό παιδί με άφηνε παγερά αδιάφορο το επιτηδευμένο. Και φυσικά ακόμα και σήμερα πιστεύω πως η αληθινή φιλία, η αγάπη η αστείρευτη παραμένει εκεί όσος καιρός και αν περάσει.

Οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιούνται μέσα από τον χρόνο. Όταν μετά από καιρό ξανασμίγουν, νιώθεις σαν να μην πέρασε μια μέρα. Από την άλλη πρέπει να ομολογήσω ότι ο τρόπος ζωής μου και δικής μου σε πολλά πράγματα μοναχικής πορείας με έχει κάνει να φαίνομαι στα μάτια άλλων ως αδιάφορος, και φυσικά έχω παρεξηγηθεί και ψάχνω να βρω τρόπο να αποδείξω το αντίθετο.

Και σε αυτό φταίει ο χρόνος που με έχει εγκλωβίσει στο να κάνω τα απαραίτητα και μόνο για να συντηρηθώ, ενώ εκφράζω αδυναμία να ανταποκριθώ σε φιλικά καλέσματα και προσκλήσεις. Ίσως από την άλλη μεριά και οι βιολογικές αντοχές να είναι πεσμένες για έναν άνθρωπο που δουλεύει εντατικά δώδεκα με δεκατρείς ώρες την ημέρα, διοχετεύοντας όλη του την ενέργεια σε αυτό που επέλεξε για δουλειά.

Διότι όταν εγώ επέλεγα να γίνω δημοσιογράφος και να ασχοληθώ με την μεγάλη μου αγάπη το ραδιόφωνο ήξερα πολύ καλά το κόστος που θα έχει στην προσωπική μου ζωή και στον κοινωνικό μου αντίκτυπο. Για αυτό και πολλοί φίλοι, σχέσεις δεν άντεξαν σε αυτόν τον ιδιότυπο για τους ίδιους τρόπο ζωής. Όμως δεν μπόρεσαν ποτέ να καταλάβουν την όλη φάση. Ίσως γιατί δεν μπορούσαν, ίσως γιατί δεν ήθελαν και καλά έκαναν.

Γι’ αυτό το λόγο αυτό το πρωινό ξύπνημα, αυτή εδώ η κατάθεση των σκέψεων μέσα στο ιστολόγιο μου είναι πολυτέλεια για μένα. Εξάλλου το τελευταίο διάστημα δεν γράφω συχνά, δεν είμαι στην καλύτερη συγγραφική μου φάση. Απλά δεν έχω εικόνες, δεν έχω ερεθίσματα και φυσικά υπάρχουν και προτεραιότητες ζωής. Γιατί κακά τα ψέματα η ζωή είναι εκεί έξω και εγώ θέλω να απολαμβάνω το κάθε λεπτό, την κάθε στιγμή σαν να είναι το τελευταίο.

Να έχουμε ένα καλό ΣΚ!!

Θα ΄θελα….

2010-02-01T22:05:00.001+02:00

Μερικές φορές θα ήθελα να μπορώ να πετάξω. Να βλέπω ανθρώπους από μακριά σε τρυφερές στιγμές. Άλλες φορές πάλι θα ήθελα να μπορώ να παραβιάζω την σκέψη αυτών που αγαπάω και να μπορώ να διαβάζω τις πιο απόκρυφες τους σκέψεις. Νομίζω ότι θα άντεχα και την πιο σκληρή κριτική.

Άλλες φορές πάλι θα ήθελα να ήμουνα σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ, χαμένος μέσα στο πλήθος και να μην με ξέρει κανείς. Επίσης θα ήθελα να ήμουν κάπου χαμένος σε μια εξοχή και να κοιμάμαι με τον ήχο της φύσης.

Μερικές φορές μου λείπουν φίλοι μου καλοί, αναπολώ όμορφες στιγμές, θα ήθελα να μπορούσα να παγώσω τον χρόνο, να βάλω μια άνω τελεία στο σήμερα και να ξαναζούσα επιλεκτικά γλυκά αποσπάσματα της ζωής μου.

Οι μέρες περνάνε γρήγορα, όλα τα καταναλώνουμε τόσο γρήγορα που δεν προλαβαίνουμε να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας. Σήμερα στο γραφείο, παρατηρούσα τον αγώνα όλων αυτών των παιδιών, της ομάδας μας για να τα καταφέρουμε. Με αυτά τα παιδιά ξοδεύω τις περισσότερες ώρες της ημέρας και όμως σχεδόν ποτέ δεν τα έχουμε καταφέρει να είμαστε κάπου χαλαρά και να γελάμε με άσχετα πράγματα.

Με ενοχλεί που αυτή την καθημερινή επικοινωνία σε μεγάλο βαθμό την έχει αποκαταστήσει το facebook. Με χαλάει που τα χαμόγελα των ανθρώπων πλέον τα λαμβάνω σε ηλεκτρονική μορφή, με ενοχλεί να με ρωτάνε μέσα από ένα άψυχο sms αν είμαι καλά.

Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από την γλυκύτητα της φωνής όταν μοιράζεσαι συναισθήματα. Για αυτό το λόγο και λάτρεψα το ραδιόφωνο. Γιατί από μικρό παιδί μου έδινε την δυνατότητα να μπορώ να βλέπω, να ονειρεύομαι τα χαμόγελα όλων αυτών που μοιραζόμασταν το ίδιο πάθος για την μουσική.

Για αυτό το λόγο και σταμάτησα να παίζω το Farmville, γιατί πολύ απλά μου απορροφούσε αυτό τον λίγο χρόνο που θέλω να μιλήσω στην φίλη μου την Ρίτσα, να μιλήσω για το ραδιόφωνο με τον Βαγγέλη, να πω την γνώμη μου σε ένα όμορφο στίχο που έγραψε με την κιθάρα ο Σπύρος, να ακούσω ένα τραγούδι που θα με κάνει να δακρύσω, να σηκώσω το ακουστικό και να το αφιερώσω εκεί που αγαπώ.

Νομίζω πως ζούμε σε μια αποστειρωμένη εποχή, κενή, χωρίς ουσία, παρά γεμάτη προκατάληψη και εφήμερα συναισθήματα. Και είναι όλα τόσο εφήμερα, τόσο μάταια….

Μερικές φορές, θα ήθελα να ήμουν η Ακασουλίνα μου. Να παίζω στο καλάθι μου με το αρκουδάκι μου και να ζητιανεύω χάδια και σνακ. Να τρέχω ελεύθερος στις αλάνες και να μαζεύω μυρωδιές. Να σηκώνω με χαρά την ουρά μου και να απολαμβάνω την εφήμερη ελευθερία που μου δίνει η αίσθηση του να τρέχω στα χωράφια.

Να έχουμε μια καλή εβδομάδα με υγεία και χαμόγελο. Και να έχουμε στο μυαλό μας πως θέλει αγώνα και κόπο για να κατακτήσεις την κορυφή. Μετά είσαι Βασιλιάς.

Σκέψεις….

2010-01-25T21:25:00.001+02:00

Απολαμβάνοντας την διαδρομή από την Κηφισιά στο Κορωπί, με το θερμόμετρο στο αυτοκίνητο να δείχνει 2 βαθμούς, η αντίληψη μου πέφτει στο νέο τραγούδι του Γιώργου Παπαδόπουλου με τίτλο «Σε αγαπώ…»

Για την αγάπη σου θα πολεμήσω
κι όλες τις μάχες μου θα τις κερδίσω
και τις πληγές μου όλες θα γιατρέψω
μ' έχεις κάνει εσύ να πιστέψω
Σ’ αγαπώ και μαζί σου ξαναζώ
Μ' αγαπάς και ονειρεύομαι πετώ
στο μεγάλο ταξίδι που με πας
σ' ένα κόσμο που φτιάχτηκε για μας

Το μυαλό μου γύρισε πίσω στις πρώτες έντονες μέρες. Όταν κάνεις αγώνα για να δέσει μια σχέση, για να μπορέσεις να ενώσεις την μοίρα σου με κάποιο άλλο άτομο. Τότε που πολεμάς και προσπαθείς να γίνεις το κέντρο του κόσμου για τον άλλον.

Από την άλλη μια ζωή αναρωτιόμουν τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει μια καινούρια δυνατή αγάπη να παραμένει δυνατή και να μην φθείρεται από τον χρόνο και την συνήθεια. Δεν μου αρέσει που όταν γνωρίζεις κάποιον καλά φεύγει η «βιτρίνα» του καλού παιδιού αρχικά και φυσικά να αρχίζει η απομυθοποίηση.

Από την άλλη μέσα στην παράνοια μου, την σχιζοφρένεια μου προσπαθώ να είμαι εντάξει στους άλλους και ιδιαίτερα στην σχέση μου. Έτσι με αφορμή αυτό το τραγούδι με έπιασαν οι τύψεις και νόμιζα ότι είμαι ανακόλουθος.

Θέλω πάντα να είμαι ο Παναγιώτης των πρώτων μηνυμάτων που ζητούσαν απλά αυτή την ευκαιρία για το ταξίδι στο όνειρο. Και δεν θέλω να έχει επιστροφή αυτό το ταξίδι. Θέλω να αργήσει να τελειώσει η διαδρομή του σε εύκολους και δύσκολους δρόμους.

Το παράπονο με πιάνει γιατί ίσως αυτή την στιγμή γράφω όλα αυτά εδώ που μερικές φορές μπορεί να μπλοκάρω να τα δείξω με τον δικό μου περίεργο και κουνημένο τρόπο.

Οι μέρες περνάνε τόσο γρήγορα και αυτό το διαπιστώνω κάθε φορά που κοιτάζω την τελευταία ανάρτηση μου εδώ. Αναρωτιέμαι πως περνάει τόσο γρήγορα ο καιρός, πως έρχονται τόσο γρήγορα τα Σαββατοκύριακα και πως φεύγουν τόσο γρήγορα και πάλι. Είναι τόσο ακριβές οι στιγμές με τους φίλους, τόσο όμορφα τα συναισθήματα που σου προκαλούν μετά από τόσα χρόνια.

Είναι πολύ όμορφο να παρακολουθείς την πορεία φίλων που κάποτε δειλά είπαμε ένα «Γειά Χαρά» σε μια αίθουσα πανεπιστημίου ψαρωμένοι σε μια ξένη χώρα. Είμαι χαρούμενος γιατί με όλες τις διακυμάνσεις οι καλές φιλίες άντεξαν το χρόνο και πραγματικά νιώθω απίστευτη γαλήνη να συναντώ μετά από καιρό αγαπημένους φίλους. Να εισπράττω απλόχερα την αγάπη τους.

Να έχετε μια καλή εβδομάδα…

Σκέψεις….

2010-01-14T21:38:00.001+02:00

Λίγο μετά τις επτά και στο Κορωπί ψιχαλίζει. Το μυαλό μου είναι στην Ακασουλίνα και στην βραδινή της πλέον βόλτα. Μπαίνω στο διαμέρισμα και η ζεστή του αύρα διώχνει κάθε αρνητική σκέψη που έχω στο μυαλό μου.

Δύσκολη μέρα η σημερινή και γενικότερα νιώθω ότι είμαι ιδιαίτερα ευάλωτος αυτές τις μέρες. Κάνω υπομονή και δεν σημασία σε συναισθήματα που μπορεί να είναι επιφανειακά και έχουν να κάνουν με άγχη της καθημερινότητας.

Εξάλλου κάθε φορά με γυρίζει η Χριστίνα στον Προαστιακό κάνουμε την δική μας ψυχανάλυση, κάτι που μου έχει λείψει από την εποχή του Δρόμου. Είναι όμορφο να μοιράζεσαι τις αγωνίες σου με ανθρώπους που νιώθεις ότι πραγματικά σε αγαπάνε.

Το τηλέφωνο σταματάει αυτές τις σκέψεις και είναι η αγαπημένη μου Κα Κατερίνα, που με την ευγένεια που την διακρίνει με προσκαλεί για ένα ζεστό, ολόφρεσκο κομμάτι παστίτσιου. Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο, το στομάχι μου γουργουρίζει και δεν έχω τίποτε να φάω.

Παστίτσιο και κουβεντούλα, σχέδια για το Σαββατοκύριακο, ακόμα μεγαλύτερα σχέδια με το έτερον, όλα τα συζητάμε και τα καταστρώνουμε με αγάπη. Το Ακασουλίνι θέλει βόλτα και καθώς κουνάει την ουρά του με χαρά που αναπνέει τον καθαρό αέρα του Κορωπίου, εγώ σκέφτομαι την ζωή μου και πόσο τυχερός είμαι.

Όχι δεν υπάρχει γραφτό, δεν υπάρχει πεπρωμένο, όλα είναι θέμα τύχης σε αυτή την ζωή. Όλα έρχονται την στιγμή που είσαι έτοιμος πραγματικά για να τα αντιμετωπίσεις. Πρέπει να έχεις τα μάτια και την καρδιά ανοιχτά.

Το τηλέφωνο χτυπάει και το έτερον με χαρά μου μεταφέρει καλά νέα από την δουλειά. Χαίρομαι γιατί το αξίζει. Γιατί δουλεύει σκληρά και πιστεύει πολύ αυτό που κάνει και κάποια στιγμή θα ανταμειβόταν έτσι και αλλιώς.

Άσχετα με το αν έχουμε αρκετές μέρες να τα πούμε. Λέω δεν πειράζει και καρτερώ την Παρασκευή. «Άτιμη δουλειά», σκέφτομαι από μέσα μου, αλλά από την άλλη δεν μπορώ από το να μην κάνω υπομονή.

Επιστρέφω σπίτι και νιώθω καλύτερα. Αυτή η εβδομάδα ήταν δύσκολη για μένα. Δεν θα ήμουν καλή παρέα, είχα ανάγκη από εσωτερικό defragment. Η μουσική με βοηθάει και τακτοποιώ άναρχες εικόνες στο μυαλό μου. Τα βάζω όλα σε μια τάξη και πετάω όσα δεν χρειάζομαι. Εξάλλου η ζωή είναι μονόδρομος. Πας μπροστά και αλίμονο αν κολλήσεις στο χτες. Πρέπει να είσαι προσηλωμένος στον δικό σου χάρτη.

Φοράω της πιτζάμες μου και πηγαίνω στο κρεβάτι να διαβάσω την Athens Voice. Μέχρι να με πάρει ο ύπνος και να ξημερώσει η καλύτερη μέρα της εβδομάδας η Παρασκευή. Και μόνο που το σκέφτομαι χαμογελώ.

Σας εύχομαι τα καλύτερα και σας παραθέτω κάτι που διάβασα και έχω πάντα στο μυαλό μου.

«Το να αντιστέκεσαι στην αλλαγή, το να προσπαθείς να γατζωθείς στη ζωή, είναι σαν να κρατάς την αναπνοή σου, εάν επιμείνεις σκοτώνεις τον εαυτό σου»- Alan Wilson Watts

Λατρεία!!!!

2010-01-11T22:13:00.001+02:00

Ποτέ μην λες ποτέ σου λέω. Πολύ σωστά το λέει ο λαός μας και εγώ είμαι εδώ με την Ακασουλίνα μου, να μην με αφήνει να γράψω αυτά που έχω στο μυαλό μου. Να χοροπηδάει και να ζητάει μόνιμα την προσοχή μου και τα χάδια μου.

Ποτέ μου δεν περίμενα να δεθώ τόσο πολύ με ένα πλασματάκι που τώρα που σας γράφω και ακούω την μουσική μου, είναι στο χαλί και ασχολείται με το αρκουδάκι του.

Ούτε να το πίστευα πριν μερικά χρόνια ότι θα μπορούσα να συνυπάρξω με αυτή την ψυχούλα. Θα μου πεις περίμενες γενικότερα να αλλάξει η ζωή σου τα τελευταία χρόνια; Δεν θα το έλεγα. Απλά στο παρελθόν θυμάμαι ότι ήμουν απόλυτος σε πολλά πράγματα και γενικότερα μου αρέσει να έχω τον τελευταίο λόγο εγώ σαν κλασσικός Δίδυμος.

Που πολλές φορές ακόμα και τα πιο κοντινά πρόσωπα μου δεν μπορούν απόλυτα να καταλάβουν τον δικό μου ανάποδο κόσμο σε πολλά πράγματα. Έτσι είναι όμως ένας αγώνας μερικές φορές για να καταλάβουμε τα αυτονόητα.

Ο Χειμώνας προχωρά και εγώ πλέον απολαμβάνω τις ταινίες μου με το νέο μου απόκτημα τον Media Player σε High Definintion ανάλυση. Έτσι τα Σαββατόβραδα μετατρέπω το σπίτι μου σε μίνι cinema και απολαμβάνω τις ταινίες με την μικρή Ακασουλίνα να μπλέκεται στα πόδια μου καλή ώρα που μαζί γράφουμε αυτές τις γραμμές στο μελαγχολικό βράδυ της Δευτέρας.

Άντε καλή μας εβδομάδα….

Είναι αστείρευτη η αγάπη σου λέω…

2010-01-07T22:21:00.001+02:00

Στην ζωή μου ανέκαθεν μισούσα την εύκολη κρίση. Αυτή που βγαίνει από μια πρώτη επιπόλαια ματιά, χωρίς να έχεις εξερευνήσει τον άλλον. Με ενοχλεί το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να με κρίνει, να μεταδίδει για μένα λανθασμένες γνώμες και συμπεράσματα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Όσο και αν με πλήγωνε αυτό, βαθειά μέσα μου ήξερα πως έτσι είναι η ζωή. Εξάλλου τι πιο εύκολο από το να κρίνεις κάποιον. Περνάει γρήγορα η ώρα και φυσικά τι καλύτερο από το να κρύβει κάποιος τα δικά του χαΐρια όπως λέει και η γιαγιά μου.

Σε μικρότερη ηλικία λοιπόν είχα την αγωνία οι άνθρωποι που με συναναστρέφονταν να ξέρουν τα πάντα για μένα. Ήθελα εξ αρχής να δηλώνω την καθαρότητα της διάθεσης μου και να αποκαλύπτω τα χαρτιά μου και τις προθέσεις μου. Το ίδιο φυσικά έκανα και με τις σχέσεις μου. Ξεγυμνωνόμουνα και έβαζα το «εσύ» πάνω από τον δικό μου εαυτό.

Για μένα δεν υπήρχε ο Πάνος. Πάντα νόμιζα ότι με το να είμαι πάντα καλός, αγαθός, να μοιράζομαι όλα όσα έχω θα έχω την εύνοια την πιστοποίηση αυτών που αγαπάω και που ο πατέρας μου δικαιολογημένα ονόμαζε επιπόλαιο ενθουσιασμό.

Φυσικά τα πράγματα δεν ήταν έτσι και σύντομα έπρεπε να κάνω οδυνηρούς συμβιβασμούς. Σε καθένα από τα παραμύθια του μυαλού μου εμφανιζόταν πάντα ο κακός ο λύκος και κατασπάραζε τα τρία γουρουνάκια του μυαλού μου.

Αναγκάστηκα να είμαι καχύποπτος με πολλούς ανθρώπους που εμπιστεύτηκα τυφλά, αλλά και που ακόμα το κάνω όταν νιώθω ότι αξίζει το ρίσκο. Απλά στο πίσω μέρος του μυαλού μου περιμένω να προδοθώ. Αλα καρτ ίσως έχω κάνει το τελετουργικό της αποχώρησης από κάθε είδους τέτοια σχέση.

Γιατί όπως έχω ξαναπεί είναι ένας μικρός θάνατος ο χωρισμός ή ο βίαιος αποχωρισμός από μια κοινή συνύπαρξη. Και φυσικά πολλά από τα άτομα που ξαφνικά βρήκαν τις πόρτες μου κλειστές ξαφνικά άρχισαν να πετάνε τα μαχαίρια και να στάζουν φαρμάκι. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να κατακρίνεις αυτό που κάποτε έπινες νερό στο όνομα σου. Γιατί πάνω από όλα είναι σαν να κατακρίνεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Για αυτό τον λόγο ίσως αποτελεί μειοψηφία πως ακόμα έχω επαφές με σχέσεις που ο κύκλος της κοινής μας πορείας έφυγε. Για μένα δεν τελειώνουν οι άνθρωποι όταν απλά εκλείψει το ερωτικό στοιχείο, πεθάνει ο έρωτας.

Φυσικά δεν περιμένω αυτό να είναι αποδεκτό από το μέσο όρο, απλά εγώ δεν είμαι ο Μέσος Όρος. Για μένα οι άνθρωποι είναι εφεδρείες και όσες φορές είπα το «σ’ αγαπώ» σε φίλους, σε σχέσεις το εννοούσα και στις καλές και στις κακές στιγμές. Γιατί όταν πραγματικά αγαπάς κάποιον/α πρέπει να σέβεσαι το δικαίωμα να ορίζει την ζωή του, ακόμα και αν κάποια στιγμή επιλέξει να φύγει από εσένα.

Κάποτε χτυπιόμουνα και προσπαθούσα να σε κάνω να δεις την αλήθεια. Να φωνάξω για το λάθος που πας να κάνεις. Τώρα απλά σιωπώ. Αφήνω τον χρόνο να αποκαλύψει την αλήθεια. Και η αλήθεια όσο καιρό και αν πάρει θα αποκαλυφτεί. Όσο καλά και αν προσπαθήσει κάποιος να την κρύψει.

Έτσι με το πέρασμα του χρόνου την αλήθεια την έβαλα στο νούμερο ένα. Ακόμα και πάνω από την αγάπη, γιατί η αγάπη δεν μπορεί να συνυπάρξει χωρίς την αλήθεια. Και γυρνώντας πίσω το album της ζωής μου νιώθω δικαιωμένος για αυτή μου την επιλογή και χαμογελώ γλυκά.

Οι φίλοι με αποκαλούν κυνικό πολλές φορές, αλλά κατά βάθος ξέρουν ότι έχω δίκιο. Γιατί πλέον εγώ στα λόγια κρατάω μικρό καλάθι. Γιατί τα λόγια είναι προθέσεις. Εγώ θέλω πράξεις, θέλω αλήθεια όπως αυτή που βιώνω τώρα. Και που με ένα μαγικό τρόπο ανανεώνεται συνεχώς και ανακαλύπτω νέους ορίζοντες, νέες εκφάνσεις της αγάπης. Είναι ένα σχολείο με πολλές τάξεις, ένα παιχνίδι με πολλές πίστες, ένα γλυκό που η γεύση του μένει για πάντα στο στόμα.

Είναι αστείρευτη η αγάπη σας λέω…..

Ότι χάνεις…μην το κλαίς….

2010-01-06T13:01:00.001+02:00

Στη ζωή μας πολλές φορές κάνουμε κύκλους. Ερωτευόμαστε, αγαπάμε, νομίζουμε ότι μας αγαπάνε, απογοητευόμαστε, κλαίμε, συγχωρούμε, ψάχνουμε το γιατί.

Νομίζω όσο μεγαλώνω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερος χαμένος χρόνος από το να ψάχνεις την αιτία για κάτι που έχει λήξει, έχει χαλάσει δεν έχει ουσία πια για σένα. Φυσικά το πρώτο το πράγμα που συμβαίνει με στους ανθρώπους με έναν χωρισμό, για παράδειγμα, είναι πάντα να παίρνουμε τον ρόλο του θύματος τις περισσότερες φορές.

Και ενώ στο μυαλό μου είχα αρχίσει να πιστεύω ολοένα και περισσότερο ότι δεν υπάρχει αυτό που λένε πεπρωμένο, είδα το 500 μέρες με την Σάμι και παγιώθηκε αυτή η αντίληψη μέσα μου. Δεν θα αποκαλύψω την ιστορία για να το δείτε, απλά θέλω να πω ότι κάθε άνθρωπος από την αρχή μιας γνωριμίας μας αποκαλύπτει τις προθέσεις του.

Το θέμα είναι πόσο μάγκας μπορεί να είσαι εσύ για να το καταλάβεις, όταν δεν βλέπεις τίποτε άλλο παρά αυτό που εσύ νομίζεις ότι είναι η δική σου αλήθεια. Όμως τα σημάδια τα έχεις δει, έχεις καταλάβει τα όρια που σου έχει βάλει ο άλλος στην ζωή του. Οπότε αν κάποια στιγμή γυρίσουν και σου πουν ότι απλά δεν είσαι αυτό που ψάχνουν μην τα βάψεις μαύρα.

Έτσι είναι η ζωή και όλα γίνονται με βάση την σύμπτωση. Γιατί όσες φορές και εγώ προσωπικά περίμενα και δημιουργούσα το ιδανικό στο μυαλό μου, έφτιαχνα τον απόλυτο έρωτα, πίστευα ότι ζούσα τις ιδανικές συνθήκες, δεν ήταν παρά μια ουτοπία.

Και μια μέρα, ένα χαλαρό απόγευμα, μέσα από ένα ανόητο application στο Facebook, που ναι το ομολογώ, καταδυναστεύει την ζωή μας και έχει γίνει το απόλυτο trend. Καθώς ξεσκαρτάριζα «φίλους» και γνωστούς είδα ένα βλέμμα που πραγματικά ξύπνησε μέσα μου εκείνο το φτερούγισμα που είχα να νιώσω από τα εφηβικά μου χρόνια.

Και από το πουθενά, από το τίποτε, από το πιο άσχετο και πιο αμφιλεγόμενο τρόπο επικοινωνίας ,έφτασα να είμαι εδώ και να περνάνε οι μήνες με χαμόγελο, αισιοδοξία και πολύ αγάπη.

Και τι θα είχε συμβεί αν εκείνο το μελαγχολικό απόγευμα Κυριακής που μετά από ένα όμορφο φαγητό στην Αγία Παρασκευή με τον Γιάννη, τον Σπύρο και τον Χάρη δεν έμπαινα στον υπολογιστή, δεν κλίκαρα τις επαφές μου και δεν έβλεπα το καλύτερο status ever; «Σε λίγες μέρες ετοιμάζομαι να ταξιδέψω στο φεγγάρι» και να ρωτήσω πόσο κοστίζει το εισιτήριο για να ταξιδέψω και εγώ; Και από τότε ταξιδεύουμε μαζί.

Συμπέρασμα; Μην κλαίς και μην λυπάσαι για κάτι που έχεις χάσει, γιατί χάνεις την ευκαιρία να γνωρίσεις το επόμενο που καραδοκεί, σου χτυπάει την πόρτα και αν δεν του ανοίξεις το πουλάκι πέταξε.

Να ‘στε καλά.

Καλή χρονιά….

2010-01-04T22:28:00.001+02:00

Λίγες μέρες πέρασαν από την αλλαγή του χρόνου και αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να εκφράσει τα θέλω του για την νέα χρονιά.

ΘΕΛΩ λοιπόν..

· Να έχω την υγεία μου πάνω από όλα.

· Να μην χάσω την αισιοδοξία μου την αγάπη και την θέληση μου για αυτό που κάνω.

· Να χαμογελάω ακόμα περισσότερο.

· Να μάθω να ανέχομαι περισσότερο.

· Να μπορώ να νιώθω ελεύθερος, να έχω επιλογές.

· Να συμβιβάζομαι όλο και λιγότερο σε όσα με χαλάνε και μου ρίχνουν την διάθεση

· Να ακούω το «Σε αγαπώ» και να δακρύζω από ευτυχία.

· Να μπορώ να εκφράζω ακόμα καλύτερα όσα νιώθω μέσα μου

· Να νιώθω χρήσιμος

· Να τιμάω τους φίλους μου, να μην προδώσω τις αξίες και τα ιδανικά μου.

· Να νιώθω όμορφα μέσα μου, να απολαμβάνω την πιο μικρή στιγμή.

· Να παραμείνω γεμάτος..

· Να ταξιδεύω μέσα από την μουσική

· Να ανακαλύπτω νέα μέρη, νέα τοπία που θα αποτυπώνονται μέσα μου.

· Να συγχωρώ, να θυμώνω ακόμα λιγότερα από πέρυσι.

· Να κάνω όνειρα.

Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες όλα αυτά που θέλω να κάνω αλλά θα καταντήσω κουραστικός. Ελπίζω να περάσατε καλά τις γιορτές με τους φίλους και τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Να χαλαρώσατε, να απολαύσατε την παρέα φίλων, να φάγατε να μπήκατε στο κλίμα των Χριστουγέννων.

Εγώ φέτος πέρασα μετά από πολλά χρόνια τόσο ήρεμα και απολαυστικά. Έκανα αυτά τα απλά πράγματα που γέμισαν τις μπαταρίες μου. Βασικά ασχολήθηκα λίγο με τον εαυτό μου. Έκανα αυτόν τον εσωτερικό διάλογο, που κάνω κάθε φορά που αλλάζει χρονιά. Έκανα ταμείο που λένε και ζύγισα καταστάσεις.

Έδωσα χρόνο στον εαυτό μου και το είχα ανάγκη αυτό. Ήμουνα σε ένα απόλυτα προστατευμένο περιβάλλον από φίλους, δικά μου συγγενικά πρόσωπα, ένιωσα την ασφάλεια των επιλογών μου.

Βίωσα το απόλυτα Χριστουγεννιάτικο πνεύμα, αφήστε που επέτρεψα στον εαυτό μου να πιστέψει ότι ο Άγιος Βασίλης ζει και θα κατέβει από την καμινάδα του τζακιού μου, να μου αφήσει το δώρο μου.

Αυτές τις μέρες που επικρατεί κλίμα χαράς και αγάπης ας μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας ακόμα περισσότερο.

Καλή χρονιά.

Σουρεάλ….

2009-12-29T22:02:00.001+02:00

Επειδή όλα τα μοιράζομαι μαζί σας, δεν θα μπορούσα να μην μοιραστώ και το παρακάτω απόσπασμα από ένα έπος της ελληνικής βιντεοκασέτας, που πραγματικά μας έκανε στο γραφείο να λυθούμε στα γέλια.

Πρόκειται φυσικά για την μεγάλη παραγωγή «Οι ομοφυλόφιλοι.» Προσέξτε παρακαλώ πως την περιγράφει το blog trashmania, από όπου και αναπαράγω το υλικό.

Αλέξης, καθηγητής ψυχίατρος, δουλεύει στην κλινική του πατέρα του. Εκεί γνωρίζεται με τον Παύλο (Κώστα Προβελέγγιο) που είναι…
Μείνετε άφωνοι με αυτήν την ταινία, στην οποία κρυφά πάθη, παράνομοι έρωτες και πληρωμένοι εραστές συνθέτουν μια εξωτική τούρτα που μας σερβίρει με σπάνια χάρη, ο Σεφ του είδους, Μιχάλης Μανιάτης. Αν η εμφάνιση της Βάνας Μπάρμπα και ο συγκλονιστικός ρόλος του Κώστα Προβελέγγιου είναι η Σαντιγύ και το παντεσπάνι αντίστοιχα, τότε η χολιγουντιανή ερμηνεία του Σπύρου Μπιμπίλα είναι η φέτα ανανά που έρχεται να προσδώσει την απαραίτητη αισθητική.

Απολαύστε την Βάνα Μπάρμα να τραγουδάει το playback σε καμπαρέ και φυσικά η ερμηνεία της καμία σχέση με την original τραγουδίστρια, θα βγάλει γέλιο, αλλά και τον Σπύρο Μπιμπίλα σε OSCAR Α ανδρικού ρόλου…

Γιορτές….

2009-12-26T11:51:00.001+02:00

Βιώνουμε λοιπόν την μαγεία των Χριστουγέννων. Απολαμβάνουμε την φωτισμένη πόλη, τα όμορφα κρυμμένα μέρη που υπάρχουν διάσπαρτα σε αυτή. Παρακολουθούμε χαμόγελα, όμορφα βλέμματα, είμαστε ανέμελοι, απολαμβάνουμε αυτό το πάρτι χαράς που υπάρχει στην πόλη.

Ζούμε όσο δεν πάει την συντροφιά των δικών μας ανθρώπων, το σπιτικό φαγητό που είναι πλούσιο αυτές τις μέρες. Βλέπουμε φίλους απολαμβάνουμε, καταστάσεις μέσα από την χαλαρότητα που τους αρμόζει.

Αγαπάμε περισσότερο. Εκτιμάμε τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας, λέμε ένα ευχαριστώ για όλα όσα όμορφα μας έχουν χαρίσει. Βιώνουμε την απόλυτη χαλαρότητα βυθισμένοι στον καναπέ μας να χαζολογάμε στην τηλεόραση και να μας παίρνει ο ύπνος.

Έχουμε απαλλαχτεί από τον βραχνά του ξυπνητηριού, έχουμε παραπάνω ελεύθερο χρόνο, αγκαλιάζουμε περισσότερο, φιλάμε μοιράζουμε αγάπη απλόχερα. Υπάρχει τίποτε καλύτερο;

Σε λίγες μέρες ετοιμαζόμαστε να αποχωριστούμε το 2009, από πολλούς μια δύσκολη χρονιά. Ίσως και να έχουν δίκιο. Οπότε ας κρατήσουμε τα καλά του, ας μάθουμε από τα παθήματα μας και ας ελπίσουμε για κάτι καλύτερο. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από την ελπίδα.

Εξάλλου, κανείς μας δεν μπορεί να προβλέψει το αύριο. Κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να του ξημερώσει. Οπότε ας προσπαθούμε να ζούμε την κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό με χαμόγελο και θετική διάθεση. Και ας ζούμε δύσκολες εποχές. Και ας έχουμε προβλήματα.

Ο καθένας μας έχει τα προβλήματα του, αναλογικά με τα βιώματα του. Το ποιο εύκολο πράγμα είναι να τα επισημαίνουμε. Στην ουσία τι κάνουμε για να βγούμε από την δύσκολη θέση;

Οπότε για το 2010, την νέα δεκαετία που ξεκινάει ας βάλουμε μικρούς στόχους, να τους εκπληρώνουμε και να σχεδιάζουμε τον επόμενο. Χωρίς φόβο, αλλά με πάθος και ρίσκο. Γιατί η ζωή είναι πολύ σύντομη για να την σπαταλάμε άσκοπα.

Ειλικρινά σας εύχομαι να περνάτε τέλεια τις γιορτές σας και να εισπράττετε αγάπη, αλήθεια και ειλικρίνεια. Υπάρχει άραγε καλύτερο πράγμα από την αυθεντικότητα των συναισθημάτων σε μια εποχή που αυτό το είδος εκλείπει; ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

Μια ανάσα….

2009-12-22T21:56:00.002+02:00

Τελικά φτάσαμε μια ανάσα από τις γιορτές. Σε τρεις μέρες έχουμε Χριστούγεννα και παρόλα τα προβλήματα, τα τρεξίματα, τον φρενήρη ρυθμό χαμογελάμε περισσότερο.

Όπως και να το κάνουμε τα Χριστούγεννα είναι ταυτισμένα με την αγάπη. Νιώθουμε θετικά με τους ανθρώπους που μας αγαπάνε και γενικότερα χαλαρώνουμε και επιδιώκουμε την παρέα τους και την θετικότητα τους.

Και στην δουλειά είμαστε πιο χαμογελαστοί και περιμένουμε αυτό το τετραήμερο ανάπαυλας για να περάσουμε όμορφα. Όπως πέρασα εγώ το περασμένο Σαββατοκύριακο στα Ζαγοροχώρια. Πήγαμε για rafting και ανακάλυψα ένα νέο κόσμο.

Το τοπίο χειμωνιάτικο, το χωριό που μείναμε μόλις 50 κατοίκους, κατάφερε να με κάνει να νιώσω πρωταγωνιστής σε μια άλλη εποχή. Η βροχή δεν σταμάτησε να πέφτει έντονη για πάνω από 36 ώρες και ήταν το καλύτερο νανούρισμα στον απολαυστικά γλυκό μου ύπνο.

Τελικά είναι αυτές οι μικρές αποδράσεις που σε κάνουν και νιώθεις υπέροχα όμορφα και φρέσκα. Ναι σε λίγες μέρες είναι Χριστούγεννα και όλοι θα είμαστε με τις παρέες μας, θα γελάσουμε θα ξεχαστούμε. Ευκαιρία για μια άνω τελεία σε όλα. Ευκαιρία για να χαλαρώσω και να απολαύσω ήρεμες καταστάσεις.

Ευκαιρία για χαλαρές αγκαλιές, για πιτζάμα πάρτι, με παιδικά DVD, καλό φαγάκι, βόλτες και αραλίκι. Το ξέρω θα φύγουν γρήγορα οι μέρες και η καθημερινότητα θα πάρει και πάλι τον πρώτο λόγο. Για αυτό ζήστε την κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό και δευτερόλεπτο. Πείτε όλα αυτά που έχετε κρυμμένα μέσα σας τόσο καιρό, μην φοβηθείτε να δώσετε άπλετα αγάπη και τρυφερότητα.

Ελπίζω και θέλω να είστε καλά.

Έρχονται….

2009-12-15T22:20:00.001+02:00

Τι μας έμεινε λοιπόν; Δέκα μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Όπως θα έρθουν, θα φύγουν, με τον χρόνο να τρέχει αμείλικτα. Μπορεί να του φωνάζεις να περιμένει λίγο, κοιτάζει πίσω και τρέχοντας γελάει.

Αυτή την στιγμή που σας γράφω είναι η «δική μου στιγμή». Το χριστουγεννιάτικο δέντρο αναμμένο, το αστέρι στο μπαλκόνι φωταγωγημένο, ήθελα βέβαια μια γιρλάντα, αλλά το έτερον θεωρεί ότι είναι κιτς και μικροαστικό.

Και φυσικά έχει δίκιο, αλλά μερικές φορές απολαμβάνω να τραβάω την συζήτηση στα άκρα για να απολαμβάνω τον μοναδικό τρόπο που τεκμηριώνει τα πράγματα. Αυτόν τον μοναδικά γλυκό τρόπο που παρεμβαίνει στην ζωή μου. Βελούδινα χωρίς καν να κάνει συναισθηματικό πραξικόπημα.

Είναι από εκείνες τις στιγμές που νομίζεις ότι είναι δίπλα σου, όταν θέλεις να ρωτήσεις κάτι και διαπιστώνεις ότι σήμερα είσαι μόνος στο σπίτι σου αραγμένος στον καναπέ σου και απλά βλέπεις τα φωτάκια στο δέντρο. Να ανάβεις τα κεριά και να φτιάχνεις κλίμα.

Πριν λίγο με πήρε και η μαμά τηλέφωνο και της είπα ότι αυτές οι γιορτές είναι αφιερωμένες σε μένα. Θέλω να βιώσω όλα αυτά τα συναισθήματα και την γλυκιά μοναξιά που προκαλούν και δεν θέλω να χάσω χρόνο για μετακινήσεις.

Θέλω να απολαύσω το σπίτι μου, που είναι το καταφύγιο μου χωρίς την πίεση του χρόνου. Να ζήσω αργά όλες αυτές τις μέρες , να προλάβω να συνειδητοποιήσω τις γιορτές. Όχι. Δεν θα τρέξω στα πολυκαταστήματα, δεν θα στοιβαχτώ μέσα σε ουρές κόσμου που θα καταναλώνουν χρήματα σε δώρα και άλλα υλικά αγαθά. Θα προσπαθήσω να μπω στο κλίμα της αγάπης.

Γιατί νομίζω πως οι γιορτές, μαζί με την αλλαγή του χρόνου είναι μια νέα αφετηρία. Το κοντέρ μηδενίζει και πάμε πάλι από την αρχή. Πιο ώριμοι και πιο σοφοί. Στο φινάλε αυτής της χρονιάς έχουν μπει και οι σπόροι για νέες καλές δυνατές φιλίες, ενώ με ένα μαγικό τρόπο έρχομαι σε επαφή με φίλους που είχαμε χαθεί λόγο χρόνου.

Και όμως είμαστε σύγχρονοι σκλάβοι και δεν το έχουμε καταλάβει. Βγάζουμε χρήματα και δεν έχουμε χρόνο να αφιερώσουμε στον εαυτό μας και αυτό είναι μια σκληρή πραγματικότητα.

Αυτές τις μέρες τα συναισθήματα είναι διογκωμένα γιατί τα Χριστούγεννα είναι γιορτή συντροφική. Πολλοί από εμάς μπορεί να έχουμε βρει το «λιμάνι» μας ωστόσο εκεί έξω είναι κάποιες καρδιές που περιμένουν να πάρουν το ελάχιστο από αυτό που δίνουν απλόχερα.

Μπορεί να ακουστεί τετριμμένο αλλά όλοι παίρνουμε αυτό που μας αξίζει πραγματικά. Αρκεί να το πιστέψουμε και να δούμε λίγο πιο πέρα από το ΕΓΩ μας. Αν καταφέρουμε να το περιορίσουμε, όλα θα αλλάξουν μαγικά..

Έρχεται κρύο…

2009-12-07T22:03:00.001+02:00

Πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Είναι γεγονός, άσχετα με το αν δεν καταλαβαίνω τίποτε. Ο χρόνος τρέχει και απλά περιμένω, προσμένω αυτές τις άγιες μέρες. Απολαμβάνω αυτό το κατανυκτικό σκηνικό που επικρατεί αυτές τις μέρες.

Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι αυτές τις μέρες ο κόσμος χαμογελάει περισσότερο. Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από ένα χαμόγελο. Πόση ενέργεια απελευθερώνει. Μια καλημέρα έτσι απλά να σου δώσει δύναμη να συνεχίσεις την μέρα σου.

Έρχονται που λέτε οι γιορτές και μπαίνουμε αισίως στο 2010. Μια νέα χρονιά ξεκινάει και πρέπει να κάνουμε τον απολογισμό αυτής της χρονιάς που μας αφήνει και να θέσουμε καινούριους στόχους. Νομίζω ότι τις περισσότερες φορές είναι στο χέρι μας να τα καταφέρουμε αρκεί να το θέλουμε.

Που λέτε φτάνουν οι γιορτές και απολαμβάνω το δέντρο μου που επιβλητικά από το σαλόνι περνάει το μήνυμα των γιορτών, της αγάπης. Και τι απόλαυση να ακούω μουσική και να αφήνω την φαντασία μου να χάνεται στα δεκάδες λαμπιόνια που με ταξιδεύουν.

Και με αυτό τον τρόπο ξορκίζω την τσαγκαροδευτέρα και βάζω πλώρη για το επόμενο Σαββατοκύριακο. Κάθομαι στο δωμάτιο μου και φτιάχνω ατμόσφαιρα. Ακούω μουσική και ταξιδεύω το νου. Φτιάχνω τις δικές μου εικόνες. Δημιουργώ συναισθήματα…χαλαρώνω. Όντως μου λείπει το talk radio που ξενυχτάγαμε μαζί μέχρι το πρωί, φιλοσοφώντας τον έρωτα. Που ακούγαμε μπαλάντες και ανατριχιάζαμε με την μουσική…

Κοίτα να ντύνεσαι καλά…έρχεται κρύο….

Σταυροδρόμια…

2009-12-03T21:57:00.001+02:00

Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε εσάς, αλλά όλα τα φιλοσοφικά ερωτήματα με πιάνουν βραδιές που είμαι μόνος, ακούω μουσική και στα πόδια μου η Ακασουλίνα χτυπάει επίμονα την ουρά της για να της δώσω προσοχή.

Που λέτε αναρωτιόμουν το βράδυ καθώς το βλέμμα που χανόταν στο παράθυρο του Προαστιακού, πως θα ήταν η ζωή μου αν σε κρίσιμα ζητήματα άκουγα την γνώμη των άλλων αυτών, που μου έλεγαν πάντα να κάνω τα αντίθετα με τα θέλω μου.

Πως θα ήμουν άραγε αν είχα κάνει σκόντο και εκπτώσεις στα συναισθήματα μου και τις επιλογές μου; Αν η ανασφάλεια και η βόλεψη είχαν αφήσει να τελματώνουν οι καταστάσεις;

Μερικές φορές καθώς αφήνω την μηχανή του χρόνου να φέρει στην επιφάνεια ξεχασμένες καταστάσεις, αναρωτιέμαι πως τόλμησα να κάνω μικρές επαναστάσεις στην ζωή μου και αν μου βγήκαν σε καλό.

Άλλες φορές μάλιστα σκέφτομαι πως ήμουν πριν δυο χρόνια πριν. Πώς ήταν η ζωή μου πριν κατασταλάξω σε επιλογές που δεν περίμενα να συμβούν σε τόσο άσχετη φάση της ζωής μου. Να σας πω κάτι; Όταν κάτι το περιμένεις, αγωνιάς για την έκβαση του τότε ποτέ δεν γίνεται πραγματικότητα.

Πως λοιπόν ήμουνα πριν μερικούς μήνες με το άτομο που έχει φέρει νόημα στην ζωή μου; Και αυτό συμβαίνει σε όλους μας. Να περιμένουμε απλά να περάσει η μέρα για να ζήσουμε κάποιες στιγμές με αυτόν/ η που αγαπάμε.

Την απόλυτη επιλογή μας. Όλα τα άλλα μου φαίνονται μικρά και ανούσια. Και όμως έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια, έπρεπε να πάθουμε τόσα πολλά, να ψηθούμε στην αγάπη, να φάμε τα στραπάτσα μας για μπορέσουμε να βρούμε ένα λιμάνι να πάρει η καρδιά μια ανάσα πριν συνεχίσει το ταξίδι της αναζήτησης.

Τι θα γινόταν λοιπόν αν εκείνη την βραδιά δεν ρωτούσα μια ψυχή πως είναι εκεί ψηλά στο φεγγάρι που ετοιμαζόταν να πετάξει, για να δω την ζωή μου να αλλάζει χωρίς να το καταλάβω. Γιατί όλα άλλαξαν τόσο ξαφνικά που δεν το έχω καταλάβει.

Το Κορωπί έχει στολιστεί Χριστουγεννιάτικα. Φοράει τα τυπικά στολίδια μιας κωμόπολης και σου δίνει την αίσθηση ότι έχει ξεχαστεί μακριά από την πόλη και τους βάρβαρους ρυθμούς της. Οι καμινάδες των σπιτιών μυρίζουν καμένο ξύλο και τα φωτάκια στα μπαλκόνια φανερώνουν με τον καλύτερο τρόπο ότι οι γιορτές πλησιάζουν.

Στην ατμόσφαιρα διακρίνω κάτι το ανανεωτικό. Το κοντέρ του 2009 σε λίγο θα μηδενιστεί και πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι, καθώς μας κόβουν τα όνειρα, μας κάνουν μηχανές ρομπότ και περιμένουμε απλά να κλέβουμε στιγμές και να φτιάχνουμε ελπίδες και όνειρα.

Αυτή την στιγμή που σας γράφω ακούω αυτή την καταπληκτική διασκευή που με ταξιδεύει μακριά, μου γεννάει όμορφα συναισθήματα.

Καληνύχτα!!

Είμαι εδώ…

2009-11-30T22:23:00.001+02:00

Εδώ και αρκετή ώρα χαζεύω τις αναρτήσεις από το blog μου. Ξέρω ότι το τελευταίο διάστημα δεν ασχολούμαι πολύ με αυτό. Το έχω παραμελήσει και νιώθω τύψεις για αυτό. Αυτό το ηλεκτρονικό ημερολόγιο καταγράφει την ζωή μου, τις αγωνίες μου και τα συναισθήματα μου για πάνω από τρία χρόνια.

Πολλές φορές σκέφτηκα να πατήσω το delete και να τα διαγράψω όλα, όμως το έτερον με συμβούλεψε να μην το κάνω, να μην αρνηθώ όλα όσα έχω καταθέσει μέσα σε αυτή την προσπάθεια που είχε φτιαχτεί για να καταγράφω τις αγωνίες μου και τα υπαρξιακά μου ζητήματα.

Περιγράφει την ζωή μου στο Παγκράτι, δυο μετακομίσεις, σχέσεις μου σε αδιέξοδο, αγωνίες στιγμές από φιλίες που δεν υπάρχουν πια, νέες φιλίες με καινούριους ανθρώπους. Σήμερα το διαβάζω και συμβαίνει κάτι μαγικό.

Μέσα από τον ήχο των τραγουδιών, οι διάλογοι και οι στιγμές του παρελθόντος ζωντανεύουν και ο τοίχος του δωματίου μου μετατρέπεται σε κινηματογραφική οθόνη. Φτιάχνω το απόλυτο soundtrack και ασχολούμαι με τις δικές μου στιγμές.

Αυτό που γνωρίζω είναι πως ένας κύκλος έχει κλείσει οριστικά για μένα. Είμαι νομίζω περισσότερο κατασταλαγμένος στα θέλω μου και τις επιλογές μου, απολαμβάνω την ζωή μου μέσα από στιγμές γεμάτες αλήθεια και αγάπη.

Διαπιστώνω ότι πολλά από τα όνειρα μου έχουν γίνει πραγματικότητα. Και αυτό το διαπίστωσα το Σάββατο όταν φτιάχναμε το δέντρο, ακούγοντας τις δικές μου μουσικές με Χριστουγεννιάτικα ακούσματα μπαίνοντας στο κλίμα των εορτών και μέσα μου ευχόμουν όλο αυτό το παραμύθι να μην σταματήσει ποτέ και να έχουμε υγεία.

Ναι, ευτυχία ήταν την στιγμή που με αναμμένα τα κεριά στο σπίτι ρεμβάζαμε το δέντρο και περιμέναμε να χειμωνιάσει και άλλο για να ανάψουμε το τζάκι και να χουζουρεύουμε. Ήταν όμορφο κλίμα των εορτών με το DVD και τον Εφιάλτη πριν τα Χριστούγεννα.

Όμορφο και το τηλεφώνημα της Κας Καίτης για να δοκιμάσουμε τα μοναδικά εδέσματα του τραπεζιού της επόμενης μέρας. Η βόλτα της Ακάσας στο Κορωπί.

Διαβάζοντας το «παρελθόν» μου διαπίστωσα πως μέσα από αυτή την σχέση άφησα οριστικά πίσω τον παλιό μου εαυτό. Όταν ήταν αυτοσκοπός του να βγω έξω και να γυρνάω άσκοπα ψάχνοντας το ιδανικό, αυτό που είχα φτιάξει εγώ στο μυαλό μου.

Σκέφτομαι ότι θέλω να βγω και πάλι έξω στα παλιά μέρη με ζευγαρωμένα φιλαράκια και να ζήσω από απόσταση την «μονοτονία» της εργένικης μπαρότσαρκας. Να φέρω στο μυαλό μου τις αγωνίες, τα όνειρα, τις απογοητεύσεις τα κλάματα, τις εφήμερες ηδονικές απολαύσεις.

Και ξέρω πολύ καλά πως θα περιμένω εκείνη την στιγμή που θα γυρίσουμε σπίτι και θα κάνει κρύο, θα μπούμε κάτω από το πάπλωμα και θα αγκαλιαστούμε σφιχτά για να ζεσταθούν τα κορμιά μας, θα λέμε χαζομάρες και θα σχεδιάζουμε το αύριο. Πάντα με αισιοδοξία και ειλικρίνεια.

Δεν ξέρω τι μπορεί να μου έχει συμβεί, ίσως να φταίει το γεγονός ότι μεγαλώνω. Ίσως το γεγονός ότι μαθαίνω να εκτιμώ την πραγματικότητα. Ίσως να γράφω το δικό μου παραμύθι.

Δεν θέλω να πετάξω τίποτε από την ζωή μου. Δεν μετανιώνω για τίποτε έστω και αν μερικοί άνθρωποι έχουν αφήσει ανεξίτηλες τις χαρακιές τους στην ψυχή μου. Όταν τα σκέφτομαι παίρνω μαθήματα ζωής.

Πραγματικά μου έλειψε αυτό το λύσιμο της καρδιάς που σου προσφέρει το γράψιμο αυτή την στιγμή, επιτρέποντας οι σκέψεις μου να μοιραστούνε μαζί με εσάς που διαβάζετε αυτό το blog με καλή διάθεση ή καχυποψία.

Η ζωή μου κυλάει όμορφα με τα «πάνω» και τα «κάτω» της. Προσπαθώ να απολαμβάνω την κάθε στιγμή. Να ταξιδεύει το μυαλό μου στα όμορφα, τα αληθινά. Έτσι ένιωσα το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε όταν στολίζαμε το δέντρο. Ένιωσα ότι ανήκω επιτέλους κάπου. Ένιωσα ότι επιτέλους μπορεί κάποιος να δει ποιος είναι ο πραγματικός Κουνιάκης.

Ένιωσα να μοιράζομαι τα όμορφα, τα υπέροχα, τα αληθινά, τα πιο γλυκά πράγματα που βιώνω εδώ και σχεδόν δεκατρείς μήνες.

Υπόσχομαι να επανέλθω με πιο τακτικές αναρτήσεις. Μην με ξεχνάτε, να κάνετε μια βόλτα από αυτό εδώ το ιστολόγιο το οποίο και ταξιδεύει στον ιντερνετικό μας γαλαξία.

2009-11-19T15:37:00.002+02:00

Οι τελευταίες μέρες γενικότερα είναι πολύ κουραστικές. Ο χρόνος είναι περιορισμένος και δεν μπορώ να ασχοληθώ με την αγαπημένη μου ασχολία που είναι το blogging. Δεν ξέρω ίσως να έχω μεγαλώσει, ίσως οι αντοχές μου σε συγκεκριμένα πράγματα να είναι περιορισμένη.

Γενικότερα είμαι σε μια φάση, που δεν αντέχω τους συμβιβασμούς. Παρατηρώ τον εαυτό μου πλέον να διεκδικεί το δίκιο του και να μην κάνει τις υποχωρήσεις του παρελθόντος . Αγωνίζομαι, παλεύω σκληρά για το καλύτερο, διεκδικώ και δεν παραπονιέμαι για τίποτε γιατί θα είμαι αχάριστος.

Απλά ο χρόνος τρέχει και δεν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω τις στιγμές. Η φόρα της ζωής, το μόνιμο κοίταγμα του ρολογιού για να τα προλάβω όλα με αγχώνει, αφού θέλω να κάνω τόσα πράγματα που νομίζω ότι δεν με φτάνει μια ζωή.

Είναι φορές που σκέφτομαι πως θα ήταν η ζωή μου, αν ήμουν μακριά σε ένα χωρίο και ζούσα σε ένα αγρόκτημα, απολαμβάνοντας την ήσυχη ζωή και τους ήχους της φύσης. Αυτό το σκέφτομαι ιδιαίτερα τις βραδινές ώρες που σεργιανίζω με την Ακασουλίνα στο Κορωπί και ατενίζω το τοπίο.

Από την άλλη ξέρω πως αν δεν έκανα αυτό που κάνω τώρα θα είμαι και πάλι δυστυχισμένος, αφού κάνω κάτι που αγαπώ και ονειρεύομαι από μικρό παιδί. Είναι η ζωή μου ένα πάζλ και παλεύω να βάζω τα σωστά κομμάτια και να βγει ένα όμορφο αποτέλεσμα.

Αγωνίζομαι μαζί με τους δικούς μου ανθρώπους, παλεύω για το καλύτερο, άσχετα αν μερικές φορές πέφτω. Μέσα στην ζωή είναι και αυτό. Να κλείνεσαι στον εαυτό σου και να ανακτάς δυνάμεις και αυτό κάνω και εγώ. Για αυτό και απέχω και από το internet γιατί ο χρόνος είναι πολύ λίγος.
Και οι μέρες περνάνε γρήγορα και ο χρόνος. Χτες καθώς ήμουνα σπίτι σκέφτηκα ότι μερικές φορές οι άνθρωποι μας έχουν ανάγκη ίσως λίγο παραπάνω την προσοχή μας. Μια γλυκιά κουβέντα, ένα παρατεταμένο χάδι, ένα σ’ αγαπώ.

Και στην φόρα του χρόνου μερικές φορές μπορεί άθελα σου να το έχεις προσπεράσει, να μην έχεις προλάβει να το καταλάβεις και να το θυμηθείς ακούγοντας το αγαπημένο σου τραγούδι. Και όπως σας είπα εγώ πλέον δεν θέλω να δείχνω προθέσεις, θέλω να μιλάω κατάματα να καταθέτω την αλήθεια μου. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για να είσαι πάντα στο φως έστω και αν οι καταστάσεις, η ζωή σε βάζουν σε τούνελ και κακές μάγισσες σε φοβίζουν και σε κάνουν να θες να λυγίσεις και να τα παρατήσεις.

Μας απομένουν λίγες μέρες πριν το φινάλε άλλης μιας χρονιάς και νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να κάνουμε απολογισμό και να επαναπροσδιορίσουμε τις προτεραιότητες μας αι τις ανάγκες μας. Ο συναισθηματικός προϋπολογισμός επιβάλλεται καθώς θα είναι ο μπούσουλας ή πυξίδα για το αύριο.

Ναι το ομολογώ, το πνεύμα των γιορτών με έχει επηρεάσει και περιμένω την στιγμή που θα στολίσω το Χριστουγεννιάτικο δέντρο μου και θα απολαμβάνω τις καθημερινές μικρές στιγμές ευτυχίας.
Θα τα λέμε….
ΥΓ. Ακόμα λατρεύω το τραγουδάκι…

Θέλω…..

2009-11-12T22:32:00.001+02:00

Προσμονή...τι υπέροχη λέξη. Τι όμορφη γλυκιά αναμονή που σου προξενεί. Ναι, αυτή την στιγμή λίγο μετά τις δέκα βράδυ Πέμπτης που χαλαρώνω ακούω σε repeat το τραγούδι που βλέπετε και εξυμνώ την διαχρονικότητα των στίχων του.

Και φυσικά χαλαρώνω, βιώνω την συναισθηματική φόρτιση που μου προκαλεί και προσπαθώ να ανταπεξέλθω στο νόημα του, να το μεταφέρω στην δική μου πραγματικότητα. Να μπορέσω να το εξηγήσω όχι με λόγια, αλλά με πράξεις.

Πράγμα εύκολο στην θεωρία, αλλά δύσκολο στην πράξη. Και εγώ είμαι πολύ της θεωρίας και της πάρλας και ίσως δεν τα καταφέρνω καλά μερικές φορές και μένω μετεξεταστέος. Δεν τα παρατάω όμως. Στο τέλος θα νικήσεις η αλήθεια μου, η αγάπη μου για τα πράγματα και ο αλλόκοτος μερικές φορές τρόπος που τα εκφράζω.

Που λέτε η προσμονή είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Να, αυτή την στιγμή λαχταρώ το Σαββατοκύριακο και τις βόλτες στην πόλη. Που αρχίζει και μυρίζει Χριστούγεννα. Μου αρέσουν οι συζητήσεις για τις διακοπές, τα σχέδια για αυτές τις μέρες και φυσικά οι βόλτες στην στολισμένη πόλη.

Μου αρέσει να περπατάω στην Πλάκα, να κάνει κρύο αλλά να μην με νοιάζει και να πίνω ζεστή σοκολάτα. Μου αρέσουν οι ήχοι που ακούγονται στην πόλη και οι χαμογελαστές φάτσες. Και όλα αυτά μέχρι την ημέρα εκείνη, που καθώς συνειδητοποιείς ότι όλα είναι μια ιδέα μελαγχολείς και νοσταλγείς τις επόμενες γιορτές.

Είμαι έτοιμος να παραδοθώ σε αυτό το εορταστικό παραλήρημα, να ζήσω την κάθε στιγμή και φυσικά να απολαύσω την προσμονή των Χριστουγέννων. Αλλά θέλω να κάνω φέτος διαφορετικά πράγματα. Μικρά αλλά διαφορετικά από το παραδοσιακό τσιμπούσι που επικρατεί τις μέρες αυτές.

Θέλω να κάνω την επανάσταση, να κάνω το διαφορετικό, το ανατρεπτικό και να ζήσω τα δεύτερα Χριστούγεννα στο Κορωπί. Και ναι πιστέψτε με ακόμα μερικές φορές, όταν φτάνω σπίτι αναρωτιέμαι πως εγώ έκανα το βήμα αυτό να φύγω από το Παγκράτι. Γυρνάω πίσω τις αναρτήσεις μου και θυμάμαι καρέ καρέ την απόφαση μου να κάνω την ανατροπή. Φυσικά και δεν το έχω μετανιώσει γιατί μου αρέσει να ρισκάρω. Μόνο έτσι η ζωή μας αποκτά ενδιαφέρον. Ακόμα προσπαθώ και τις κακοτοπιές να τις αντιμετωπίζω με χιούμορ και να βλέπω όσο μπορώ την αστεία τους πλευρά.

Ναι μου αρέσει να το κάνω όσο και αν ακούγεται βιτσιόζικο και ηλίθιο. Εξάλλου πόσο θα ζήσουμε σε αυτή την ζωή; Δεν θέλω κάποτε να γυρίσω πίσω και να δω απλά μια ευθεία. Θέλω ο δρόμος μου να είναι γεμάτος ανατροπές και εκπλήξεις.

Δεν θέλω ρε παιδί μου να είμαι flat…Θέλω να βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο, αντί για μισοάδειο. Θέλω να έρθει το Σαββατοκύριακο και να είμαι αραχτός με τις πιτζάμες μου όλη μέρα. Να παίρνω αγκαλιά το έτερον που μου παραπονιέται ότι αγκαλιάζω περισσότερο την Ακασένια να χαλαρώνω στην αγαπημένη μου κυρία Καίτη, που κάθε φορά που μπαίνω σπίτι της μπορώ να εισπράξω την αγάπη της και την θετική της ενέργεια.

Υπάρχει τίποτε πιο σημαντικό από την αγάπη σε αυτό τον κόσμο; Και όπως λέει και το τραγουδάκι.. «Τι γλυκό να σ’ αγαπούν..»

Ε…και μην χανόμαστε έτσι;;;

Χειμώνας….

2009-11-02T22:01:00.001+02:00

Ο χειμώνας έφτασε. Μας χτύπησε την πόρτα και εμείς του ανοίξαμε να μπει. Μαζί του έφερε όλες αυτές τις απλές χειμωνιάτικες συνήθειες. Το σπίτι μου πήρε χρώμα χειμωνιάτικο. Μαζί με το έτερον ήμισυ, του βάζουμε κάθε Σαββατοκύριακο αυτές τις πινελιές ώστε να αγγίξει την τελειότητα.

Είναι υπέροχο να μπορούν να σε καθοδηγούν, να εμπιστεύεσαι την γνώμη κάποιου που σε αγαπάει. Απόλαυση το βράδυ να σου κρατάνε συντροφιά τα κεράκια ρεσό, να αντανακλάνε στους τείχους και να κάνουν σχέδια λες και βιώνεις ταινία κινουμένων σχεδίων.

Το απολαμβάνω όλο αυτό το σκηνικό. Εξάλλου δεν θα είναι το ίδιο χωρίς εσένα, γιατί πολύ απλά είσαι εσύ. Έχει επάνω το DNA σου και αν κάποια στιγμή χρειαστεί να αλλάξει αυτό, θα πρέπει να διαλυθεί και να χτιστεί από τη αρχή. Γιατί πολύ απλά έχει ποτίσει από την δική σου παρουσία και χαμόγελο.

Και εγώ το απολαμβάνω αυτό και χαλαρώνω. Είναι όμορφες εικόνες που γεμίζουν την ζωή μου. Και είναι όμορφο να έχεις ζωή γεμάτη όνειρα και φιλοδοξίες. Είναι πολύ όμορφο να βάζεις στόχους και να τους ικανοποιείς, να απολαμβάνεις τον καρπό του αγώνα σου.

Και εγώ είμαι σε αυτή την φάση. Νιώθω ότι στην καρδιά μου έχω χτίσει ένα εξοχικό σε ένα λιβάδι όπως το Farmville και το απολαμβάνω. Μαζί με τους δικούς μας ανθρώπους. Με την απόλαυση της φροντίδας και της αγάπης τους.

Είναι πολύ όμορφα εδώ στο χειμωνιάτικο Κορωπί. Είναι γεμάτο μυρωδιές από καμινάδες και αναμμένα τζάκια που ψήνουν κάστανα και μέσα από τα σπίτια να μπορείς να διακρίνεις μελωδίες και γέλια.

Είναι ωραίος ο χειμώνας και έχουμε τόσα πολλά να κάνουμε σε τόσο λίγο χρόνο. Όμως στα αλήθεια τι μας κρατάει ζωντανούς μέσα στην εβδομάδα; Το επόμενο Σαββατοκύριακο και η ατέλειωτη χουζούρα στο δικό μας σπίτι. Αυτό που μερικές φορές άθελα του σε κάνει να νομίζεις διάφορα χαμένα πράγματα. Ανόητες μικρές σκέψεις που σβήνουν με την πρώτη αγκαλιά. Και αυτό γιατί όπως λέει η Πρωτοψάλτη που δεν συμπαθείς, «είσαι εσύ το χαμόγελο μου» και δεν το αλλάζω με τίποτε.

Γιατί απλά είσαι εσύ….

Το παρελθόν…ΜΟΥ

2009-10-25T18:19:00.001+02:00

Είναι μερικές φορές που νοσταλγούμε πράγματα και καταστάσεις. Θέλουμε να γυρίσει το ρολόι πίσω και να μπορέσουμε να ζήσουμε λίγο από την μαγεία του χτες. Να θυμηθούμε όμορφες στιγμές του παρελθόντος.

Έτσι και εγώ χτες με αφορμή τα γενέθλια του Λακούβα (χαϊδευτικό) του κολλητού μου Κωστή, έζησα καταστάσεις που είχα καιρό να ζήσω, θυμήθηκα παλιές καλές στιγμές του παρελθόντος, τότε που ζούσα στο Παγκράτι και τα λέγαμε πιο συχνά.

Που λέτε λοιπόν ο Κωστής είχε γενέθλια και την προηγούμενη εβδομάδα μου τηλεφωνεί και με καλή στο event, μαζί με παλιούς καλούς φίλους, να θυμηθούμε τα παλιά. Ήταν μια καλή ευκαιρία για ένα reunion. Θα έβλεπα άτομα που είχα καιρό να δω, που περνάγαμε καλά στα parties, η την Πρωτοχρονιά καθώς παίζαμε τον Δολοφόνο.

Με τον Κωστή γνωριστήκαμε την Αγγλία τέλη του 97 και από τότε κάναμε πολύ παρέα. Ερχόταν σε μένα, πήγαινα εγώ Λονδίνο, με βοήθησε πολύ με την προστατευτικότατα του, στο μεταπτυχιακό έχω ζήσει όμορφα πράγματα.

Αργότερα αγόρασε σπίτι στο Παγκράτι και ήμασταν κοντά. Πολλά βράδια μαζευόμασταν σπίτι του, μαγειρεύαμε , βλέπαμε «Παραπέντε» φυσικά συζητούσαμε ατέλειωτα. Με την σχέση του, τους φίλους μας κάναμε παρέα και περνάγαμε όμορφα. Μερικές φορές χανόμασταν, άλλες τα λέγαμε περισσότερο.

Όμως ποτέ δεν είχε κοπεί ο ομφάλιος λώρος. Χτες τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Η παρέα ήταν εκεί, αλλά κάτω από διαφορετικές συνθήκες. Νέες σχέσεις, νέες γνωριμίες, υπήρξε μια γλυκιά αρμονία του παρελθόντος με το παρών.

Αυτό όμως που κατάλαβα, είναι ότι μου είχε λείψει όλη αυτή η παρέα. Αυτή η θετική αύρα του σπιτιού, που έχει φιλοξενήσει όμορφες στιγμές. Και ένιωσα χαρούμενος γιατί κατάλαβα ότι μερικά πράγματα αντέχουν στον χρόνο γιατί έχουν γερές βάσεις.

Κάτσαμε αργά, απολαύσαμε την παρέα, και ένιωσα να γεμίζει ένα μεγάλο κομμάτι της καρδιάς μου. Το έχω ξαναγράψει το μεγαλύτερο κεφάλαιο στην ζωή μας είναι οι φίλοι μας. Αυτοί που μας αγαπάνε για αυτό που είμαστε.

Αποφάσισα να τα λέμε πιο συχνά λοιπόν με τον Λακκούβα, να κανονίσουμε μαζί εκδρομούλες, cinema, θέατρο, καλό φαγάκι. Νομίζω ότι το χειμώνα αυτό θα είμαι πιο κοντά με ανθρώπους που αγαπάω και με ενώνουν τόσα πολλά.

Είχα εξάλλου πολύ καιρό να επισκεφτώ την παλιά μου γειτονιά το Παγκράτι. Εκεί έχω ζήσει μεγάλους έρωτες, απογοητεύσεις, έχω νυχτοπερπατήσει, έχω αγαπήσει αυτό το μέρος. Είναι ένα κομμάτι της ζωής μου. Όπως πολλοί από τους χτεσινούς πρωταγωνιστές, ο Θανούλης, το Χαλούμι, ο Ανεστάκος και άλλοι πολλοί που θα ξεχάσω.

Πραγματικά πέρασα όμορφα και έφυγα με μια γλυκιά συγκίνηση.

Να έχετε μια καλή εβδομάδα…

Όμορφη μέρα…

2009-10-18T21:05:00.001+03:00

Σήμερα η μέρα ήταν καλοκαιρινή. Αποφασίσαμε με την παρέα να πάμε βόλτα στην παραλία και να καταλήξουμε στο Λαύριο. Υπέροχη διαδρομή που σε ανανεώνει τόσο πολύ! Σου προκαλεί όμορφα συναισθήματα.

Η Θάλασσα είναι ένα κόσμημα και ο ήλιος φώτιζε ακόμα περισσότερο το τοπίο. Η μουσική πλαισίωνε ως soundtrack όλο αυτό το σκηνικό. Βόλτα στο Λαύριο, καλό φαγητό, καφεδάκι και πολύ συζήτηση.

Επιστροφή και πάλι με στάση για αγαπημένο Εκμέκ Κανταΐφι στην κα Κατερίνα με πολύ γέλιο και χάζι. Όμορφη Κυριακή. Ετοιμάζομαι να αράξω στον καναπέ και να δω DVD. Τελικά αυτό το Σαββατοκύριακο κύλησε πολύ όμορφα….

Καλή εβδομάδα!!!

Χειμωνιάτικη βραδυά…

2009-10-15T20:17:00.001+03:00

Αργά το απόγευμα και μπαίνω βιαστικά στον προαστιακό. Βρέχει και παρατηρώ τις σταγόνες να δημιουργούν σχήματα από το τζάμι, ενώ απολαμβάνω την διαδρομή προς το Κορωπί.

Αγαπάω αυτή την διαδρομή. Μου θυμίζει όταν έπαιρνα το τρένο από Sunderland για Newcastle. Έχει κάτι το διαφορετικό, νομίζεις ότι δεν είναι Ελλάδα αλλά ταξιδεύεις σε μια Ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Στο μυαλό μου εναλλάσσονται εικόνες και περίεργα συναισθήματα μου δημιουργούνται, καθώς είμαι σε κατάσταση αποσυμπίεσης μετά από μια δύσκολη μέρα. Σκέφτομαι ότι αύριο είναι Παρασκευή και περιμένω καρτερικά να έρθει. Από την άλλη γνωρίζω ότι και το Σαββατοκύριακο αυτό θα φύγει γρήγορα.

Τουλάχιστον θα είναι ένα βροχερό Σαββατοκύριακο με ζεστή σοκολάτα και cocooning. Οι σκέψεις αυτές με οδηγούν στο αυτοκίνητο. Απολαμβάνω την διαδρομή αργά, μέχρι το σπίτι. Τα σύννεφα έχουν πέσει τόσο χαμηλά που απλώνω το χέρι μου και νομίζω ότι θα τα πιάσω.

Μάταια….Το μυαλό μου ταξιδεύει και πάλι στην Αγγλία. Τι να κάνει άραγε η Oxford Street και το Piccadilly Circus; Χαμογελάω νοσταλγικά και υπόσχομαι να επισκεφτώ σύντομα την δεύτερη πατρίδα μου.

Φτάνω σπίτι και στο σπίτι με περιμένει η Ακασουλίνα. Ορμάει πάνω μου και ζητάει αγκαλιά..Τι απλόχερα που σου την δίνει το ζωντανό την αγάπη του. Πόσο σε θέλει δίπλα του, πόσο απολαμβάνει να κουρνιάζει εκεί που είσαι….

Χαμηλώνω τα φώτα, βάζω πιτζάμες, ακούω μουσική. Το δωμάτιο έχει γεμίσει εικόνες νοσταλγίας από ένα αγαπημένο παρελθόν. Μεγάλη μαγκιά οι αναμνήσεις. Τις ανακαλείς όποτε θέλεις, τις σκηνοθετείς όπως θες εσύ και επιλέγεις τα κομμάτια που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα….

Σήμερα είναι μια τυπική χειμωνιάτικη βραδυά……

Φθινόπωρο…

2009-10-13T21:10:00.001+03:00

Απόψε η βραδιά είναι μελαγχολική. Γύρισα σπίτι μετά από δύσκολη μέρα με πολύ ξόδεμα συναισθημάτων. Είμαστε ακόμα στην αρχή της εβδομάδας και ρίχνω κλεφτές ματιές στο Σαββατοκύριακο.

Είναι που αλλάζει ο καιρός και ο δυνατός αέρας δημιουργεί σκηνικό ταινίας Χόλυγουντ. Είμαι στο γραφείο μου με συντροφιά την Ακασένια. Το έτερον δεν τα κατάφερε να έρθει απόψε και η απουσία είναι αισθητή. Ίσως γιατί σήμερα ήθελα να είμαστε μαζί.

Στην ζωή όμως δεν υπάρχουν πάντα τα θέλω, αλλά τα πρέπει και οι υποχρεώσεις. Δεν πειράζει θα βρω παρηγοριά στην αγκαλιά της Ακασένιας, που εδώ και ώρα παλεύει να ανέβει στην αγκαλιά μου.

Θα πάρω την κουβερτούλα μου και θα χαζολογήσω στην τηλεόραση, βλέποντας τον Λαζόπουλο, μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα που κανείς δεν ξέρει τι θα μας φέρει. Αγωνιούμε και περιμένουμε. Δουλεύουμε σκληρά για το καλύτερο αποτέλεσμα.

Περιμένουμε να θερίσουμε τους καρπούς μας. Με καρτερικότητα και υπομονή. Με δύναμη και πίστη, αντλώντας δύναμη από τους ανθρώπους που μας αγαπάνε. Χαμογελάμε και παλεύουμε. Θα τα καταφέρουμε γιατί το αξίζουμε. Γιατί πολύ απλά πιστεύω σε σένα. Υπάρχει μια σπίθα στα μάτια σου που με κάνει να νιώθω απόλυτα σίγουρος για το καλύτερο.

Καληνύχτα!!

1 Χρόνος αλήθεια….

2009-10-12T21:46:00.001+03:00

Όλοι στην ζωή αυτή παλεύουμε για το καλύτερο. Όπως το αντιλαμβάνεται κανείς. Όλοι το ψάχνουμε, το αναζητούμε. Ιδιαίτερα στις ανθρώπινες σχέσεις που ολοένα και δυσκολεύουν. Νομίζω πως έχουμε αποστειρωθεί συναισθηματικά, έχουμε χάσει την αλήθεια μέσα από την αγάπη.

Θα μου πεις τι είναι η αγάπη; Εγώ προσωπικά νομίζω ότι έχω μια αναρχική άποψη για αυτήν και πολλοί έχουν διαφωνήσει μαζί μου. Για μένα πάνω από όλα, πάνω από τις προθέσεις, τα μεγάλα λόγια, τις δηλώσεις πάθους, τα εφήμερα, τις ανασφάλειες είναι η αλήθεια.

Το ξεγύμνωμα της ψυχής χωρίς μακιγιάζ. Με τα καλά και τα κακά. Τις αδυναμίες και τα πάθη που οδηγούν σε λάθη. Αυτή την αλήθεια πρέπει να είσαι μάγκας για να την καταλάβεις, γιατί δεν μπορείς να την αποκωδικοποιήσεις εύκολα. Μπορεί να βραχυκυκλώσεις στα γρανάζια της ανασφάλειας σου, στην εικόνα που έχεις πλάσει εσύ για το τι θες από τον άλλον.

Έτσι βαδίσεις σε λάθος μονοπάτια. Αναζητάς και ψάχνεις να βρεις αυτό που ανήκει απλά στην σφαίρα της φαντασίας σου. Προχωράς και με μαθηματική ακρίβεια θα παραπατήσεις και θα κάνεις λάθος. Θα πονέσεις.

Ωστόσο από αυτά τα λάθη μαθαίνεις και ανεβαίνεις επίπεδα στην αγάπη. Γιατί η αγάπη είναι ένα σχολείο συμπεριφοράς και έρχεται εκεί που δεν το περιμένεις. Δεν την παραγγέλνεις.

Πριν ένα χρόνο ακριβώς και ενώ καθόμουν σε αυτό τον υπολογιστή ένα μελαγχολικό σούρουπο Κυριακής (τότε) είδα δυο μελαγχολικά μάτια που καρφώθηκαν κατευθείαν στην καρδιά μου. Ελευθερώθηκαν τόνοι συναισθημάτων, που είχα ξεχάσει ότι υπήρχαν. Δεν ήξερα ότι όλα αυτά ήταν κρυμμένα μέσα μου.

Ξεκίνησε δειλά μια διαδρομή. Με δυσκολίες. Με ανηφορικούς δρόμους. Με αμφιβολία, αμφισβήτηση γιατί όταν πονάει η καρδιά δεν μπορεί να εμπιστευτεί εύκολα. Όμως και πάλι εμπιστεύτηκα την δική μου αλήθεια και την ένταση αυτού που νιώθω.

Και χωρίς να το καταλάβω πέρασαν κιόλας 365 μέρες. Τόσο φυσικά, τόσο αβίαστα, τόσο ήρεμα και γλυκά. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις τον άνθρωπο σου. Που εδώ και 365 μέρες σου λέει την πρώτη καλημέρα και σου εύχεται καληνύχτα.

Που σε κουβαλάει στα πιο γλυκά όνειρα. Που σε κάνει να θες να αγαπάς όλο τον κόσμο. Σου μαλακώνει τον σκληρό πυρήνα της καρδιάς σου και σε κάνει να χαμογελάς.

Είναι όμορφο να νιώθεις ότι δεν είσαι μόνος στην ζωή αυτή, είναι ωραία η χειμωνιάτικη αγκαλιά, τα φιλιά γεμάτα γεύση και ουσία. Είναι ωραίο να κοιτάς πίσω και να βλέπεις ένα λιβάδι ολάνθιστο. Είναι ωραίο να ανακαλύπτεις πολλές μικρές στιγμές ευτυχίας.

Είναι ακόμα πιο όμορφο να θέλεις να παλέψεις και να αγωνιστείς για τις ακόμα καλύτερες μέρες. Είναι καλό να ανεβαίνεις επίπεδο στην αγάπη, να σκέφτεσαι τον άνθρωπο σου και τα μάτια σου να γεμίζουν δάκρυα.

Καληνύχτα…

Αποτίμηση…

2009-10-10T17:55:00.001+03:00

Αν ένας προσεκτικός παρατηρητής παρακολουθούσε την Κυριακή το βράδυ τον πρώην πρωθυπουργό να εκφωνεί το διάγγελμα της αποχώρησής του, θα διαπίστωνε με έκπληξη ότι δεν κούνησε ούτε μια φορά τα χέρια του. Δεν υπήρχε πια λόγος. Ο ρόλος του στιβαρού πρωθυπουργού είχε τελειώσει. Μπορούσε ξανά να μιλάει κανονικά σαν άνθρωπος.

Μια τέτοια παράσταση παρακολουθήσαμε όλα αυτά τα τελευταία χρόνια. Η πολιτική ως επεξεργασία προτάσεων και παραγωγή λύσεων ήταν ανύπαρκτη. Ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας όμως παρουσίαζε καθημερινά με μαεστρία μια σκηνική παρουσία προορισμένη για τηλεθεατές εκπαιδευμένους στα ριάλιτι και τις απογευματινές σαπουνόπερες.

Στομφώδης λόγος και χειρονομίες εξουσίας, επαναλαμβανόμενες φράσεις που φιλοτεχνούν ένα ρόλο αλλά δεν έχουν καμία σχέση με την πολιτική. Σεμνά, ταπεινά, με αίσθημα ευθύνης, ανοιχτά, ξεκάθαρα, υπεύθυνες κουβέντες, καθαρές κουβέντες, πράξεις ευθύνης, ευθύνη προς τη χώρα, είμαι μαχητής, λέω την αλήθεια. Οι παραστάσεις έχουν ημερομηνία λήξεως και οι θεατές έχουν την ατυχία να μη ζουν στο έργο αλλά στην πραγματική ζωή και τα προβλήματά της. Στην πραγματική ζωή υπήρχε ένας στιβαρός, παντοδύναμος πρωθυπουργός που όμως δεν κυβερνούσε, και μια σεμνή και ταπεινή κυβέρνηση που κάθε μήνα συγκλονιζόταν από ένα νέο σκάνδαλο.

Όσο για τα προβλήματα, πολλαπλασιάζονταν. Καθώς ο καιρός περνούσε, η απόσταση από την παράσταση ως την κανονική ζωή ολοένα μεγάλωνε. Ζήσαμε 6 χρόνια μέσα σε μια κατασκευασμένη, πλαστή πραγματικότητα που έκρυβε τα προβλήματα με ένα στομφώδη, κενό λόγο και όταν η κοινή γνώμη άρχισε να το συνειδητοποιεί αυτό ένιωσε εξοργισμένη. Συνειδητοποίησε ότι έχασε έξι χρόνια και, το κυριότερο, ένιωσε ότι την υποτιμούν, ότι την κοροϊδεύουν κι από πάνω. Από αυτό το σημείο και μετά, όλα τα επικοινωνιακά ατού και τεχνάσματα μετατράπηκαν σε μειονεκτήματα, ό,τι επί μια δεκαετία φαινόταν επιβλητικό, κυρίαρχο, τώρα έμοιαζε κενό περιεχομένου, εξοργιστικό, ψεύτικο.

Η επικοινωνιακή κυριαρχία που στήθηκε με τη βοήθεια των ΜΜΕ αντιμετώπισε την πραγματικότητα και έχασε.
Ένα μήνα πριν τις εκλογές λέγαμε ότι δεν έχει εμφανιστεί κάποιο ισχυρό ρεύμα υπέρ του ΠΑΣΟΚ. Ρεύμα όμως υπήρχε. Και οι εκλογές το έδειξαν καθαρά, τη ΝΔ την εγκατέλειψαν όλοι, σημείωσε τη χαμηλότερη επίδοση στην ιστορία της. Το ρεύμα αυτό έλεγε, φτάνει πια μ’ αυτούς, ούτε μια μέρα περισσότερο. Να σωθεί ό,τι μπορεί να σωθεί. Η οργή και η απογοήτευση του κόσμου, που αισθάνθηκε εξαπατημένος, ήταν σιωπηλή αλλά πρωτοφανής.

Στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου το πανίσχυρο αρνητικό ρεύμα άρχισε να μετατρέπεται σε θετικό. Γιατί απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις μόνο το ΠΑΣΟΚ είχε θετικό λόγο. Η κυβέρνηση και ο Κ. Καραμανλής έλεγαν είμαστε χάλια και πρέπει να παγώσουμε τους μισθούς, να γίνουμε πιο χάλια για να πάψουμε να είμαστε χάλια. Η Αριστερά έλεγε είμαστε χάλια, ο κόσμος ολόκληρος είναι χάλια, η παγκοσμιοποίηση είναι κόλαση, «αντισταθείτε», να «τους τιμωρήσουμε» για τα χάλια μας.

Ήταν σχεδόν αστείο, ο πολιτικός διάλογος έμοιαζε με διαγωνισμό ταλέντων για μοιρολογίστρες. Από όλους το ΠΑΣΟΚ μόνο ήξερε ότι θα είναι η αυριανή κυβέρνηση, ότι θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα της πραγματικής ζωής. Ήξερε ότι τα άμεσα προβλήματα είναι η οικονομική στασιμότητα και η ύφεση, ήξερε ότι καμιά φορά μπορούν και οι θετικές προβλέψεις να γίνουν αυτοεκπληρούμενες προφητείες. Η οικονομία είναι και ψυχολογία.

Γι’ αυτό μιλούσε με προοπτική, μιλούσε για ένα καλύτερο αύριο, δύσκολο αλλά εφικτό. Λίγο αν παρακολουθούσες τις προεκλογικές στρατηγικές των κομμάτων θα καταλάβαινες ότι όλοι είχαν αποδεχθεί αυτούς τους ρόλους. Όλοι εμφάνισαν κομματικές στρατηγικές που απαντούσαν στα δικά τους κομματικά προβλήματα ο καθένας και είχαν ήδη αποδώσει στο ΠΑΣΟΚ το ρόλο να αντιμετωπίσει μόνο του τα πραγματικά προβλήματα της χώρας.

Οι πολίτες τα κατάλαβαν όλα αυτά. Σ’ αυτές τις εκλογές η κοινωνία έδειξε ωριμότητα και συλλογική ευφυΐα. Και ψήφισε αναλόγως. Έδειξε ποια θεωρεί πως είναι τα προβλήματα που επειγόντως απαιτούν λύση.

Δεν είναι σίγουρο ότι και τα κόμματα κατέληξαν στα ίδια συμπεράσματα. Ήδη η ΝΔ έχει μπει σε κρίση και εκκαθάριση λογαριασμών. Συζητάει για ευθύνες και λάθη, για το χρόνο των εκλογών και τα επικοινωνιακά σφάλματα. Την ώρα που το καθήκον της είναι να επανεφεύρει τον εαυτό της, να γίνει ένα ευρωπαϊκό συντηρητικό κόμμα που θα επεξεργαστεί τις δικές του προτάσεις για την πορεία της χώρας. Πράγμα που ποτέ δεν έκανε.

Η Αριστερά διαπίστωσε για άλλη μια φορά ότι ο λαός παραπλανήθηκε, ότι «ψήφισε την εύκολη λύση». Και κάποιοι αφελείς προβλέπουν μια νέα οκταετία ΠΑΣΟΚ, γιατί «ο πήχης είναι χαμηλά» μετά τη διακυβέρνηση Καραμανλή. Είναι αλήθεια ότι είναι πολύ δύσκολο για μια κυβέρνηση να παρουσιάσει χειρότερο έργο από την απελθούσα κυβέρνηση. Όμως οι πολίτες δεν ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ για να κερδίσει τη ΝΔ.

Η σύγκριση δεν θα γίνει καθόλου με το παρελθόν. Η κοινωνία επέλεξε αυτή τη λύση για να αντιμετωπίσει τα χρόνια προβλήματα της χώρας. Μετά από μια χαμένη περίοδο επιστρέφουμε στην αληθινή πραγματικότητα. Εκεί θα κριθούν όλα. Στις επιλογές και τις λύσεις που θα βρούμε για να ξεφύγουμε από την καθυστέρηση. Εκεί θα κριθούν όσοι κυβερνήσουν, αλλά και τα άλλα κόμματα. Όσοι δεν το καταλάβουν αυτό και σκέφτονται ακόμα με όρους κομματικής επιβίωσης θα διαπιστώσουν πόσο ρευστά είναι όλα, πόσο τελευταίες ήταν οι ευκαιρίες που τους δόθηκαν.

Tου Φώτη Γεωργελέ

Εγώ ο Αλέξανδρος και το FACEBOOK!!

2009-10-08T22:16:00.001+03:00

Είναι μεσημέρι λίγο μετά τις τρεις και στο inbox του Facebook διαβάζω το εξής μήνυμα. «Γεια σου Παναγιώτη, είμαι ο Αλέξανδρος από το Λύκειο στην Λευκάδα. Θα χαρώ να πάμε για ένα καφέ αν με θυμάσαι.»

Βλέπω το προφίλ του και με περίμενε μια τεράστια έκπληξη. Τον Αλέξανδρο τον είχα γνωρίσει όταν ήμουν στο Λύκειο και εκείνος έμενε στο Οικοτροφείο Λευκάδας, έχοντας φύγει από το χωριό του για να δώσει εξετάσεις στην Ιατρική που ήθελε να περάσει.

Τον θυμάμαι πάντα να διαβάζει, να προσπαθεί να καταφέρει τον στόχο του. Κάποια στιγμή χαθήκαμε. Έφυγα από την Λευκάδα, τότε δεν υπήρχαν τα κινητά τηλέφωνα και δεν κρατήσαμε επαφή.

Να πω την αλήθεια, κάποιες φορές το μυαλό μου ταξίδευε σε αυτόν. Αναρωτιόμουν τι μπορεί να κάνει, που να βρίσκεται, ενώ θυμόμουν τις όμορφες στιγμές στο Οικοτροφείο, εκεί που με την αρωγή της Μητρόπολης προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα.

Έπρεπε να περάσουν κάτι παραπάνω από δέκα χρόνια και μέσα από το Facebook για να μου στείλει μήνυμα, να μου πει πως το 2000 με έβλεπε στην τηλεόραση του Jeronimo Groovy όταν το βράδυ που έκανε εφημερίες σαν γιατρός με έβλεπε στις επαναλήψεις και άκουγε τις εκπομπές μου.

Μετά με έχασε πάλι και με πέτυχε τις προάλλες στην εκπομπή με την Λαμπίρη, άκουσε το όνομα μου και με θυμήθηκε. Μια σύντομη τηλεφωνική συνομιλία έφερε πίσω τόσα όμορφα αθώα και ανέμελα χρόνια.

Ο Αλέξανδρος είναι οδοντίατρος, παντρεμένος με παιδί. Η χαρά μου ήταν μεγάλη και περιμένω με την πρώτη ευκαιρία να τα πούμε και να καλύψουμε την απόσταση των δέκα χρόνων, που η ζωή μας άλλαξε, εμείς αλλάξαμε και μεγαλώσαμε.

Και όλα αυτά από αυτό το απρόσωπο Facebook, που έχει αντικαταστήσει την αληθινή, ουσιαστική επικοινωνία και μας κάνει να δημιουργούμε εικονικούς φίλους. Όσο και να το κατηγορώ όμως, με έχει ενώσει με άτομα που δεν πίστευα ποτέ ότι θα έβλεπα στην ζωή μου ξανά..

Εδώ είμαι….

2009-10-07T21:40:00.001+03:00

Χάθηκα..το ξέρω…Δεν σας γράφω τόσο συχνά όσο θα ήθελα, αλλά ειλικρινά δεν το κάνω σκόπιμα. Απλά η ζωή μου είναι γεμάτη και ο χρόνος μου περιορισμένος. Αυτό τον λίγο χρόνο, θέλω, νιώθω, επιβάλλω στον εαυτό μου να τον μοιράζομαι με αγαπημένα πρόσωπα.

Με φορείς θετικής ενέργειας που μου γεμίζουν την ζωή και με κάνουν να ονειρεύομαι. Η δουλειά είναι απαιτητική, οι ώρες στο κανάλι αρκετές, αλλά δεν παραπονιέμαι κάνω αυτό που αγαπάω. Δουλεύω πολύ και απολαμβάνω τους καρπούς αυτούς.

Βρίσκω την ηρεμία μου στο σπίτι μου, το λιμάνι μου, που το μοιράζομαι με το έτερον ήμισυ και για πολλές φορές φιλοξενώ την Ακασουλίνα, ένα σκυλάκι που πραγματικά είναι η καλύτερη συντροφιά όταν είμαι μόνος στο σπίτι και απολαμβάνω τις τρέλες και την απίστευτη διάθεση που θέλει για συντροφιά και χάδια.

Πόσο τα έχουμε ανάγκη όλοι μας θα μου πεις. Αυτό είναι και το μόνο που περιμένω, ζω και απολαμβάνω στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο που έχω. Να σας πω όμως κάτι; Νιώθω γεμάτος. Μέσα μου το τελευταίο διάστημα έχει φωλιάσει μια ήρεμη δύναμη, ενώ θέλω να απολαμβάνω καρτερικά την κάθε στιγμή. Νομίζω ότι έχω ρίξει τις στροφές μου και δεν αγχώνομαι για πράγματα που έτσι και αλλιώς δεν μπορώ να ελέγξω.

Από την άλλη νιώθω ότι μεγαλώνω. Όχι με την αγχωτική έννοια του όρου. Εξάλλου δεν με φοβίζει ο χρόνος. Απλά διανύοντας την Τέταρτη δεκαετία της ζωής μου νιώθω ότι μπορώ και βλέπω από απόσταση κάποια πράγματα από την ζωή μου, νομίζω ότι έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να αποφασίσω για πράγματα που έχω ζήσει στο παρελθόν.

Μερικές φορές αφήνω το μυαλό μου ελεύθερο να πετάξει και να αναζητήσει απαντήσεις στα πιο απόκρυφα ερωτήματα του μυαλού μου. Στα περισσότερα έχω βρει τις απαντήσεις και έχει λυτρωθεί ο εσωτερικός μου κόσμος σε πολλά βασανιστικά ερωτήματα του χτες.

Με αυτά και με άλλα ο χρόνος περνάει και ολοένα ριζώνω στο εξωτικό Κορωπί, γίνομαι ένα με την πιο ανατρεπτική απόφαση της ζωής μου. Μέσα σε μερικές μέρες να πάρω την απόφαση να αλλάξω ριζικά τα πάντα στην «προηγούμενη» ζωή μου και να αναζητήσω εικόνες και καθαρό αέρα. Σε καμιά στιγμή δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να τρομάξει και να χάσει την αισιοδοξία του. Σε αυτό το μακρύ ταξίδι είχα συνοδοιπόρους την εμπειρία και την αλήθεια μου. Μέσα μου βαθειά ήξερα πως έκανα το σωστό.

Πρέπει την ζωή μας να την προκαλούμε. Να μη αφήνουμε τον χρόνο να λιμνάζει τα συναισθήματα μας. Ήταν καιρός για μια εσωτερική εκκαθάριση. Σε όλους και όλα. Μια επίπονη διαδικασία, αλλά συνάμα καθαρκτική.

Όχι δεν εφησυχάζω. Ποτέ δεν θα δέσω τον γάιδαρο μου, πάντα θα αγωνίζομαι για το καλύτερο. Για το επόμενο στάδιο για να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Το προσπαθώ, το θέλω, το έχω ανάγκη.

Υπόσχομαι τώρα που χειμωνιάζει να τα λέμε περισσότερο. Πραγματικά απολαμβάνω την διαδικασία της εξομολόγησης μέσα σε αυτό το blog. Είναι μια απόλυτα καθαρκτική διαδικασία. Χαίρομαι που η αλήθεια μου, τα συναισθήματα μου, ταξιδεύουν σε αυτό το αχανές διαδίκτυο, βρίσκουν αντίκρισμα σε ανθρώπους, που δεν ξέρω, αλλά νιώθω ότι με συμπαθούν. Και αυτό το αγαπώ. ..όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε….

Καληνύχτα…

Σου έχει συμβεί;;;;;;

2009-10-02T10:18:00.002+03:00

"• Κοιτάς το ρολόι σου αλλά μετά δεν ξέρεις τι ώρα είναι, οπότε ξανακοιτάς, αλλά πάλι δεν ξέρεις.•

Είναι Τετάρτη, αλλά για κάποιο λόγο όλη μέρα είσαι πεπεισμένος ότι είναι Πέμπτη. Και αυτό δε σου περνάει μέχρι να’ ρθεί όντως η Πέμπτη.

• Μπαίνεις σε ένα δωμάτιο και μετά στέκεσαι σαν μαλάκας επειδή δεν ξέρεις γιατί μπήκες.• Μιλάς μόνος σου και κάποιος μπαίνει στο δωμάτιο, οπότε αρχίζεις να σιγοτραγουδάς για να τον πείσεις ότι τόση ώρα δεν μίλαγες στον εαυτό σου!

• Είσαι μες στο τρένο στο σταθμό και δίπλα είναι ένα άλλο τρένο και ένα απ’ τα δύο ξεκινάει και δε μπορείς να καταλάβεις ποιο....

• Πας να σηκώσεις μια βαλίτσα που νομίζεις ότι είναι γεμάτη αλλά δεν είναι. Οπότε τη σηκώνεις με τρελή ταχύτητα και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου νομίζεις ότι είσαι ο Σούπερμαν.

• Κατουράς την ώρα που ξεπλένεσαι στη μπανιέρα.

• Κοιτάζεις μια σίτα ή έναν φράχτη από πλέγμα και από μία ορισμένη απόσταση κάτι γραμμούλες κινούνται μέσα του!!!

• Λες σε κάποιον γνωστό σου οτι έχει έναν λεκέ στη μούρη, αλλά αυτός ποτέ δεν σκουπίζει το σημείο που του δείχνεις και σου σπάει τα νεύρα!

• Ανεβαίνεις τις σκάλες και νομίζεις ότι υπάρχει ακόμα ένα σκαλί αλλά δεν υπάρχει.

• Περπατάς με τη γκόμενά σου αγκαλιά και όλη την ώρα κουτουλάνε οι κώλοι σας, οπότε αναγκάζεσαι συνέχεια να ελέγχεις το βήμα σου.

• Θέλεις να κλάσεις δημοσίως, νομίζοντας οτι δε θα ακουστεί, αλλά τελικά ακούγεται λίγο, οπότε αρχίζεις να σέρνεις καρέκλες στο πάτωμα ή να τρίβεις τα παπούτσια σου μεταξύ τους, για να νομίζουν οτι απο' κεί προήλθε ο ήχος.

• Είσαι συνοδηγός σε αυτοκίνητο που τρέχει γρήγορα με ανοιχτά παράθυρα. Οπότε για να διασκεδάσεις, βγάζεις το χέρι σου έξω και μελετάς με αυτό όλους τους νόμους της αεροδυναμικής.

• Πίνεις κρύο νερό πολύ γρήγορα και σου παγώνει ο εγκέφαλος ακριβώς πάνω απ’ το μάτι, αλλά δε μπορείς να κάνεις τίποτα και απλά περιμένεις να τελειώσει ο πόνος, ο οποίος διαρκεί τρια δευτερόλεπτα αλλά σου φαίνονται δέκα ώρες.

• Σε παίρνει ο ύπνος αργά το απόγευμα στον καναπέ και όταν ξυπνάς στο σκοτάδι δεν έχεις ιδέα τι μέρα είναι.

• Οδηγείς με ανοιχτό το air condition και ρυθμίζεις το φυσητήρα έτσι ώστε, οταν κρατάς το τιμόνι, ο αέρας να μπαίνει μες στο μανίκι και να σου δροσίζει τη μασχάλη.

• Εισαι ξαπλωμένος πλάγια, και όταν κλείνεις μία το ένα μάτι και μία το άλλο, το μαξιλάρι μετακινείται, και καταλήγεις να παίζεις με αυτό καμιά εικοσαριά δευτερόλεπτα.

• Εχεις ξαπλώσει και μόλις είσαι έτοιμος να σε πάρει ο ύπνος το σώμα σου τινάζεται ολόκληρο και ξυπνάς!

• Πας να φτερνιστείς την ώρα που κατουράς και για κάποιον λόγο αυτά τα δύο δε γίνονται ταυτόχρονα! Οπότε σταματάς το κατούρημα στη μέση, φτερνίζεσαι και το συνεχίζεις μετά, αλλά μετά σε τσούζει.

• Πρίν μπείς στο μπάνιο, ξύνεις τα παπάρια σου και μετα παίρνεις μυρωδιά την ορμονίλα στο χέρι σου.

• Τρώς μια ξώφαλτση στα αρχίδια και τρομάζεις γιατί νομίζεις οτι θα πεθάνεις στον πόνο, αλλά δεν πονάς. Οπότε εκεί που λες «φιου, τη γλίτωσα» ΤΟΤΕ έρχεται ο πόνος, αργά και βασανιστικά.

• Είσαι στο αυτοκίνητο και ο φίλος σου προσπαθεί να μπεί ή να βγεί, αλλά για κάποιο λόγο δεν τα καταφέρνει! Ή δε βρίσκει το χερούλι, ή το βρίσκει και δεν μπορεί να το γυρίσει, ή το γυρνάει κι έχει αφάλεια και κάθε φορά που πας να του ανοίξεις την ασφάλεια, ΤΟΤΕ αποφασίζει να το γυρίσει οπότε δεν ανοιγεί!

• Μετά απο μία κουραστική μέρα στο δρόμο γυρνάς σπίτι και βγάζεις τις κάλτσες σου. ΞΕΡΕΙΣ οτι θα τις πετάξεις στα άπλυτα, αλλά παρ' όλα αυτά πριν τις ρίξεις μέσα, τις μυρίζεις μιά φορά.

• Σηκώνεσαι απότομα απ’τον καναπέ και βλέπεις εκατομμύρια μαύρες τελείες στην περιφερειακή σου όραση που πυκνώνουν και σε πνίγουν και νομίζεις οτι θα πεθάνεις, ή θα λιποθυμήσεις στην καλύτερη.

• Έχεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι πολύ όμορφος και κωλομετρας την πρώτη μέρα που φοράς καινούριο ρούχο, άλλα μετά από μια βδομάδα έχει φύγει.

• Ακους μουσική στο δωματιο σου και χορευεις/χτυπιεσαι/κανεις πως παιζεις κιθάρα, και μολις μπαινει μεσα η μάνα σου αρχιζεις να περπατας γυρω γυρω σαν το μαλάκα, κανοντας οτι συγιριζεις και πασπατευοντας οποιο ασχετο αντικειμενο ειναι πιο κοντα για να την πεισεις οτι δεν εκανες τον καραγκιοζη.

• Χτυπαει το τηλέφωνο και σε ξυπναει, αλλα για καποιο λογο θες να κανεις το συνομιλητη να νομιζει οτι δεν κοιμοσουν, οποτε επιστρατευεις ΟΛΗ την ενεργεια σου και μιλας υπερβολικα δυνατα και καθαρα, και καταληγεις να ακουγεσαι σαν ηλίθιος.

• Το τραγούδι που παίζει διαπασών στο κλαμπακι κάνει μια απότομη παύση ΑΚΡΙΒΩΣ τη στιγμή που σχολιάζεις τα βυζιά της διπλανής γκόμενας.

• Όταν κλάνεις στο ντους βρωμάει πάντα πιο πολύ.

• Το κάνεις με μια γκομενα και λες μια ατακα που εκεινη την ωρα σου ακουγεται γαματη, αλλα την αλλη μερα που τη σκεφτεσαι μονος και με καθαρο μυαλο δε μπορεις να πιστεψεις οτι πεταξες τετοια μαλακια!

• Τρεχεις με το αυτοκινητο και ακους ραδιόφωνο, φτανεις σπιτι σου, και την επομενη φορα που φευγεις ξαναμπαινεις στο αμάξι, ανοιγεις το ραδιοφωνο και σε ξεκουφαίνει!"

ΠΗΓΗ ΤΡΟΚΤΙΚΟ.

Λίγο πριν τις εκλογές....

2009-10-01T16:04:00.002+03:00

Αν κάτι μάθαμε όλοι σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο, είναι ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Μας το είπαν όλα τα κόμματα τόσες φορές που το εμπεδώσαμε. Τα ελλείμματα διπλασιάστηκαν, ο δανεισμός έχει γίνει ιλιγγιώδης, η οικονομία έχει μπει σε ύφεση. Δεν χρειαζόμαστε τους αριθμούς. Όποιος ζει στην κανονική ζωή, το ξέρει. Δανειζόμαστε, χρωστάει ο ένας στον άλλον, η αγορά κινείται με μεταχρονολογημένες επιταγές, που όταν εμφανίζονται μετατρέπονται σε ακάλυπτες.

Η δημοσιονομική κατάρρευση, αποτέλεσμα και μιας πρωτοφανούς διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, οδήγησε στις πρόωρες εκλογές. Η κρίση ανέδειξε στο προσκήνιο το οικονομικό αδιέξοδο. Αυτό είναι το πρόβλημα που περιμένει λύση.

Σ’ αυτές τις περίεργες εκλογές είναι πρώτη φορά που δεν περιμένουν όλοι την ημέρα των εκλογών αλλά την επόμενη. Συμβαίνει αυτό γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που ο κυβερνήτης του αεροσκάφους, μπροστά στην κρίση, παραδίδει στη μέση της διαδρομής όχι μόνο το πηδάλιο του σκάφους αλλά και του κόμματος.

Τα μέτρα της κυβέρνησης απέτυχαν όλα. Παρά το πάγωμα των μισθών, τη μείωση των επενδύσεων, την άμετρη αύξηση του δανεισμού, η ύφεση βαθαίνει. Τα μέτρα για την κρίση οδήγησαν σε μεγαλύτερη κρίση. Έτσι η προεκλογική καμπάνια της ΝΔ είναι ένα ακόμα πρωτόγνωρο φαινόμενο. Ο πρωθυπουργός κάνει ήδη αντιπολίτευση στο ΠAΣOK. Δεν λέει τι έκανε, δεν υπερασπίζεται την κυβερνητική του θητεία, κατηγορεί την αντιπολίτευση ότι έχει «νεφελώδες σχέδιο».

Αλλά ακόμα κι αν δεχτούμε ότι έχει δίκιο, εφόσον αυτός απέτυχε, ακόμα και στατιστικά το «νεφελώδες» μέλλον έχει μια ελπίδα να βγει καλύτερο. Το παρελθόν καμία. Σ’ αυτές τις περίεργες εκλογές, το πραγματικό ενδιαφέρον βρίσκεται σε δύο παράγοντες, στο ΠAΣOK και στην κοινωνία. Δεν είναι ότι και τα υπόλοιπα κόμματα δεν έχουν τους στόχους τους, τις επιδιώξεις τους, και καλώς τις έχουν. Όμως για πρώτη φορά ο ένας διεκδικητής παραιτήθηκε από το καθήκον του και το καθήκον ενός κόμματος παρά τις αντίθετες δοξασίες δεν είναι να νικάει αλλά να κυβερνάει.

Ο κ. Καραμανλής ήταν μάλλον ο πιο τυχερός πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. Κυβέρνησε σ’ ένα προνομιακό περιβάλλον. Είχε την υποστήριξη των Μέσων Ενημέρωσης. Είχε την ανοχή της Αριστεράς, που έκανε αντιπολίτευση στο «δικομματισμό» και όχι στη ΝΔ. Είχε τη συμπάθεια της μεγάλης πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Επιπλέον, τη δύσκολη δουλειά την είχε ξεκινήσει ο Κ. Σημίτης απορροφώντας όλη τη δυσαρέσκεια και τις αντιπάθειες της ελληνικής κοινωνίας.

Η χώρα είχε πετύχει με κόπο κάποια δημοσιονομική πειθαρχία και κατάφερε να μπει στο στενό κύκλο της Ζώνης του Ευρώ. Έκανε τους Ολυμπιακούς αγώνες. Πραγματοποίησε ένα τεράστιο έργο υποδομών, μετρό, τραμ, προαστιακό, αεροδρόμιο, Αττική οδό, γέφυρα Ρίου-Αντιρίου, εθνικές οδούς. Πέτυχε την ένταξη της Κύπρου στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Ο Κ.Κ. έπρεπε να συνεχίσει την πορεία, δεν τα κατάφερε.

Πολλοί το 2004 πίστεψαν ότι θα συνέχιζε τον ηττημένο εκσυγχρονισμό, έστω και με δεξιό πρόσημο. Έκανε ακριβώς το αντίθετο. Η χώρα σήμερα έχει επιστρέψει στα μεγέθη του 1993, με τη χρεοκοπία ορατή. Δεν τα κατάφερε, και η ΝΔ ήδη ασχολείται περισσότερο με τη δικιά της επόμενη μέρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την άλλη πλευρά, ευτύχησε να συναντήσει την ελληνική κοινωνία σε μια φάση όπου ήταν διατεθειμένη να δοκιμάσει μια αλλαγή, να βάλει μια τρίτη μεταβλητή στο πολιτικό παιχνίδι της μεταπολίτευσης. Η κοινωνία πόνταρε επάνω του, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ την απογοήτευσε.

Έδειξε ότι του ήταν αρκετό ή δεν μπορούσε να γίνει κάτι παραπάνω από ένα κόμμα διαμαρτυρίας που θα απορροφάει την κοινωνική δυσαρέσκεια και θααναπαράγει την ύπαρξή του. Από το 18% των δημοσκοπήσεων αγωνίζεται σήμερα για την είσοδό του στη βουλή με το σύνθημα θλίψης «3% συν μια ψήφο». Μοιραία το γενικό ενδιαφέρον, πέρα από τις κομματικές προτιμήσεις του καθένα, περιορίζεται στο ΠΑΣΟΚ. Με αισιοδοξία ή απαισιοδοξία και σκεπτικισμό, πάντως, σε όλα τα στόματα η ερώτηση είναι, θα κάνει κάτι οΓιώργος;Το ΠΑΣΟΚ θα δείξει αν μπορεί –όπως έχει κάνει και στο παρελθόν– να ξεπεράσει τον εαυτό του και να προχωρήσει στις απαραίτητες αλλαγές που θα αντιμετωπίσουν τη χρόνια ελληνική καθυστέρηση, θ’ αλλάξουν το μοντέλο και θα φέρουν πιο κοντά τη χώρα στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες της κοινότητας.

Είναι η τελευταία ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα, όπως το ξέρουμε αυτά τα χρόνια. Αν δεν επιτύχει, οι κομματικοί σχηματισμοί θα μετεξελιχθούν σε νέα πολιτικά μορφώματα. Η άλλη μεταβλητή που κρίνεται αυτό τον καιρό είναι η ίδια η κοινωνία. Είναι πολύ εύκολη η κριτική που αναπαράγεται από παντού πια για τα κόμματα και τους πολιτικούς. Τόσο εύκολη, που καταντάει αποπροσανατολιστική. Η κοινωνία είναι μέρος του προβλήματος και μέρος της λύσης.

Φαίνεται ότι σχηματίζεται σιγά-σιγά ένα υπόγειο ρεύμα που ζητάει αλλαγή, μια κοινωνική δύναμη που λαχταράει να προχωρήσουν τα πράγματα μπροστά. Είναι η κοινωνία μας ώριμη να αντιμετωπίσει τις ψευδαισθήσεις της; Σ’ αυτή την προεκλογική περίοδο μάθαμε τα δυσάρεστα νέα, μας ήρθε ο λογαριασμός. Δεν μάθαμε τις αιτίες που οδήγησαν στη χρεοκοπία, τις αιτίες που έχουν οδηγήσει σε περιθωριοποίηση όλες τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου. Η επόμενη μέρα των εκλογών δεν μπορεί παρά ν’αρχίσει μ’ αυτήν ακριβώς τη συζήτηση.

Το editorial της Lifo από τον Φώτη Γεωργελέ...

ΔΙΔΥΜΟΙ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΠΡΟΒΛΕΨΗ

2009-09-29T11:31:00.002+03:00

Παρόλο που δεν έχεις καμιά ένδειξη ότι η εργατικότητά σου και ο ζήλος σου θα αποδώσουν με την Αφροδίτη στο ναδίρ του ηλιακού σου ωροσκοπίου κάνεις εξαιρετική δουλειά παριστάνοντας το φρουρό ώστε να μην εισβάλλουν στη ζωή σου παρείσακτοι, ή παράσιτα στην ψυχή σου. Αρχίζεις να συνειδητοποιείς πόσο χρονοβόρο, δύσκολο, επίπονο είναι να αγαπάς κάποιον, αλλά τουλάχιστον φαίνεται ότι το χρήμα δεν είναι τόσο προβληματικό όσο ήταν εδώ και καιρό. Τώρα που η σεξουαλικότητά σου φαίνεται να βγαίνει από την χειμερία νάρκη είσαι τόσο έτοιμος για όλα όσο κι ένας πορνοστάρ και το ίδιο διαθέσιμος.

Όλα θα πάνε καλά….

2009-09-28T20:08:00.001+03:00

Σε αυτή την ζωή αγωνιζόμαστε για το καλύτερο. Κάνουμε όνειρα, ελπίζουμε σε κάτι που θα μας δώσει αυτές τις πολυπόθητες στιγμές ευτυχίας. Επενδύουμε σε ανθρώπους και αναζητούμε την αγάπη. Υπάρχει άνθρωπος σε αυτό τον πλανήτη που δεν αναζητεί τρυφερότητα, αγάπη, ειλικρίνεια και στοργή;

Φυσικά σαν άνθρωποι που είμαστε, φροντίζουμε να έχουμε τα εχέγγυα για να κάνουμε τα όνειρα μας πραγματικότητα. Να κάνουμε με αξιοπρέπεια την δουλειά μας για να βγάζουμε χρήματα και να μπορούμε να ζούμε απλά και καλά.

Στην ζωή μας πάντα θα έρχονται σταυροδρόμια. Πάντα θα υπάρχουν προκλήσεις. Πάντα θα μας υπόσχονται λόγια και θα μας γεμίζουν με τυφλές ελπίδες. Δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή, που όλοι ψάχνουμε τον τρόπο να καλύπτουμε τις υλικές μας ανάγκες. Διψάμε για καταξίωση, αναγνωσιμότητα, χρήματα, μόνο και μόνο για να καλύπτουμε την ματαιότητα της ανυπαρξίας μας.

Έχουμε ξεχάσει ότι η αληθινή ζωή είναι το μετά από την δουλειά. Η αποδοχή της αλήθειας των δικών μας ανθρώπων. Έχουμε συνηθίσει τον εύκολο τον δρόμο. Νομίζουμε ότι η επιτυχία είναι σαν το ασανσέρ. Πατάμε το κουμπί και ξαφνικά θέλουμε να βρεθούμε στην κορυφή. Δίχως αγώνα, εμπειρία και δικαιοσύνη.

Αυτό είναι και το πρότυπο της κοινωνίας μας εξάλλου. Κύριο συστατικό η αναξιοκρατία και το βύσμα, άσχετα αν εσύ έχεις τα προσόντα και δικαιούσαι ακριβώς αυτό για το οποίο και έχεις μοχθήσει. Πολλές φορές όλο αυτό σε παίρνει από κάτω και σε κάνει να θέλεις να τα παρατήσεις.

Σε θυμώνει το γεγονός ότι πρέπει να μετέχεις σε ένα σύστημα για να τα καταφέρεις και να είσαι καλοδεχούμενος στο εφήμερο. Ανάμεσα στους δρόμους αυτούς πάντα επέλεγα τον δύσκολο δρόμο. Πιστεύω πολύ ότι κάθε φορά πρέπει να αποδεικνύεις ότι αξίζεις να είσαι εκεί που είσαι, ώστε να μην σε κατηγορήσει κανένας ότι είσαι και εσύ ένα μέρος του συστήματος.

Κύριο συστατικό να πιστεύεις στον εαυτό σου, να εισπράττεις αγάπη, να είσαι αληθινός και να έχεις την διάθεση να παλέψεις. Τότε κατά ένα μυστικό τρόπο, όλα αλλάζουν, λες και μια καλή νεράιδα, έβαλε το χεράκι της και κάνει τα όνειρα σου πραγματικότητα. Για να φτάσεις ψηλά όμως πρέπει να ξεκινήσεις από το μηδέν. Να ανέβεις σκαλί σκαλί την σκάλα με κίνδυνο να πέσεις, να φας τα μούτρα σου. Σφίγγεις τα χέρια σου και συνεχίζεις. Μην φοβάσαι στο επόμενο σκαλοπάτι ξέρεις τι να κάνεις για να αποφύγεις την παγίδα γιατί πολύ απλά έχεις την εμπειρία.

Κάθε καινούρια αρχή στην ζωή μας στην αρχή μας γεμίζει αμφιβολία. Μας προκαλεί έναν έμφυτο φόβο και αγωνία. Όμως αν πραγματικά το αξίζεις, μην φοβάσαι θα τα καταφέρεις γιατί πολύ απλά το ΄χεις.

«Άσε τα πράγματα να πάρουν την φυσική τους πορεία», μου είπε σήμερα η Χριστίνα σε μια εμπιστευτική συζήτηση στο γραφείο. Στην ζωή ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει. Έστω και αν παροδικά η αλήθεια και η δικαιοσύνη κρύβεται πίσω από σκοτεινά σοκάκια. Το ταμείο δεν το γλιτώνει κανείς. Έτσι και εγώ με όπλο την αλήθεια μου κοιτάω μπροστά, δεν εφησυχάζω και κλείνω το μάτι στο αύριο.

Είμαι σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά, γιατί έτσι πρέπει…

Καλή εβδομάδα….

Χρόνος

2009-09-23T21:38:00.000+03:00

Λίγο μετά τις οκτώ και έφτασα σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα. Με αγωνία ξεκλειδώνω την πόρτα και περιμένω το Ακασένιο να “χιμήξει” επάνω μου και να μου ζητήσει χάδια και ένα λαχταριστό κομμάτι ζαμπόν. Μαζί με το έτερον κατηφορίζουμε στην πλατεία του χωριού για να φάμε κάτι και να κάνουμε ταμείο της σημερινής μέρας.

Κοινό συμπέρασμα; Έλλειψη χρόνου. Τελικά σε αυτή την ζωή φτάσαμε στο σημείο να τα έχουμε όλα και να μην έχουμε χρόνο να τα κάνουμε πράξη. Τελικά μήπως εμείς οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει τόσες ανάγκες, που δεν προλαβαίνουμε να τις ικανοποιήσουμε;

Λόγω χρόνου δεν γράφω συχνά και εδώ και αυτό γιατί όσο και αν θέλω να μοιράζομαι τα πάντα μαζί σας, η αληθινή ζωή προέχει. Τα αληθινά συναισθήματα, η αληθινή ζωή που σου δημιουργεί την ανάγκη να μοιράζεσαι τόσα με τους γνωστούς –άγνωστους φίλους.

Στον ελάχιστο χρόνο που μου απομένει μέχρι να κοιμηθώ, θέλω να αράξω στον καναπέ μου, να χαϊδεύω τρυφερά το έτερον και να δω τα αγαπημένα μου φιλαράκια, Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο. Είπαμε είναι όλα αυτά τα απλά, που σκέφτομαι κάθε φορά που είμαι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Είναι αυτή η αποσυμπίεση του μυαλού μου.

ΥΓ Το τραγούδι αυτό αφιερωμένο σε όλους εσάς που έχετε βρει αυτό το μοναδικό χαμόγελο. Αυτή την αλήθεια που γεμίζει φως τα ποιό απόκρυφα μέρη της ψυχής μας.

Καληνύχτα και θα γράφω πιο συχνά.

Πάντα λίγο...

2009-09-20T21:48:00.002+03:00

Πάντα το Σαββατοκύριακο μας φαίνεται λίγο. Ιδιαίτερα τώρα που προσαρμοζόμαστε στις Φθινοπωρινές μας συνήθειες. Είναι αλήθεια ότι το Φθινόπωρο μας έπιασε από τα μούτρα. Δεν προλάβαμε καλά καλά να αποχωριστούμε το καλοκαίρι και τα πρωτοβρόχια ήρθαν, μαζί με την μελαγχολία της εποχής.

Σίγουρα κάθε εποχή έχει το δικό της χάρισμα. Νομίζω τώρα που η θερμοκρασία πέφτει, ο κόσμος μαζεύεται σπίτι και απολαμβάνει και πάλι τις αγαπημένες Φθινοπωρινές ασχολίες.

Σημασία έχει να περνάς καλά και να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή. Να κάνεις πράγματα που να σου γεμίζουν την ζωή συναισθήματα και ζωντάνια. Να ασχολείσαι με αυτό που σου δίνει νόημα.

Έτσι και εγώ ξεκίνησα και πάλι το τένις, τις απογευματινές βόλτες στο Κορωπί, το οποίο τις τελευταίες μέρες μυρίζει μούστο, καθώς είναι η περίοδος του τρίγου. Αυτές οι εικόνες του χωριού με ξεκουράζουν και μου δίνουν την ψευδάισθηση ότι δεν μένω στη Αθήνα, με τους σχιζοφρενικούς ρυθμούς και τα παγωμένα πρόσωπα.

Ναι, δεν αντιλέγω και εγώ ανήκω στο σύστημα, δουλέυω πολλές ώρες και πολλές φορές κάνω όλα όσα κατηγορώ. Δεν είμαι τέλειος, ακόμα το παλέυω. Απλά δεν θέλω με τίποτε να χάσω την αισιοδοξία μου και να ακολουθήσω το ρεύμα της αμφισβήτησης.

Ζούμε σε μια εποχή που μας λείπει το όνειρο. Ο αυθορμητισμός και η επικοινωνία. Όλοι κυνηγάμε το εφήμερο. Περιμένουμε ένα Σαββατοκύριακο για να κάνουμε όλα όσα θα έπρεπε σε καθημερινή βάση.

Το Σαββατοκύριακο όμως είναι πάντα λίγο…

Καληνύχτα και καλή εβδομάδα…

Βράδυ Πέμπτης…

2009-09-17T21:53:00.001+03:00

Πέμπτη βράδυ, λίγο μετά τις εννιά το βράδυ και είμαι στο γραφείο μου, ακούω χαμηλά μουσική και την συνδυάζω με τον ήχο της βροχής που αντηχεί τόσο όμορφα στα αυτιά μου και παίρνει αρκετό μέρος από την κούραση της μέρας.

Αρχή σεζόν και τα δίνουμε όλα, για ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Οι ώρες στο γραφείο είναι πολλές, αλλά παρά τα προβλήματα και την πίεση της δουλειάς, ακόμα διατηρούμε το χαμόγελο και την αισιοδοξία μας.

Ακόμα και στις στιγμές που νιώθουμε ευάλωτοι, έχουμε τον τρόπο να το εκτονώνουμε και να χαμογελάμε, να αντλούμε δύναμη και να συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι το επόμενο καλοκαίρι που θα έρθουν κάποιες στιγμές χαλάρωσης.

Αυτό το βράδυ το έτερον έμεινε στο κέντρο και έτσι εγώ έχω αντικαταστήσει την δική του αγκαλιά με της Ακασένιας, που συνέχεια πηδάει στα πόδια μου και θέλει προσοχή, με κοιτάζει με το σκυλίσιο βλέμμα της και μου γλύφει το χέρι ενώ θέλει να την χαϊδεύω συνεχώς.

Να πω την αλήθεια, δεν μπορούσα να με φανταστώ ποτέ να συνυπάρχω με ένα σκυλάκι και να μένει σπίτι μου. Και όμως είναι από τα νέα δεδομένα που έφερε το έτερον στην ζωή μου και που έχω λατρέψει. Ίσως γιατί ξέρω ότι η Ακασένια είναι κομμάτι του άλλου μισού, τις στιγμές που λείπει και δεν είναι εδώ.

Όπως αυτή την βροχερή νύχτα που το βράδυ μπορεί να απολαύσω την άπλα του κρεβατιού, όμως θα μου λείπει η συντροφιά αυτή. Το άπλωμα του σεντονιού το βράδυ όταν νιώθει ότι κρυώνω, το «μωράκι μου είσαι καλά;», όταν διαπιστώνει ότι μπορεί να έχω ανήσυχο ύπνο, και το μόνιμο ναι σε όλα όσα νομίζει ότι θα με κάνουν χαρούμενο.

Είναι αυτά τα μικρά και πολλές φορές δεδομένα σε όλους μας, που κάνουν την διαφορά και θέλεις να επενδύσεις στον δικό σου άνθρωπο.

Σε αυτόν που θα σου δώσει το πρώτο φιλί της ημέρας, θα σε ρωτήσει αν θέλεις να σου κάνει καφέ, θα τρέξει να σου φέρει παγωτό καϊμάκι όταν το νοσταλγήσεις, θα σε καταλάβει και η αγκαλιά του είναι μόνιμα ανοιχτή να σε φορτίσει να σου δώσει δύναμη για να ανέβεις την όποια ανηφόρα θελήσεις.

Ευτυχώς που σε σχετικά μικρή ηλικία, έχω εξασκηθεί στο να μπορώ να διακρίνω την αλήθεια και την αυθεντικότητα μιας ψυχής. Και αυτό δεν το αλλάζω με τίποτε. Μα όλα τα διαμάντια του κόσμου, με όλα τα ανταλλάγματα. Αυτό τον θησαυρό που μου γεμίζει την ψυχή και που με κάνει να θέλω να αγαπάω κάθε μέρα και πιο δυνατά.

ΥΓ. Αυτό το post το αφιερώνω στην Νανά Καραγιάννη, που αυτή την στιγμή θα με διαβάζει μισονυσταγμένη από το στούντιο του Kiss και θα χαμογελά, γιατί ξέρω ότι νιώθει πολλά από όσα αναφέρω. Που κάθε φορά που μιλάει για τον αγαπημένο της τα μάτια της λάμπουν και το πρόσωπο της φωτίζεται, που ξέρει πολύ καλά ότι η αγάπη μπορεί να κάνει θαύματα. Το μεγαλύτερο θαύμα θα το πάθει σε λίγες μέρες που θα παντρευτεί τον άντρα και αφέντη της όπως θα έλεγε αν την είχα μπροστά μου. Γιατί μην νομίζετε καμιά φορά και οι σταρ..παντρεύονται….

She’s like the wind!!!

2009-09-15T21:50:00.001+03:00

Είναι από τα τραγούδια που χορέψαμε στα εφηβικά πάρτι, που αφιερώσαμε τους στίχους τους σε ανεκπλήρωτους έρωτες. Είναι από τα τραγούδια αυτά που αφιερώναμε στο ραδιόφωνο. Που κλαίγαμε το βράδυ αναπολώντας το ανεκπλήρωτο.

Είναι από τα τραγούδια που μπορούσαν να σου δημιουργήσουν τις κατάλληλες εκείνες προϋποθέσεις για να ερωτευτείς. Να φτιάξεις το δικό σου video clip στο μυαλό σου. Να σιγοτραγουδήσεις και να αναπολήσεις τον ιδανικό έρωτα που ονειρεύεσαι κάθε βράδυ.

Είναι ένα κλασσικό τραγούδι, που έπαιζα πολλές φορές τα βροχερά βράδια, κάνοντας εκπομπές στο Ράδιο Λευκάδα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες φιλοσοφώντας τον έρωτα. Από τα πρώτα τραγούδια που έγραψα σε κασέτα και αφιέρωσα το περιεχόμενο της.

Ο γόης του Dirty Dancing Patrick Swayze έχασε την Μάχη με τον καρκίνο και άφησε πίσω του τραγούδια που μας έκαναν να ονειρευτούμε. Αυτό συνειδητοποιώ τώρα που ήρεμος στο σπίτι μου το ακούω ξανά και ξανά και δεν χορταίνω τα λόγια του. Βλέπω το video clip και νοσταλγώ εκείνες τις δικές μου παιδικές στιγμές και τα πρώτα σπαρταρίσματα της καρδιάς όταν ανακάλυπτε τον έρωτα. Τις ατέλειωτες βόλτες στο Λονδίνο με το walkman στα αυτιά, να νομίζω ότι αυτό το τραγούδι γράφτηκε για μένα.

Πολλοί από εσάς, που ταυτίζεστε με την δική μου γενιά, μπορείτε να καταλάβετε τι θέλω να πω. Κλείνω τα φώτα κάνω maximize την οθόνη του υπολογιστή και το απολαμβάνω ιδιαίτερα συγκινημένος. Λίγο η κούραση της μέρας, λίγο οι αναμνήσεις, το δάκρυ ξεφεύγει στο μάγουλο αλλά δεν με νοιάζει. Το τραγούδι αυτό σημαίνει πολλά για μένα… Καληνύχτα!

Καληνύχτα…

2009-09-14T21:20:00.001+03:00

Μόλις πριν λίγα λεπτά διάβασα ότι φτιάχνουν ένα χάπι που θα σβήνει τις δυσάρεστες εμπειρίες. Λέει ότι το δοκίμασαν σε ζώα και τα αποτελέσματα είναι ενθαρρυντικά.

Συγκεκριμένα το τροκτικό που δημοσιεύει την είδηση αναφέρει:

Ελβετικό ινστιτούτο ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει στην αγορά ένα χάπι με το οποίο οι κακές αναμνήσεις μπορεί να αποτελέσουν παρελθόν. Χωρισμοί, χτυπήματα, παιδικά πειράγματα που ακόμα σας ταλαιπωρούν, όλα αυτά φαίνεται ότι θα μπορεί να τα σβήσει το χάπι αυτό. Το δοκίμασαν σε ...
ζώα και για παράδειγμα σε σκύλους κατάφεραν να τους σβήσουν πολλά πράγματα τα οποία φοβόντουσαν. Μπορεί να μην αξίζει να πάρει κάποιος ένα τέτοιο χάπι για μικρά πράγματα όμως για παράδειγμα οι στρατιώτες που επιστρέφουν από τον πόλεμο θα είχαν μια πολύ πιο ήρεμη ζωή με κάτι τέτοιο. Ένα τέτοιο χάπι βέβαια γεννά πολλά ερωτηματικά ηθικά και όχι μόνο.

Δεν ξέρω αν θα είναι για καλό η για κακό, αλλά αν με ρωτάτε δεν θα ήθελα να απολέσω τις δυσάρεστες εμπειρίες μου και να της σβήσω από το μυαλό μου. Δεν θα μου άρεσε να είχα την επιλογή να διαγράφω ότι μου είχε χαλάσει την διάθεση, με είχε απογοητεύσει.

Γιατί όλα αυτά είναι εμπειρίες. Και δεν τις αλλάζω με τίποτε.

Ξεκίνημα της νέας εβδομάδας σήμερα και οι ρυθμοί είναι οι παλιοί γνώριμοι. Πολλές ώρες δουλειάς και αργά το απόγευμα είναι βάλσαμο να επιστρέφεις σπίτι σου και να χαλαρώνεις. Να ακούς μουσικούλα και να βάζεις σε τάξη το μυαλό σου.

Να υποδέχεσαι το Φθινόπωρο και την μελαγχολία που κουβαλάει. Σας λέω καληνύχτα και πάω να αράξω στον καναπέ μου και να χουζουρέψω ζαπάροντας μέχρι να κλείσουν τα μάτια μου.

Καληνύχτα….

i LOVE COCOONING!!!

2009-09-12T08:36:00.001+03:00

Υπάρχει καλύτερο πράγμα από τα σε νανουρίζει η βροχή; Να απολαμβάνεις τον ύπνο σου και να την ακούς από έξω να παίζει την δική της μουσική; Και να ξέρεις ότι είναι Σάββατο και μπορείς όλο αυτό να το απολαύσεις από το σπίτι σου. Δίχως έννοια ότι θα ξυπνήσεις πρωί να πας στη δουλειά.

Το Φθινόπωρο μας ήρθε για τα καλά. Η βροχή θα μας συντροφεύει για όλο το Σαββατοκύριακο και η σκέψη ότι το cocooning θα το απολαύσω όσο δεν πάει με συναρπάζει. Θα αράξω σπίτι με πιτζάμες, παντόφλες και θα είμαι συνεχώς ξαπλωμένος στον καναπέ, θα διαβάζω εφημερίδα, θα πίνω ζεστό καφέ, θα βλέπω τηλεόραση, όλη η ιδέα με εξιτάρει μετά από μια δύσκολη εβδομάδα.

Αυτό είναι… μαζευόμαστε σιγά σιγά, οι προτάσεις να βρεθούμε σε σπίτια φίλων μεγαλώνουν, οι κουζίνες παίρνουν φωτιά και τα εκλεκτά εδέσματα δίνουν και παίρνουν. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλο αυτό φυσικά έχει και η αγαπημένη μου κα Κατερίνα, που πραγματικά η φαντασία της στο φαγητό οργιάζει. Έχει καλύψει το κενό της μαμάς, καθώς το σπιτικό φαγητό είναι μεγάλη υπόθεση.

Είναι υπέροχο που βρέχει. Μου αρέσει αυτός ο ήχος που μαστιγώνει τον τοίχο, λατρεύω που τώρα που σας γράφω το η Ακάσα (σκυλάκι) με πειράζει και ζητάει να παίξουμε. Απολαμβάνω την μουσική και περιμένω από το έτερον ένα γκουρμέ πρωινό……Υπάρχει τίποτα καλύτερο;;;

Καλημέρααααααααα!!!!!!

Αφιερωμένο...

2009-09-10T11:33:00.000+03:00

Αρκετό καιρό πριν παντρευτεί ο μικρός –αδερφός- μου έλεγε ότι το τραγούδι που θα χόρευε με την καλή του θα ήταν έκπληξη και το σκέφτηκαν με πολύ αγάπη νιώθοντας ότι τους εκφράζει απόλυτα.

Ήμουν απίστευτα περίεργος για την επιλογή του. Ξέρω ότι πολλά τραγούδια μιλάνε στην καρδιά μας, εκφράζουν πράγματα που ίσως δεν μπορούμε να τα εκφράσουμε με λέξεις.
Αυτό το τραγούδι καρφώθηκε σήμερα το πρωί στο μυαλό μου, καθώς πολύ πρωί στον Προαστιακό, μπορούσα να δω το φεγγάρι λίγο πριν κρυφτεί από τις πρώτες ηλιαχτίδες.

Η μουσική παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ζωή μας. Ξυπνάει συναισθήματα, μας κρατάει συντροφιά στην δυσκολία, είναι συνυφασμένη σε κάθε έκφανση της ζωής μας.
Με αυτή την γλυκιά διάθεση επιτρέψτε μου να σας το αφιερώσω μαζί με ένα χαμόγελο γιατί είμαστε πολύ κοντά στο Σαββατοκύριακο….

Φθινοπωρινές σκέψεις....

2009-09-08T11:42:00.002+03:00

Νομίζω ότι κάθε άνθρωπος έχει ένα κακό και ένα καλό εαυτό. Ανάλογα με τα βιώματα μας, μπορούμε να τον κρύψουμε στα τάρταρα της καρδιάς μας ή να τον φέρουμε στην επιφάνεια.
Πολλές φορές μπορούμε να τρομάξουμε όταν αυτός ο κακός εαυτός ανεβαίνει στην επιφάνεια. Μπορεί να ανακαλύψουμε πράγματα για εμάς που δεν το περιμέναμε. Αυτό είναι απογοητευτικό όταν πραγματικά σε όλα έχεις καλή πρόθεση.

Από την άλλη μπορεί στην ζωή μας να έρθουν αυτοί οι άνθρωποι που με τον κατάλληλο τρόπο θα «ρυθμίσουν» το balance της καρδιάς μας. Θα μας ισορροπήσουν, θα μας αγαπήσουν με ένα τέτοιο τρόπο που δεν μπορεί ο κακός εαυτός να ανέβει στην επιφάνεια.

Και ο καιρός περνάει, οι μήνες κυλάνε γρήγορα, η ζωή περνάει και εσύ απολαμβάνεις αυτή την ήρεμη δύναμη που απορροφά κάθε κραδασμό και καλύπτει κάθε σχισμή που μπαίνει κρύο. Είναι το κατάλληλο άτομο στην κατάλληλη στιγμή.

Γενικότερα στην ζωή μας όλα μπορεί να έρθουν την κατάλληλη στιγμή και φυσικά εκεί που δεν το περιμένεις. Από την άλλη όμως πρέπει να παλεύεις και να προσπαθείς για το καλύτερο και όχι απλά να το επισημαίνεις. Νομοτελειακά να το δεις η ζωή πάει μπροστά και όλα όσα είναι προγραμματισμένα να γίνουν…θα βρουν τον δρόμο τους.

Θα έρθουνε δύσκολες στιγμές, θα ανεβούμε ανηφόρες, θα κουραστούμε, πάντα όμως θα πρέπει να αφήνουμε μια αχτίδα φωτός για να χαμογελάμε. Έτσι τουλάχιστον προσπαθώ να ξεπερνώ υα δύσκολα.

Στην ηλικία που είμαι έχω την πολυτέλεια να ορίζω την ζωή μου όπως εγώ γουστάρω και να μην κάνω κανέναν συμβιβασμό. Να μην είμαι αποστειρωμένος, να έχω ψηθεί από τα λάθη μου, να έχω πέσει χαμηλά και να έχω σηκωθεί ξανά. Και αυτή η διαδικασία είναι επίπονη αλλά μεγάλο σχολείο.

Ζούμε σε μια εποχή περίεργη και σκοτεινή. Βλέμματα καχύποπτα, φάτσες γεμάτες φόβο και οργή. Ψάχνουμε να βρούμε μια ουσία, ένα νόημα σε κάτι. Είμαστε απογοητευμένοι από όλους και αναζητούμε την χαρά σε μικρά καθημερινά πράγματα. Σε μια βόλτα για να απολαύσουμε το δειλινό, στον απογευματινό καφέ στο μπαλκόνι με φυσικό ήχο την φύση, σε ένα καλό λόγο φίλου, σε μια προσπάθεια που έχει ευοδωθεί.

Είναι αυτό το αλατοπίπερο που όλοι ψάχνουμε. Αυτό που ίσως βρίσκεται κρυμμένο βαθειά μέσα μας και δεν μπορούμε να το ανακαλύψουμε. Ίσως γιατί φοβόμαστε. Η ελπίδα όμως πεθαίνει πάντα τελευταία.

Καλή εβδομάδα...

2009-09-07T11:08:00.003+03:00

Μετά από ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο συγκινήσεις, αφού πάντρεψα τον αδερφό μου, στην Λευκάδα, επέστρεψα χτες το απόγευμα στο Κορωπί, έτοιμος για την νέα εβδομάδα που ξεκινά.

Είναι γεγονός ότι ο καιρός αλλάζει, το βράδυ με νανούριζαν οι βροντές και οι αστραπές και στην πρωινή ψύχρα εκεί κατά τις τέσσερις το ξημέρωμα, ενώ μισοκοιμάσαι, αναζητάς το σεντόνι, δεν το βρίσκεις και «βεντουζώνεσαι» στην αγκαλιά του έτερον για να ζεσταθείς από την θέρμη του κορμιού.

Οι Φθινοπωρινές συνήθειες ξεκινάνε σιγά σιγά, ο καφές από παγωμένος μετατρέπεται σε ζεστό, ξεσκαρτάρουμε τα καλοκαιρινά ρούχα και κατεβάζουμε πιο χοντρά περιμένοντας να χειμωνιάσει για να αράξουμε στον τζάκι και να απολάυσουμε την στιγμή εκείνη, με κουβέρτα, πιτζάμα και ζεστή σοκολάτα βλέποντας DVD.

Με τον γάμο του αδερφού μου γα άλλη μια φορά συνειδητοποίησα το πόσο αλλάζουν τα πράγματα, καθώς την στιγμή που του σκούπιζα το μέτωπο με το μαντήλι στην εκκλησία, διαπίστωσα ότι ο μικρός παντρεύτηκε και δεν είναι απλά το μικρό μου αδερφάκι που γύρισε από το σχολείο.

Κατά τα άλλα προετοιμάζω τον εαυτό μου για μια δύσκολη χρονιά φέτος, η δουλειά θα είναι δύσκολη , με πολλές απαιτήσεις αλλά είμαι έτοιμος να τα δώσω όλα γιατί αγαπάω αυτό που κάνω και όσο και αν με κουράζει κατά βάθος με ανανεώνει.

Το μετρό έφτιαξε, η πρόσβαση μου στην Αθήνα είναι πανεύκολη και είμαι αισιόδοξος ότι όλα θα πάνε καλά. Πάντα προετοιμασμένος και για τις δυσκολίες γιατί είναι μέσα στην ζωή. Η Αθήνα όμως είναι γεμάτη γωνιές έτοιμες να φιλοξενήσουν μια ζεστή χειμωνιάτικη παρέα. Γενικότερα φέτος όμως νομίζω πως η χρονιά θα κυλήσει καλά.

Έχω αυτό το γλυκό συναίσθημα την ώρα που σας γράφω από το γραφείο μου εκμεταλλευόμενος την σχετική χαλαρότητα που επικρατεί μέχρι να μαζευτεί η ομάδα για την καθιερωμένη σύσκεψη της εκπομπής.
Μια καινούρια εβδομάδα ξεκινά. Ας την υποδεχτούμε με χαμόγελο και αισιοδοξία.

Ο ακαταλληλότερος. Του ΝΙΚΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

2009-09-04T17:32:00.001+03:00

Είναι η πρώτη φορά από το 1974 που o πρωθυπουργός της χώρας δεν διαθέτει κανένα περιθώριο ώστε να διατηρήσει κάποια πρωτοβουλία κινήσεων. Προσπάθησε να διασφαλίσει την υστεροφημία του οικογενειακού του ονόματος ασχολούμενος αποκλειστικά με την επικοινωνιακή επιβίωση ενός πολιτικά και ορθολογικά ανύπαρκτου δημοσκοπικού μέτρου, αυτού της «καταλληλότητας για πρωθυπουργός».

Ακόμη και σε αυτή τη μέτρηση έρχεται πλέον δεύτερος. Απέφυγε επιμελώς να «επιμολύνει» το όνομά του, απουσιάζοντας από τα πολιτικά δρώμενα. Περιορίστηκε στην εξιχνίαση των μελλούμενων διά της μελέτης των αποτελεσμάτων των δημοσκοπικών ερευνών. Σκέφτηκε πως στην Ελλάδα του 21ου αιώνα είναι σε θέση να επιβάλει τους νόμους της λεωφόρου Madison απογυμνώνοντας την πολιτική και ενδύοντάς την με τηλεοπτικό μανδύα. Απέτυχε και εκεί. Άλλωστε απέτυχαν και στη λεωφόρο Madison. Η πολιτική επικοινωνία είναι άλλο ένα όπλο ανάμεσα σε άλλα.

Ύμνος στην παρακμή
Στο λυκόφως της υπερπενταετούς πρωθυπουργίας του ο Κώστας Καραμανλής έχει όλους του λόγους να αισθάνεται καταπτοημένος. Έπαιξε το χαρτί της πολιτικής κυριαρχίας που κατέληξε στο βούρκο του Βατοπεδίου. Προσπάθησε να επιβάλει επικοινωνιακά το σύνθημα κατά της διαφθοράς και πνίγηκε στην καταβόθρα του σκανδάλου Παυλίδη, του 151ου βουλευτή του. Επιχείρησε να στρέψει το σκάνδαλο Siemens κατά του πολιτικού αντιπάλου του για να εισπράξει την οδύνη που προκαλεί η εκδίκηση ενός εκ των «φίλων» της παράταξής του, ενός ανεκδιήγητου Χριστοφοράκου, ο οποίος τον εκβίασε μέχρι τέλους. Τελικά το σκάνδαλο αυτό κατέληξε (και αυτό) να αποτελεί ένα εκ των σκανδάλων της περιόδου Καραμανλή. Απαξίωσε με τις υποκλοπές την ίδια την πρωθυπουργική θέση του, αφού οι μυστικές υπηρεσίες τρίτων χωρών και ημεδαπών κυπατζήδων τον είχαν σε καθημερινή παρακολούθηση. Δεν κατάφερε ούτε καν να διατηρήσει ως συμμάχους τούς εκπροσώπους των μεγάλων οικονομικών οικογενειών, που ορκίζονταν στο όνομα του «καραμανλισμού». Διέθετε την υποστήριξη τουλάχιστον δύο συγκροτημάτων Τύπου και ενός ακόμη, αλλά κατά το ήμισυ, και απώλεσε την ολοκληρωτική στήριξή τους. Διέθετε τα πάντα και τα απώλεσε βαθμηδόν, όχι λόγω αντικειμενικών συνθηκών αλλά λόγω αδυναμίας πολιτικής σύνθεσης.

Ήταν το μοναδικό και αδιαμφισβήτητο ατού του κόμματός του. Ακόμη και οι έσχατοι σε πολιτική ισχύ βουλευτές εμφανίζονται σίγουροι πλέον πως αδυνατεί να σχεδιάσει και στη συνέχεια να εκτελέσει τους σχεδιασμούς του. Βασίστηκε σε ένα στενό επιτελείο συμβούλων, προεξάρχοντος ενός Ρουσόπουλου. Αγγέλου, Αδριανός, Λούλης και οι άλλοι αποτέλεσαν το σκληρό πυρήνα της εκτέλεσης ενός πλάνου δημιουργίας μιας ψευδούς εικόνας. Ακόμη και η virtual reality ακουμπά πάνω σε υπαρκτές καταστάσεις. Στην περίπτωση του επιτελείου του Μαξίμου, το σχέδιο περιορίστηκε στη δημιουργία ενός απατηλού ειδώλου. Χρησιμοποιήθηκαν δημοσιογράφοι και εταιρείες συμβούλων. Χρειάστηκαν και σπαταλήθηκαν χρήματα για τις συνεχείς επεμβάσεις με τη μέθοδο του πολιτικού μπότοξ. Όλα τα σύγχρονα μέσα αποπροσανατολισμού απέτυχαν γιατί απλά κατέληξαν στην αδρανοποίηση του πολιτικού μυικού συστήματος. Ο Κώστας Καραμανλής άρχισε να πνίγεται στο βρόγχο την κατασκευή του οποίου ο ίδιος ενέκρινε. Η πολιτική εκδικείται όταν δεν ασκείται και στο όνομά της κυβερνά μόνο το θέαμα. Αποσυντονίζεται, καταρρέει και τέλος επιχειρεί με σπασμούς να επιβιώσει.

Αυτοχειρία
Την κυβέρνηση αυτή δεν την ανατρέπει ούτε η διεθνής οικονομική κρίση ούτε το στρεβλό, ημεδαπό και διαχρονικά ανεπαρκές οικονομικό σύστημα. Δεν φταίνε ούτε οι πυρκαγιές ούτε η διαφθορά. Η ανατροπή των πολιτικών δεδομένων ήρθε να επιβεβαιώσει πως η πολιτική τεμπελιά καταλήγει σε πολιτική θανάτωση. Το Μαξίμου ήταν εδώ και πολλούς μήνες, σχεδόν από τον Σεπτέμβριο του 2008, κλινικά νεκρό. Αδύναμο να αναπτύξει πρωτοβουλίες. Ανεπαρκές για να λαμβάνει αποφάσεις. Πτωχό για να προτείνει συνθήματα. Κακόγουστο για να αρθρώσει πολιτικό λόγο.

Η παρακμή ως έννοια είναι ιστορικά ταυτόσημη με τη διαφθορά. Κανείς δεν αμφιβάλλει πως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ διέθεταν «υπαλλήλους υπουργούς» και μάλιστα κατ’ αποκλειστικότητα. Διατηρούσαν ωστόσο ενοχές. Η έννοια του «υπουργού υπαλλήλου» δεν μπορούσε να παρουσιαστεί ως κυρίαρχη ιδεολογική εικόνα. Υπουργός της κυβέρνησης Καραμανλή ανέτρεψε και αυτό το ταμπού. «Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό» είπε. Δεν ήταν αποκύημα αλαζονείας. Ήταν πολιτική θέση. Ήταν κυρίαρχη αντίληψη. Αυτή η αντίληψη ισοπέδωσε και τα τελευταία ορύγματα αντίστασης της κοινωνίας έναντι των φαινομένων διαφθοράς. Όταν η κυβέρνηση ενός τόπου αποδέχεται το μοντέλο της κατάπτωσης ως κυρίαρχο μοντέλο εξουσίας, τότε ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να διεκδικήσει μερίδιο στην αγορά της διαπλοκής. Και οι τελευταίες αντιστάσεις έπεσαν. Λευκή σημαία αναρτήθηκε μπροστά στα στίφη της θεσμικής πια Καμόρα. Αν οι κυβερνήτες συμπεριλαμβάνονται στις πληθυσμιακές καταστάσεις του θεσμικού υποκόσμου τότε γιατί οι πολίτες να μην εισέλθουν στα λαγούμια του underground συστήματος; Την Αττική δεν την έκαψε η ανικανότητα ενός Προκόπη Παυλόπουλου και μόνο, ούτε η ασύλληπτη ανεπάρκεια ενός Μαρκογιαννάκη. Την πυρπόλησε το έλλειμμα κοινωνικής, πολιτικής και ατομικής ευθύνης. Όλα συνηγόρησαν στην πρόκληση της καταστροφής. Από τα ισχυρά εργολαβικά συμφέροντα, τα τοπικά συμφέροντα των μικρών τοπικών αρχόντων, τα ποταπά μικροσυμφέροντα των καταπατητών, έως την ανικανότητα των αρμοδίων. Η γκάμα είναι πλούσια. Απλά η φωτιά ξέφυγε, όπως πάντα ξεφεύγει. Κάηκαν και όσα δεν έπρεπε να καούν. Κινδύνεψαν και οι πλούσιοι. Η δήμαρχος Εκάλης στεκόταν με τη μάνικα μπροστά από τις βίλες των επωνύμων. Οι πισίνες επιστρατεύτηκαν για να κρατούν λασπώδες το γκαζόν. Οι καπνοί μπούκωσαν τα τρυφερά ρουθούνια των άμαθων αστών και νεόπλουτων του Διονύσου. Δεν τα είχαν υπολογίσει καλά. Η φωτιά διατηρεί τη δική της λογική και όχι εκείνη του Βαγγέλη του Αντώναρου. Δεν φταίνε τα πεύκα, όπως δεν έφταιγαν και οι κουκουνάρες του Γεώργιου Ράλλη.

ΥΓ. Από τις καλύτερες αναλύσεις που έχω διαβάσει το τελευταίο διάστημα.

Γάμοι πολλοί…..

2009-09-02T19:17:00.001+03:00

Οι μέρες περνάνε γρήγορα, οι ρυθμοί εντατικοποιούνται, και το πρόγραμμα μου βρίσκει τον γνώριμο ρυθμό του, με κύριο συστατικό την έλλειψη χρόνου. Όχι δεν παραπονιέμαι, δεν θέλω να φανώ αχάριστος, τα έχω όλα απλόχερα γύρω μου, απλά ο καιρός περνάει και ετοιμάζομαι να πάω και πάλι Λευκάδα για το γάμο του αδερφού μου.

Μετά από έντεκα χρόνια σχέσης η κοπελιά του, γλίτωσε τον χαρακτηρισμό Κοκκοβίκου και ετοιμάζεται να γίνει νύφη. Όπως καταλαβαίνετε το όλο θέμα θέλει μια προετοιμασία και εμένα πήγαινε με όπου θέλεις, κάνε μου ότι θες, αλλά μην με βάλλεις στην διαδικασία να ασχοληθώ με κουστούμι, γραβάτα, πουκάμισο, παπούτσια και γενικότερα το όλο πακέτο γιατί είναι το χειρότερο μου.

Νιώθω ότι το κορμί μου εξαντλείται και μονίμως νυστάζω όταν είμαι σε ένα μαγαζί και πρέπει να διαλέξω ένα παντελόνι, παπούτσια και όλα τα σχετικά.

Έτσι χτες το απόγευμα «όργωσα» με το έτερον την αγορά του Κορωπίου με τα χίλια ζόρια. Μιλάμε σερνόμουνα και μου πόναγα τα πόδια. Το μόνο που κράταγε ζωντανή την ελπίδα είναι το σουβλατζίδικο ο «Μπριζολάκιας», που κέρδισε τις εντυπώσεις και ήταν μια ευχάριστη όαση λίγο πριν το φινάλε μιας κουραστικής μέρας.

Το ποιο σημαντικό θέμα που ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα ωστόσο, είναι το γεγονός ότι το «μικρό Αλβανάκι» -έτσι αποκαλώ τον αδερφό μου- για μένα δεν έχει μεγαλώσει, δεν μπορώ ακόμα να το χωνέψω. Είναι περίεργο να τα βλέπεις όλα στην ζωή να προχωράνε και να μην μπορείς να συνωμοτήσεις με τον χρόνο και να νιώθεις απλά ότι όλα κάποια στιγμή θα γίνουν.

Έτσι μαζί με την Κυρία Κατερίνα και το έτερον, ετοιμάζομαι να φορέσω τα καλά μου, να παντρέψω -μετά από δυο χρόνια που πάντρεψα την αδερφή-, τον μικρό και φυσικά όλα τα φώτα να επικεντρωθούν πάνω μου. Το τι ευχή θα ακούσω, το τι κουτσομπολιό από τις γνωστές κυρίες που σε χαιρετάνε με θέρμη και πριν γυρίσεις πλάτη σου ανοίγουν ένα λάκκο να….( με το συμπάθειο).

Γιατί για πολλούς είναι συμβατικό το να πρέπει σώνει και καλά να κάνεις οικογένεια… Να καλή ώρα σαν να ακούω τον μπαμπά να μου λέει, «Και καλά ποιος θα σε γηροκομίσει;» και να συνεχίζει η μαμά Μαίρη στο καπάκι… «Νομίζεις πως πάντα στην ζωή θα είσαι νέος; Τι θα κάνεις όταν νιώθεις μοναξιά;»

Νομίζω ότι όλοι την ξέρετε την απάντηση. Απλά έτσι σκέφτονται οι γονείς και αυτό γιατί έτσι τους έμαθαν. Και θα μου πεις εσύ το παίζεις μάγκας; Όχι απλά η δική μου αντίληψη για την ζωή είναι διαφορετική. Νομίζω ότι όλοι μας δεν κάνουν για όλα. Δεν αποδίδουν σωστά σε όλα όσα είναι προορισμένοι. Εξάλλου η ευτυχία είναι κάτι υποκειμενικό και η ζωή του καθενός μας είναι μια και μοναδική.

Την στιγμή αυτή που γράφω τις γραμμές αυτές με καλούν από την reception για να παραλάβω το προσκλητήριο γάμου του αδελφικού μου φίλου Πάνου, που μαζί περάσαμε μοναδικά χρόνια στο Παγκράτι. Μια μέρα ένα post θα είναι αφιερωμένο στην φιλία μας…

Πρεμιέρα….Φθινοπώρου…..

2009-08-31T19:09:00.001+03:00

Το ξεκίνημα της νέας εβδομάδας σηματοδοτεί πολλά πράγματα για μένα. Ήμαστε μια ανάσα, ημερολογιακά τουλάχιστον, από το Φθινόπωρο και η σημερινή μπόρα το μεσημέρι ήταν σε αυτή την κατεύθυνση.

Από την άλλη είχαμε πρεμιέρα με την Κατερίνα στο νέο Πρωινό στα Fm σήμερα και κάθε μέρα στις δέκα. Η Χριστίνα λόγω φόρτου εργασίας δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις ενός τόσο πρωινού προγράμματος και έτσι επέλεξε να απέχει, ευχόμενη τα καλύτερα στην νέα αυτή προσπάθεια.

Έτσι στις αρχές του καλοκαιριού γνωρίστηκα με την Σαλονικιά Κατερίνα Σεφερλή και ξεκινήσαμε την προετοιμασία ενός νέου προγράμματος. Να πω την αλήθεια η απόφαση της Χριστίνας να φύγει με στεναχώρησε, γιατί εκτός από τα απίστευτα γέλια που κάναμε πέρυσι, απολάμβανα την τρυφερότητα της, το ενδιαφέρον της και την κοινή μας επιστροφή στο Κορωπί, που με άφηνε στον Προστιακό.

Οι προσπάθειες το τελευταίο διάστημα ήταν εντατικές. Όλη η ομάδα του σταθμού, βάλαμε το κεφάλι κάτω και στρωθήκαμε στην δουλειά για ένα καλό αποτέλεσμα. Ξεκινούσαμε ένα διαφορετικό πρωινό και ήθελα μέσα μου πάρα πολύ να τα καταφέρουμε.

Να βάλλουμε ένα στόχο και να κερδίσουμε την συνήθεια του ραδιοφωνικού κοινού. Χτες το βράδυ προσπαθούσα να ηρεμίσω και να δώσω σήμερα τον καλύτερο μου εαυτό. Μίλησα με την Χριστίνα, μου έδωσε δύναμη και φυσικά η κυρία Κατερίνα, ο Δημήτρης, αλλά φίλοι και γνωστοί με στήριξαν και ανέβασαν την διάθεση μου.

Και σήμερα το πρωί, αισθάνθηκα σαν να μην πέρασε μια μέρα. Νομίζω ότι αισθάνθηκα σχεδόν τόσο όμορφα όσο και με την Χριστίνα, εισέπραξα την δίψα της Κατερίνας να πετύχει ο κόπος μας και να πάμε καλά. Το πρώτο τηλεφώνημα από την Βούλα, το χιουμοράκι του Χρήστου, αλλά και το χαμόγελο του Σταύρου, ήταν το κατάλληλο καύσιμο για να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό.

Λίγο πριν της δέκα η Γιώτα Τσιμπρικίδου μας τόνωσε ακόμα περισσότερο και αισθάνθηκα αναπόσπαστο μέρος αυτής της ομάδας. Ένιωσα όταν ήμουν μικρό παιδί και μαζευόμασταν στο Ράδιο Ορφέας και κανονίζαμε το νέο πρόγραμμα, αγοράζοντας δίσκους με το χαρτζιλίκι μου.

Μπορεί να με θεωρείτε χαζορομαντικό, αλλά μόνο έτσι μπορώ να λειτουργήσω. Εξάλλου η ομάδα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο γιατί κανείς δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνος του.

Στο κανάλι οι συνάδελφοι μου, μου είπαν καλά λόγια και αυτό με έκανε να θέλω ν τα δώσω και να προσπαθήσω ακόμα περισσότερο. Αυτές τις σκέψεις γέμιζα στο κεφάλι μου καθώς η βροχή έπεφτε από τοπ τζάμι του Προαστιακού ενώ η ζέστη από το καλοριφέρ που ήταν αναμμένο, μου έδωσε μια γερή γεύση Φθινόπωρου.

Φτάνω σπίτι, αράζω στον καναπέ βάζω μουσική και επιτρέπω στον εαυτό μου να αποσυμπιεστεί. Τηλεφωνώ στο έτερον για να ακούσω έτσι απλά ένα γλυκό λόγο, να εισπράξω ένα χαμόγελο μια γλυκιά κουβέντα σαν επιδόρπιο στις σκέψεις μου.

Είναι η πιο γλυκιά στιγμή της ημέρας….

Είπα απλά να πω ένα “γειά”

2009-08-29T21:45:00.001+03:00

Φόρεσα τα καλά μου και ετοιμάζομαι να βολτάρω στο Πόρτο Ράφτη. Ετοιμάζομαι και ακούω δυνατά μουσική, και η πολυκατοικία “δονείται” στους ρυθμούς μου. Είναι ίσως από τις ομορφότερες στιγμές του Σαββατοκύριακου…

Σας αφιερώνω το τραγουδάκι που ακούω δυνατά και σας εύχομαι να περάσετε καλά με όσους αγαπάτε. Άλλοι μπορεί να είστε σε καλή φάση, άλλοι να περνάτε δυσκολίες. Μην αφήσετε την ελπίδα να χαθεί. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο.

Κοίταξε απλά πίσω για τελευταία φορά και παράτα το χτές. Το αύριο έχει σημασία…

Ποτάκι, βόλτα στην θάλασσα…αγκαλιά….Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο;

ΥΓ. Σας περιμένω αύριο στον Free98 στις 10 το πρωί… να παίξουμε την μουσική μας να απολάυσουμε την Κυριακή..

Athens Metro 2009

2009-08-27T18:13:00.001+03:00

Θα σας φανεί περίεργο, αλλά πρέπει να σας πω ότι σήμερα είμαι χαρούμενος γιατί επιτέλους το μετρό θα πηγαίνει και πάλι στο αεροδρόμιο. Έτσι θα κάνει στάση στο Κορωπί. Είναι οριστικό και αμετάκλητο. Η ζωή μας θα αλλάξει και πάλι και θα έχουμε την επαφή μας με το κέντρο.

Πραγματικά το τελευταίο διάστημα είχα φάει τρελό πακέτο, γιατί εκεί που ήθελα στην καλύτερη 35 λεπτά για να είμαι κέντρο, έκανα περίπου 2 ώρες. Η διάθεση μου είχε τσαταλιαστεί, είχα αποκοπεί από όλους τους φίλους μου, ενώ σε όσα φιλαράκια τους έλεγα να ανέβουν να ανασάνουν λίγοι καθαρό αέρα και τους εξηγούσα τον τρόπο για να έρθουν μου έλεγαν «Γεια Χαρά» και μου άλλαζαν θέμα συζήτησης.

Τελικά αναρωτιέμαι, πάλι καλά που σε αυτό το κωλοκράτος πήραμε από φάρδος τους Ολυμιακούς (λόγο οίκτου για τους Αρχαίους) και αναγκαστήκαμε να κάνουμε κανένα έργο της προκοπής, γιατί διαφορετικά θα ήμασταν με το αστικό λεωφορείο της δεκαετίας του 80. Και πολλά λέω.

Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις χαλαρώσαμε από τον ασφυκτικό κλοιό της ΔΟΕ τα κάναμε και πάλι πουτάνα όπως πολύ σοφά μιλάει ο λαός. Αν δηλαδή είχαμε Ολυμιακούς στη Θεσσαλονίκη, δεν θα είχαν φτιάξει επιτέλους το μετρό; Αμούστακο αγόρι ήμουν όταν ακόμα το σχεδιάζανε και πλέον είμαι σχεδόν φαλακρός.

Όσον αφορά την περίφημη επέκταση του δικού μας; Θα γίνει αλλά με δόσεις. Δεν είναι λίγο πράγμα η μίζα αδελφέ μου και η συντεχνία. Έτσι και εγώ γυρνώντας σήμερα με τον Προαστιακό είδα να ανοίγουν και πάλι τους σταθμούς, να καλλωπίζουν λίγο το περιβάλλον και ένιωσα σαν να κέρδισα ένα σημαντικό ποσόν στο λαχείο.

Τι χαρά κάνουμε μερικές φορές για τα αυτονόητα έτσι; Όσον αφορά τα άλλα με τις φωτιές και το τι παπαρολογία ακούω απέχω. Δεν θέλω καν να σχολιάσω, να πω την γνώμη μου να κάψω εγκεφαλικό κύτταρο. Οδηγούμαι και εγώ στην κατηγορία εκείνη της απάθειας. Και να σκεφτείτε όταν σπούδαζα Αγγλία, μιλούσα με περηφάνεια για το κράτος μου και είχα πιστέψει ότι κάτι μπορεί να αλλάξει κάποια στιγμή. Αλλά τίποτε δεν θα γίνει. Ακόμα είμαστε κάτω από την επήρεια της Τουρκοκρατίας στα 400 χρόνια σκλαβιάς.

Μας αρέσει να καθόμαστε στον καναπέ, να τρώμε και όταν ακούμε τους πολιτικούς μαλακίες να λένε, απλά να το «Ναι καλά αφού το ξέρουμε πως σε λίγα χρόνια στα καμένα θα γίνουν βίλες.» Και συνεχίζουμε κανονικά να απολαμβάνουμε την παθητικότητα μας.

Περιμένω κάτι να αλλάξει βρε αδερφέ….αλλά τσάμπα καίω το λάδι μου όπως έλεγε και ο Σκηπίωνας στα Λατινικά που διάβαζα παπαγαλία μια φορά και έναν καιρό…

Καθημερινότητα…

2009-08-26T19:24:00.001+03:00

Η επάνοδος στην καθημερινότητα είναι γεγονός, για να μην σας πω ότι οι ρυθμοί μέρα με την ημέρα αυξάνονται και οι διακοπές είναι μια ανάμνηση μακρινή. Δηλαδή αν με ρωτήσετε να σας πω πότες πήγα διακοπές θα μου φανεί πολύ μακρινό γεγονός.

Έτσι και φέτος έχω βάλει ένα στοίχημα με την καθημερινότητα μου. Να προσπαθήσω να κάνω την κάθε μέρα διαφορετική, να είμαι ζωντανός και να μην αφήσω την ρουτίνα των πολλών ωρών της δουλειάς να με καταβάλλουν.

Φυσικά αυτό δεν είναι εύκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Μου έχει λείψει και η παρέα στο σπίτι με φίλους, το μαγείρεμα βλέποντας μετά αγαπημένη ταινία στο DVD ενώ λίγους μήνες αργότερα το τζάκι θα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας μου και χαίρομαι πολύ για αυτό.

Έτσι θα περιμένω με αγωνία, τον λίγο, πολύτιμο χρόνο που έχω να τον περνάω με φίλους, πρόσωπα που αγαπώ, έχω σε εκτίμηση και θέλω να έχω στην ζωή μου για να με κάνουν να νιώθω καλύτερος. Εξάλλου με όλη την σήψη και την φθορά που υπάρχει γύρω μας το να έχεις αγαπημένο κύκλο είναι κάτι το ευτυχές.

Έτσι με τις μικρές αυτές ελπίδες, την αγωνία για το επόμενο διήμερο, την ανάγκη για νέα εικόνες και ανανέωση, κρατιέμαι ζωντανός και προσπαθώ να συνεχίζω την πορεία που έχω χαράξει. Μερικές φορές νιώθω σαν τον Δον Κιχώτη ότι κυνηγάω μια ιδέα, αλλά από την άλλη μου αρέσει η διαδικασία του να υπερασπίζομαι αυτή την «ρομαντική» πλευρά του εαυτού μου.

Είναι απόγευμα Τετάρτης και άλλη μια μέρα κουραστική για μένα φτάνει στο τέλος της. Είναι η στιγμή που με την βοήθεια της μουσικής φεύγει η ένταση, οι εκφράσεις του προσώπου χαλαρώνει και η μυρωδιά από το βραδινό δείπνο με αναστατώνει γλυκά.

Σε λίγο τα κεράκια στο σαλόνι μου θα δώσουν αυτό το απαραίτητο χρώμα σε μια ερωτική ιεροτελεστία με πρωταγωνιστή τον καναπέ μου, το αγαπημένο μου βιβλίο και την τηλεφωνική παρουσία του έτερον που είπαμε έχω σε εκτίμηση και που πρέπει να σας πω μετάνιωσα που το άφησα να μείνει σπίτι του σήμερα και το ήθελα εδώ για να του λέω λόγια χαζά. Αλλά κάνω υπομονή το Σαββατοκύριακο είναι κοντά…